Legislator Case Law & Legislation
III AUa 732/13 AI generated

Appeal dismissed; court upheld social pension award based on myasthenia causing total work incapacity.

Case Number III AUa 732/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appellant's appeal against the lower court's decision granting a social pension. The appellant argued that the medical commission's assessment was unreliable and that the court failed to verify it with a second expert opinion. The court rejected these claims, ruling that the medical expert's opinion was sufficient and that the appellant's long-term history of myasthenia with persistent symptoms like double vision and muscle weakness legally established total work incapacity.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4 ust. 1 ustawy o rencie socjalnej; Art. 12 ustawy emerytalnej; Art. 227 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.: The court's assessment of medical evidence regarding total work incapacity is binding; a second expert opinion is not required if the first opinion is not challenged with a specific request for new evidence during the proceedings.

Keywords

AI generated
social pension total work incapacity myasthenia medical expert opinion social security law appeal procedure evidence verification

Cited Legislation

AI generated
art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej
nie uznała wnioskodawczyni za osobę całkowicie niezdolną do pracy, co w świetle przepisu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz.
art. 5 ustawy o rencie socjalnej
Art. 5 przedmiotowej ustawy w zakresie ustalenia tej przesłanki odsyła do przepisów ustawy emerytalnej.
art. 12 ustawy emerytalnej
Organ rentowy zarzucił rozstrzygnięciu Sądu I instancji naruszenie prawa materialnego art. 12 oraz art.
art. 227 k.p.c.
Zgodnie z treścią art. 227 kpc stan zdrowia osoby ubezpieczonej jest przedmiotem dowodu tak jak każdy inny fakt mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
art. 385 k.p.c.
Z tych wszystkich względów uznając apelację za bezzasadną orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 385 kpc.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: III AUa 732/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 stycznia 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Anna Szczepaniak-Cicha Sędziowie: SSA Maria Padarewska - Hajn (spr.) SSO del. Beata Michalska Protokolant: st.sekr.sądowy Kamila Tomasik po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. w Łodzi sprawy J. A. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O. o rentę socjalną, na skutek apelacji organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt: V U 1999/12, oddala apelację. III AUa 732/13

UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. decyzją z dnia 7 listopada 2012 r. odmówił J. A. prawa do renty socjalnej, gdyż komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 29 października 2012 r. nie uznała wnioskodawczyni za osobę całkowicie niezdolną do pracy, co w świetle przepisu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz. U z 2003 r. Nr 135 poz. 1268) nie daje podstaw do przyznania przedmiotowego świadczenia. W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawczyni wniosła o przyznanie jej nadal renty socjalnej, podnosząc, że jest bez środków do życia, a stan zdrowia nie pozwala jej na podjęcie zatrudnienia.

Sąd Okręgowy w Kaliszu wyrokiem z dnia 26 marca 2013 r. zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał J. A. prawo do renty socjalnej od 1 listopada 2012 r. do 31 października 2013 r. i ustalił, że wnioskodawczyni urodzona w dniu (...), posiadająca wykształcenie wyższe w kierunku pracownik socjalny, nie pracująca zawodowo, w okresie od 1 października 2003 r. do 31 października 2012 r. pobierała rentę socjalną w związku z naruszeniem sprawności jej organizmu w ramach istnienia całkowitej niezdolności do pracy spowodowanej miastenią.

W dniu 10 września 2012 r. wnioskodawczyni złożyła ponowny wniosek o rentę socjalną. Komisja lekarska orzeczeniem z dnia 29 października 2012 r. stwierdzają u wnioskodawczyni istnienie nadal schorzenia miastenii, uznała iż w badaniu klinicznym nie występują objawy ogniskowe i patologiczne, a zgłaszane przez odwołującą się podwójne widzenie oraz jej stan zdrowia nie stanowią podstawy do stwierdzenia, iż jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. Po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego lekarza sądowego neurologa, Sąd przyjął istnienie u wnioskodawczyni miastenii, która powoduje naruszenie sprawności organizmu wnioskodawczyni w ramach istnienia całkowitej niezdolności do pracy nadal od wstrzymania prawa do w/w świadczenia do 31 października 2013 r.

Sąd przyjął w oparciu o w/w opinię, iż u wnioskodawczyni nie nastąpiła żadna istotna poprawa stanu zdrowia, gdyż występuje u niej dwojenie widzenia o charakterze stałym, zwiększona męczliwość mięśniowa z uczuciem stałego przemęczenia, spowolnienie mowy, które powodują jej niezdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Natomiast poprawa stanu zdrowia, którą wnioskodawczyni odczuwała w trakcie ciąży i krótko po poradzie, nie miała charakteru stałego i w żaden sposób nie wpływa na ocenę stanu zdrowia wnioskodawczyni pod względem niezdolności do pracy.

Uznając opinię biegłej neurolog za w pełni przekonywującą i miarodajną do oceny stanu zdrowia wnioskodawczyni i, z uwagi na spełnienie przez J. A. wszystkich przesłanek z treści art. 4 ust. 1 ustawy o rencie socjalnej, Sąd uwzględnił roszczenie wnioskodawczyni. W apelacji od powyższego wyroku Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jego zmianę i oddalenie odwołania ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu. Organ rentowy zarzucił rozstrzygnięciu Sądu I instancji naruszenie prawa materialnego art. 12 oraz art. 4 ust. 1 ustawy o rencie socjalnej w związku z art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.

U z 2004 r. Nr 39 poz. 353 ze zm.) oraz naruszenie przepisów postępowania art. 233 1 kpc. W uzasadnieniu swego stanowiska strona skarżąca podniosła, że zawarte w opinii biegłej badanie przedmiotowe nie wskazuje na naruszenie sprawności organizmu wnioskodawczyni w ramach istnienia całkowitej niezdolności do pracy. Wnioskodawczyni była badana przez komisję lekarską z obecnym w jej składzie specjalistą lekarzem neurologiem i nie stwierdzono objawów ogniskowych ani patologicznych, a stan zdrowia wnioskodawczyni nie dawał podstaw do orzekania o jej całkowitej niezdolności do pracy.

Sytuacja taka doprowadziła zdaniem organu skarżącego do zaistnienia rozbieżności pomiędzy stanowiskiem lekarzy ZUS a biegłą, która ani w opinii głównej ani w jej uzupełnieniu nie wyjaśniła swojego stanowiska, a Sąd I instancji nie zweryfikował zaistniałej sprzeczności, poprzez dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego w danej specjalności.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Warunkiem przyznania prawa do renty socjalnej jest w świetle przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o rencie socjalnej, istnienie u osoby ubiegającej się o takie świadczenie, przesłanki całkowitej niezdolności do pracy. Art. 5 przedmiotowej ustawy w zakresie ustalenia tej przesłanki odsyła do przepisów ustawy emerytalnej. Artykuł 12 ustawy emerytalnej stanowi, że całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Z treści apelacji wynika, iż stanowi ona głównie polemikę organu rentowego z oceną stanu zdrowia wnioskodawczyni dokonaną w opinii biegłej neurolog przed Sądem I instancji.

Nie można podzielić poglądu strony skarżącej, iż opinia biegłej neurolog w niniejszej sprawie jest nie miarodajna, z uwagi na odmienną ocenę stanu zdrowia skarżącej w stosunku do dokonanej przez komisję lekarską ZUS. Nie może również podważać waloru orzeczniczego w/w opinii okoliczność, iż w składzie komisji lekarskiej brał udział również specjalista neurolog. Zasady postępowania sądowego zawierają określone reguły dowodowe, które w żaden sposób w postępowaniu w zakresie spraw z ubezpieczeń społecznych nie odsyłają do stanowisk komisji lekarskich ZUS jako mających rozstrzygające znaczenie w tego rodzaju sprawach.

Zgodnie z treścią art. 227 kpc stan zdrowia osoby ubezpieczonej jest przedmiotem dowodu tak jak każdy inny fakt mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. A ocena takiego dowodu wymaga zasięgnięcia wiadomości specjalnych w postaci przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych lekarzy sądowych. A zatem specjalista z tej samej dziedziny wiedzy medycznej co biegły sądowy wchodzący w skład komisji lekarskiej nie może zastąpić dowodu z opinii biegłego lekarza sądowego ani stanowić podstawy do konieczności uzupełniania postępowania dowodowego poprzez dopuszczanie dowodu z opinii kolejnych biegłych sądowych w celu ustosunkowania się czy też weryfikacji stanowisk.

W niniejszej sprawie natomiast strona skarżąca w toku procesu nie zgłosiła wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego lekarza sądowego neurologa, a zatem zgodnie z regułami postępowania nie może obecnie na etapie odwoławczego postępowania sądowego czynić rozstrzygnięciu sądowemu zarzutu, iż nie zweryfikował opinii biegłej neurolog za pomocą dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego z tej dziedziny specjalizacji. Pomijając natomiast wszystkie wyżej wymienione rozważania natury procesowej podniesione w apelacji, należy zauważyć, iż organ rentowy w apelacji nie uzasadnił swojego stanowiska w zakresie nie uznania wnioskodawczyni za osobę całkowicie niezdolną do pracy, nie kwestionując wskazanych przez biegłą naruszeń sprawności jej organizmu.

Z analizy akt sądowych, rentowych i z odpowiedzi na apelację wniesioną przez skarżącą wynika, iż wnioskodawczyni od 9 roku życia choruje na miastenię. Ma usuniętą grasicę, a z powodów nasilenia objawów wywołanych tą chorobą była kilkakrotnie hospitalizowana. Aktualnie ma dwojenie widzenia i nasilenie męczliwości mięśniowej oraz spowolnienie mowy, które to następstwa chorobowe powodują, iż jest niezdolna do wykonywania jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Na marginesie należy wskazać, iż z powodu naruszenia sprawności organizmu wywołanego miastenią, wnioskodawczyni pobierała rentę socjalną przez okres około 9 lat.

Z tych wszystkich względów uznając apelację za bezzasadną orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 385 kpc.