Court dismisses appeal and quashes verdict due to expiration of criminal liability period for traffic offense.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal quashed the first-instance verdict and ordered the proceedings to be discontinued because the statute of limitations for criminal liability had expired. The defendant was found guilty of endangering traffic and fleeing the scene, but the appeal court noted he failed to appear at the hearing without valid justification. Since the offense occurred in November 2013 and the trial took place in December 2015, the one-year limitation period for the offense had already passed, mandating the discontinuation of the case.
Legislator headnote
AI generatedArt. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.; Art. 9 § 2 k.w.; Art. 118 § 2 k.p.w.: When the statute of limitations for criminal liability expires before the final judgment, the appeal court must quash the verdict and discontinue the proceedings, even if the defendant's guilt is established.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt. IV Ka 1106/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Jerzy Menzel Protokolant Artur Łukiańczyk po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2015 r. sprawy J. W. syna B. i J. z domu K. urodzonego (...) w miejscowości W. obwinionego z art. 86 § 1 kw i art. 97 kw w zw z art. 3 Ustawy Prawo o ruchu drogowym na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Fabrycznej z dnia 18 czerwca 2015 r. sygn. akt X W 472/14 1. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1 kw umarza postępowanie w sprawie;
2. kosztami sądowymi za obie instancje obciąża Skarb Państwa. IV Ka 1106/15
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 18.06.2015 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia- Fabrycznej uznał J. W. za winnego tego, że w dniu 19.11.2013 roku około godziny 7.45 kierując samochodem marki M. nr rej. (...)Nj spowodował zagrożenie w ruchu drogowym w ten sposób, że podczas wyjazdu z terenu hotelu (...) przy al. (...) od strony parkingu w kierunku ulicy (...) podczas wykonywania manewru wymijania nie zachował szczególnej ostrożności oraz bezpiecznego odstępu w wyniku, czego doszło do potrącenia pieszego M. P., idącego prawą stroną drogi dojazdowej od strony budynku hotelu w kierunku ulicy (...) tj., wykroczenia z art. 98 kw., a nadto za winnego tego, że po zaistnieniu powyższego zdarzenia odjechał z jego miejsca tj. wykroczenia z art. 97 kw. i za to na podstawie art. 98 kw. w zw. z art. 9 § 2 kw. wymierzył mu karę 1000 złotych grzywny.
Sąd Rejonowy zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości 100 złotych i wymierzył mu opłatę w kwocie 100 złotych. Od wyroku apelacje złożył obrońca obwinionego, który zaskarżając wyrok w całości zarzucił:
1. Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia polegające na rozpoznaniu sprawy na rozprawie w dniu 11.06.2015 roku pod nieobecność obwinionego, który nie został powiadomiony o terminie rozprawy;
2. Błąd w ustaleniach faktycznych sprawy polegający na przyjęciu, że obwiniony dopuścił się zarzuconego mu czynu w sytuacji, gdy istnieją niedające się usunąć wątpliwości, co do jego sprawstwa. Wskazując na powyższe obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd zważył: Apelacja jest w całości bezzasadna. Nie jest prawdą, co zarzuca obrońca, że J. W. nie brał udziału w rozprawie w dniu 11.06.2015 roku z tego powodu, że nie został o niej prawidłowo zawiadomiony.
Na k. 47 akt sprawy znajduje się potwierdzenie skutecznego doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy adresowanego do obwinionego. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Rejonowy przeprowadził wyczerpujące i bardzo obszerne postępowanie dowodowe. Poza dowodami osobowymi Sąd Rejonowy przeprowadził również dowód z eksperymentu procesowego, a także dowód z opinii biegłego z zakresu medycyny sadowej. Sąd Rejonowy uwzględnił w swoich ustaleniach także okoliczności wynikające z pozostałych dowodów tj. dokumentacji fotograficznej, dokumentacji medycznej, protokołu badania stanu trzeźwości, danych o karalności.
Wszystkie zgromadzone dowody zostały poddane szczegółowej analizie, a ich ocena jest logiczna, rzetelna i wyczerpująca. Zbudowane na bazie zgromadzonego materiału dowodowego ustalenia faktyczne są prawidłowe. Sąd Okręgowy w pełni podziela pogląd sądu a quo, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na sprawstwo obwinionego w zakresie zarzuconych czynów. Aprobując stanowisko Sądu Rejonowego w zakresie ustaleń faktycznych i wniosków z nich wynikających Sąd Odwoławczy uznał, że z innej niż wskazana przez obrońcę obwinionego przyczyny wyrok podlega uchyleniu.
Obwiniony popełnił zarzucony mu czyn w dniu 19.11.2013 roku. Na rozprawę apelacyjną wyznaczoną w dniu 17. 11.2015 roku nie stawił się obwiniony oraz jego obrońca. Obwiniony przedstawił zaświadczenie lekarza sądowego (. K.274), z którego treści wynikało, że z powodu choroby nie może stawić się do sądu w okresie 16-25.11.2015 roku. Kolejny termin rozprawy odwoławczej został wyznaczony na dzień 29.12.2015 roku. Również i w tym dniu obwiniony był nieobecny na rozprawie, ale pomimo prawidłowego zawiadomienia w żaden sposób swojej nieobecności nie usprawiedliwił.
Przedawnienie karalności wykroczenia występuje wówczas, gdy od daty jego popełnienia do dnia orzekania upłynął już jeden rok, a jeżeli w tym okresie zostało wszczęte postepowanie, karalność wykroczenia ustaje po dwóch latach. W sytuacji gdy w chwili wydawania zaskarżonego wyroku doszło już do przedawnienia karalności zarzuconego obwinionemu wykroczenia, Sąd Odwoławczy jest zobowiązany niezależnie od granic i kierunku zaskarżenia uchylić zaskarżony wyrok i postępowanie w sprawie umorzyć. Tylko w przypadku stwierdzenia braku znamion ustawowych w zakresie zarzuconego czynu nie istnieje podstawa do umorzenia postępowania z przyczyny, o której mowa wyżej, lecz musi nastąpić uniewinnienie obwinionego od zarzutu, który mu postawiono, także w postępowaniu odwoławczym.
Jak już wskazano sprawstwo obwinionego w zakresie czynu wyczerpującego znamiona wykroczeń z art. 98 i 97 kw zostało wykazane, a zatem brak jest podstaw do wydania wyroku uniewinniającego. Tym samym, skoro zarzucone obwinionemu wykroczenie zostało popełnione w dniu 19.11.2013 roku, to karalność tego czynu ustała w dniu 19.11.2015 roku. Tym samym rozpoznając sprawę na rozprawie w dniu 29.12.2015 roku Sąd Odwoławczy pozostawał w obowiązku uchylić zaskarżony wyrok i stosownie do art. 5 § 1 pkt. 4 kpw umorzyć postępowanie w sprawie.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 118 § 2 kpw.