Legislator Case Law & Legislation
IX Ka 480/13 AI generated

Appeal dismissed; court upheld 300 PLN fine for tax evasion due to minor tax amount and defendant's financial hardship.

Case Number IX Ka 480/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court dismissed the Customs Office's appeal against a first-instance judgment convicting the defendant of a tax offense and imposing a 300 PLN fine. The defendant argued the penalty was disproportionately low given the social harm, while the prosecution contended the fine was appropriate considering the minor nature of the act and the defendant's financial situation. The court upheld the original sentence because the tax amount was small, the act was incidental, and the defendant's financial hardship would make a higher fine unduly burdensome.

Legislator headnote

AI generated

Art. 65 § 4 kks; Art. 49 § 1, 3 kks; Art. 29 pkt. 1 kks; Art. 31 § 6 kks; Art. 113 kks; Art. 636 § 1 kpk: When a tax offense involves a minor amount and the offender acts due to financial necessity without malicious intent, a lenient fine is appropriate, and an appeal claiming disproportionality is inadmissible if the defendant's economic situation would be severely harmed by a higher penalty.

Keywords

AI generated
tax evasion offense disproportionate penalty financial hardship defense minor tax amount incidental criminal act customs office appeal fine adjustment

Cited Legislation

AI generated
Art. 65 § 4 kks
oskarżonej z art. 65 § 4 kks na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżyciela Urząd Celny w T.
Art. 49 § 1, 3 kks
z art. 49 § 1 i 3 kks i art.
Art. 29 pkt. 1 kks
49 § 1 i 3 kks i art. 29 pkt. 1 kks Sąd Rejonowy orzekł wobec oskarżonej środek karny w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci 7,0 kg suszu tytoniowego bez wymaganych znaków skarbowych akcyzy, przechowywanych w magazynie depozytowym Urzędu Celnego w R.
Art. 31 § 6 kks
za pokwitowaniem (...) oraz na podstawie art. 31 § 6 kks zarządzając ich zniszczenie.
Art. 113 kks
O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 113 kks w art.
Art. 636 § 1 kpk
113 kks w art. 636 § 1 kpk obciążając nimi Skarb Państwa.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IX Ka 480/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2013 roku Sąd Okręgowy w Toruniu IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Aleksandra Nowicka (spr.) Sędziowie SO Barbara Plewińska SO Rafał Sadowski Protokolant st. sekr. sądowy Anna Ryłow przy udziale przedstawiciela Urzędu Celnego w T. J. G. po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2013 roku sprawy B. K. oskarżonej z art. 65 § 4 kks na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżyciela Urząd Celny w T. od wyroku Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 25 czerwca 2013 roku sygn. akt II W 1043/13 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; II. kosztami procesu w postępowaniu odwoławczym obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt IX Ka 480/13

UZASADNIENIE

B. K. została oskarżona o to, że: w dniu 16 stycznia 2013 roku przesyłała za pośrednictwem Poczty Polskiej w G., w przesyłce pocztowej o numerze (...) wyroby akcyzowe w postaci 7,00 kg suszu tytoniowego bez nazwy, bez wymaganych znaków akcyzy, stanowiące przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63 § 7 kks, na którym ciążył podatek akcyzowy w kwocie 3058,00 złotych tj. o wykroczenie skarbowe z art. 65 § 4 kks Sąd Rejonowy w Grudziądzu wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013 r. (sygn. akt II W 1043/13) uznał oskarżoną za winną popełnienia czynu zarzucanego jej w akcie oskarżenia, stanowiącego wykroczenie skarbowe z art. 65 § 4 kks i za to na podstawie art. 65 § 4 kks wymierzył jej karę grzywny w wysokości 300 złotych.

Na podstawie art. 65 § 4 kks w zw. z art. 49 § 1 i 3 kks i art. 29 pkt. 1 kks Sąd Rejonowy orzekł wobec oskarżonej środek karny w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci 7,0 kg suszu tytoniowego bez wymaganych znaków skarbowych akcyzy, przechowywanych w magazynie depozytowym Urzędu Celnego w R. za pokwitowaniem (...) oraz na podstawie art. 31 § 6 kks zarządzając ich zniszczenie. Oskarżona została zwolniona od kosztów sądowych a wydatkami postępowania obciążony został Skarb Państwa. Od powyższego wyroku apelację wniósł oskarżyciel publiczny zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonej.

Wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczenia kary grzywny w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości czynu, okoliczności jego popełnienia, właściwości i warunków osobistych oskarżonej oraz prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania. Oskarżyciel wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie w miejsce kary grzywny 300 złotych kary 1.500 złotych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja oskarżyciela skarbowego nie zasługiwała na uwzględnienie. Zastrzeżeń sądu odwoławczego nie budzi prawidłowość ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku. Należy też zaaprobować kształt orzeczenia o karze wymierzonej oskarżonej a apelację oskarżyciela kwestionującą słuszność tego rozstrzygnięcia należy uznać za wyjątkowo polemiczną. Zdaniem skarżącego wymierzona oskarżonej kara grzywny w wysokości 300 złotych jest zbyt łagodna gdyż nie realizuje dyrektyw określonych w art. 12 §2 kks. Według skarżącego kara grzywny nie odpowiada też stopniowi społecznej szkodliwości czynu oskarżonej oraz nie spełnia funkcji w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej.

Stanowiska skarżącego sąd odwoławczy jednak nie podziela uznając, że kara grzywny w wymiarze 300 złotych jest karą sprawiedliwą oraz przystaje do wagi czynu oskarżonej. Kara w tej wysokości adekwatna jest do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżoną wykroczenia skarbowego, a także jej zawinienia i w należyty sposób uwzględnia okoliczności obciążające i łagodzące. Kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie była duża i nie przekraczała ustawowego progu, co zdecydowało o zakwalifikowaniu czynu oskarżonej jako wykroczenia z art. 65 §4 kks.

Czyn oskarżonej miał charakter incydentalny. Sąd meriti trafnie zwrócił uwagę, że na ocenę stopnia winy oskarżonej miało wpływ to, że przepisy dotyczące podatku akcyzowego w zakresie suszu tytoniowego weszły w życie na dwa tygodnie przez popełnieniem czynu przez oskarżoną oraz, że oskarżona nie śledziła na bieżąco zmian regulacji prawnych. Nie bez znaczenia jest też fakt, iż do sprzedaży suszu tytoniowego poza składem skłoniła oskarżoną trudna sytuacja majątkowa. Oskarżona sprzedawała uprawiany przez nią tytoń stałemu odbiory, lecz gdy ten nie uregulował należności w terminie, zdecydowała się sprzedać tytoń poza składem.

Nie działała więc z wyrachowaniem, rozmysłem, lecz dlatego, że potrzebowała pieniędzy na utrzymanie rodziny. Okoliczności tych skarżący nie kwestionuje a przekonują one, że oskarżona nie zasługuje na surowsze potraktowanie, w szczególności na karę w wymiarze zaproponowanym przez skarżącego. Myli się też skarżący, że wymiar kary jest nieadekwatny do zysku jaki oskarżona mogła osiągnąć z popełnionego przestępstwa. Wprawdzie urzędnicy celni ustalili wartość suszu stanowiącego przedmiot czynu oskarżonej na kwotę ponad 2.000 złotych, lecz nic nie wskazuje by oskarżona miała osiągnąć tej wielkości zysk.

Przeciwnie, dowody zebrane w sprawie nakazują przyjąć, że oskarżona ze sprzedaży suszu tytoniowego oczekiwała zysku w wysokości zaledwie 110 złotych. Na taką kwotę wypisała przekaz pocztowy, który załączyła do przesyłki. Skarżący nie wykazał by oskarżona mogła (chciała) uzyskać korzyść w większym rozmiarze niż 110 złotych. Zaostrzenia wymiaru kary grzywny nie uzasadniał też wzgląd na konieczność zapewnienia realizacji celów kary – wychowawczego i zapobiegawczego. Oskarżona nie była dotąd karana. Prowadzi ustabilizowany tryb życia.

Ma rodzinę i pracuje. Dotychczasowa postawa oskarżonej i tryb jej życia przekonuje, że wymierzona przez sąd I instancji kara uzmysłowi oskarżonej niewłaściwość jej zachowania, o ile efektu takiego nie spowodował już sam fakt prowadzenia postępowania karnego i wydania wyroku skazującego. Podwyższeniu kary grzywny sprzeciwiała się wreszcie sytuacja majątkowa i rodzinna oskarżonej. Sąd meriti słusznie ocenił sytuację majątkową oskarżonej jako dość trudną. Oskarżona ma na utrzymaniu dwoje dzieci a osiąga dochód rzędu 1.200 złotych.

Nie będzie więc nadużyciem stwierdzenie, że kara grzywny w wyższym wymiarze niż orzeczony przez sąd I instancji stanowiłaby dla oskarżonej zbyt dużą dolegliwość. Sytuacja majątkowa uzasadnia przekonanie, że uiszczenie grzywny w wysokości ponad 300 złotych mogłoby się wiązać z uszczerbkiem w utrzymaniu rodziny. Uznając zatem apelację oskarżyciela za oczywiście bezzasadną oraz nie znajdując w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, sąd odwoławczy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 113 kks w art. 636 § 1 kpk obciążając nimi Skarb Państwa.