Legislator Case Law & Legislation
IV U 845/15 AI generated

Social Security Court grants pension by recognizing a 1992-1993 work period despite employer insolvency and lack of standard certificates.

Case Number IV U 845/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The Social Security Court reversed the agency's denial of a pension, granting it to the applicant effective upon reaching retirement age. The applicant argued that a specific work period from May 1992 to January 1993 should be counted, but the agency rejected it due to a lack of standard employment certificates from the insolvent employer. The court accepted witness testimony and alternative documents proving full-time work during this interval, thereby satisfying the 25-year requirement for early retirement.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. – When an employee cannot provide standard employment certificates due to employer insolvency, periods of work may be proven through witness testimony and alternative documentation to satisfy statutory requirements.

Keywords

AI generated
early retirement pension special working conditions employment period proof employer insolvency witness testimony evidence social security benefits retirement age reduction

Cited Legislation

AI generated
Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń
art. 477 § 2 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV U 845/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 grudnia 2015 roku Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Kazimierz Kostrzewa Protokolant: protokolant sądowy Marta Bartusiak po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 roku w Tarnowie na rozprawie sprawy z odwołania Z. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 4 sierpnia 2015 roku nr (...) w sprawie Z. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o prawo do emerytury zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje odwołującemu Z. P. emeryturę od dnia (...)roku. Sygn. akt IVU 845/15

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 15 grudnia 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. decyzją z dnia 04.08.2015 r. odmówił Z. P. prawa do emerytury. W uzasadnieniu swej decyzji organ rentowy wskazał, iż odwołujący nie spełnia przesłanek przyznania świadczenia emerytalnego określonych w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. 2004 r. Nr 39 poz. 353 z póź. zm.), bowiem nie udokumentował 25-letniego okresu zatrudnienia, a tylko 24 lata, 5 miesięcy i 15 dni. Organ rentowy nie uznał okresu od 15.05.1992 r. do 31.01.1993 r. ponieważ w tym czasie przebywał na urlopie bezpłatnym co wynika ze świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych z dnia 17.07.2015 r.

Organ rentowy uznał odwołującemu ponad 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Z. P. w odwołaniu od decyzji domagał się jej zmiany i przyznania mu emerytury na podstawie ustawy o emeryturach i rentach z FUS, ponieważ spełnia wszystkie warunki. W spornym okresie był zatrudniony w (...) w W.. Obecnie ten pracodawca znajduje się w upadłości i nie chce mu wystawić świadectwa pracy. Na rozprawie w dniu 03.11.2015 r. odwołujący sprecyzował, że w okresie od 15.05.1992 r. do 31.01.1993 r. był na urlopie bezpłatnym w ramach stosunku pracy łączącym go z (...) S.A., a w tym czasie był oddelegowany do pracy w (...)S.A. w W..

Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Z. P. urodzony w dniu (...) r. ukończył 60 lat. Odwołujący legitymuje się wymaganym okresem pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 20 lat, 1 miesiąc i 2 dni. Organ rentowy na dzień 01.01.1999 r. uznał odwołującemu łącznie 24 lata, 5 miesięcy i 15 dni okresów składkowych i nieskładkowych. W dniu 20.07.2015 r. odwołujący wystąpił z wnioskiem o ustalenie prawa do emerytury. Nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. /dowód: wniosek z dnia 20.07.2015 r.

–k. 2-5 ar czII/ W okresie od 15.05.1992 r. do 31.01.1993 r. Z. P. był na urlopie bezpłatnym w ramach stosunku pracy łączącym go z (...) S.A., a w tym czasie był oddelegowany do pracy w (...)S.A. w W., gdzie świadczył pracę w wymiarze pełnego etatu. Dowód: pismo (...) S.A. z dnia 12.11.2015 r. –k.21 as kserokopia pisma z dnia 13.05.1992 r. –k. 22 as, świadectwo wykonywania pracy w warun. szczeg. z dnia 17.07.2015r. -k. 14 ar czII, akta osobowe: w tym świadectwo pracy z dnia 31.01.1993 r. Sąd pozytywie ocenił dowody z dokumentów, w szczególności zalegających w aktach osobowych odwołującego z okresu zatrudnienia w (...) S.A. w W., pisma (...) S.A. z dnia 12.11.2015 r. i dokumentów zawartych w aktach rentowych, których autentyczność oraz wiarygodność, jak również poprawność materialna i formalna nie budziły wątpliwości Sądu, zarówno treść jak i forma dokumentów nie były kwestionowane prze strony postępowania.

Brak było zatem jakichkolwiek podstaw, także takich jakie należałoby uwzględnić urzędu, aby dokumentom tym odmówić właściwego im znaczenia dowodowego w tym wynikającego z art. 244 i art.245 kpc. Na podstawie świadectwa pracy z dnia 31.01.1993 r. wystawionego przez (...) S.A. w W. wynika, że w okresie od 15.05.1992 r. do 31.01.1993 r. odwołujący świadczył pracę na rzecz tego podmiotu będąc oddelegowany z macierzystego zakładu pracy, w którym przebywał na urlopie bezpłatnym.

Sąd rozważył, co następuje:

Przedmiotem postępowania było rozstrzygnięcie czy Z. P. przysługuje prawo do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z tytułu wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Zgodnie z art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 z późn. zm.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli: 1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. Stosownie do treści art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1. Za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia w podmiotach, w których obowiązują wykazy stanowisk ustalone na podstawie przepisów dotychczasowych.

Z kolei art. 32 ust.4 stanowi, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych, to jest na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz.43 z późn. zm.). Z §1 Rozporządzenia wynika, że jego treść stosuje się do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze , wymienione w §4-15 rozporządzenia oraz w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia.

§ 2 ust.1 rozporządzenia ustala, ze za okresy uzasadniające nabycie prawa do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu uważa się okresy, w których praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. §4 pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla mężczyzn;

2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Kwestią sporną pomiędzy stronami było ustalenie, czy Z. P. posiada wymagany 25-letni okres składkowy i nieskładkowy skoro organ rentowy uznał mu tylko 24 lata, 5 miesięcy i 15 dni. Organ rentowy nie uznał okresu od 15.05.1992 r. do 31.01.1993 r. ponieważ w tym czasie przebywał na urlopie bezpłatnym co wynika ze świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych z dnia 17.07.2015 r. Organ rentowy uznał odwołującemu 21 lat, 1 miesiąc i 2 dni pracy w warunkach szczególnych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych okresami składkowymi są okresy ubezpieczenia. W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz. U. Nr 10, poz.

49) określone zostały środki dowodowe, które powinny być dołączone do wniosku, stwierdzające okoliczności uzasadniające przyznanie tego świadczenia (§ 4 ust. 3). W myśl § 21 ust. 1, 4 i 5 powołanego rozporządzenia środkiem dowodowym stwierdzającym okresy zatrudnienia są pisemne zaświadczenia zakładów pracy, wydane na podstawie posiadanych dokumentów, oraz legitymacje ubezpieczeniowe, a także inne dowody z przebiegu ubezpieczenia. W przypadku zaś ubiegania się pracownika o przyznanie emerytury lub renty z tytułu zatrudnienia w szczególnym charakterze, zaświadczenie zakładu pracy powinno stwierdzać charakter i stanowisko pracy w poszczególnych okresach oraz inne okoliczności, od których jest uzależnione przyznanie takiej emerytury lub renty.

Wyjątek od zasady ustalonej w powołanym przepisie jest zawarty w § 22 wymienionego rozporządzenia, który przewiduje, że okresy zatrudnienia mogą być udowodnione zeznaniami świadków, gdy zainteresowany wykaże, że nie może przedstawić zaświadczenia zakładu pracy. Odwołujący w toku postępowania uzyskał dokumentację pracowniczą z okresu oddelegowania z macierzystego zakładu pracy do (...) S.A. w W. przypadającego w okresie od 15.05.1992 r. do 31.01.1993 r. Na podstawie świadectwa pracy z dnia 31.01.1993 r. wystawionego przez (...) S.A. w W. wynika, że w okresie od 15.05.1992 r. do 31.01.1993 r.

Z. P. był zatrudniony w (...) S.A. w W. w pełnym wymiarze czasu pracy. Z uwagi na powyższe wskazany okres podlega doliczeniu do już ustalonego okresu składkowego odwołującego i tym samym odwołujący legitymuje się wymaganym okresem 25-letnim składkowym i nieskładkowym. Biorąc powyższe ustalenia pod uwagę odwołujący spełnia przesłanki do przyznania emerytury w obniżonym wieku emerytalnym w związku z wykonywaniem pracy w szczególnych warunkach, wynikające z treści art. 32 w zw. z art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, a w szczególności § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze ( Dz.

U. 1983 r. nr 8, poz. 43 z póź. zm.). Z. P. osiągnął bowiem wiek 60 lat ((...)r.), posiada wymagany co najmniej 15-letni okres pracy w szczególnych warunkach, a przede wszystkim spełnia kwestionowaną dotąd przez organ rentowy przesłankę w postaci posiadania 25 letniego okres zatrudnienia, ponieważ po uznaniu mu spornego okresu pracy od 15.05.1992 r. do 31.01.1993 r. kiedy był zatrudniony w (...) S.A. w W. w pełnym wymiarze czasu pracy legitymuje się ponad 25-letnim okresem składkowym i nieskładkowym. Sąd przyznał odwołującemu prawo do emerytury od dnia (...) r. tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego na podstawie art. 129 ust. 1 powołanej ustawy.

Mając na względzie powyższe orzeczono na podstawie powołanych przepisów prawa materialnego i art.477 14 §2 k.p.c.