Court dismissed appeal on debt offsetting, ruling defendant could not offset claim maturing after assignment notice. Appeal rejected due to improper offset timing under Civil Code. Defendant lost appeal costs.

Sygn. akt X Ga 447/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 listopada 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, X Wydział Gospodarczy w składzie następującym : Przewodniczący: SSO Iwona Wańczura po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa: M. B. przeciwko: M. J. o zapłatę w postępowaniu uproszczonym na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 23 lipca 2015 r, sygn. akt VII GC 73/14 1) oddala apelację, 2) zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 600 zł (sześćset złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. Sędzia Sygn. akt X Ga 447/15

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 lipca 2015 r. Sąd Rejonowyw Gliwicach zasądził od pozwanego M. J. na rzecz powoda M. B. kwotę 6.490 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od kwot: 6.490 zł od dnia 6 października 2012 r. i 2.882,50 zł od dnia6 października 2012 r. do dnia 23 października 2013 r., umorzył postępowanie w pozostałym zakresie, zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.517 zł tytułem kosztów procesu oraz nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gliwicach kwotę 500,40 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Powyższy wyrok zaskarżył w całości pozwany, wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje. Zaskarżonemu orzeczeniu pozwany zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na: nieuzasadnionym przyjęciu, że wierzytelność pozwanego przedstawiona do potrącenia z wierzytelnością dochodzoną pozwem stała się wymagalna później niż wierzytelność powoda, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego, a w tym zakresie treści umowy łączącej pozwanego z cedentem oraz analiza korespondencji między cedentem oraz pozwanym oraz korespondencji pomiędzy powodem, a pozwaną pozwala na stwierdzenie, że wskazana wierzytelność pozwanego była wymagalna od chwili nienależytego wykonania przedmiotu umowy, zatem wierzytelność powoda podlegała umorzeniu poprzez potrącenie; oraz polegający na bezzasadnym przyjęciu, iż powód nie odpowiada za roszczenia gwarancyjne z umowy zawartej z (...) Sp. z o.o., a tym samym nabył wierzytelność w wysokości wskazanej przez cedenta, podczas gdy powód wchodząc w ogół praw i obowiązku zbywcy wierzytelności ponosi odpowiedzialność za nieprawidłowe wykonanie przedmiotu umowy.

W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja pozwanego nie zasługiwała na uwzględnienie. Apelację w postępowaniu uproszczonym zgodnie z art. 505 10 § 1 k.p.c. sąd rozpoznaje w składzie jednego sędziego, a zgodnie z § 2 tego przepisu sąd może rozpoznać apelację na posiedzeniu niejawnym, chyba że strona w apelacji lub w odpowiedzi na apelację zażądała przeprowadzenia rozprawy– w niniejszej sprawie strony takiego wniosku nie złożyły. Zgodnie z art. 505 13 § 2 k.p.c. jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.

Zaskarżone orzeczenie należy uznać za prawidłowe, stanowiące wynik właściwej oceny zebranego materiału dowodowego i trafnej wykładni prawa materialnego. Przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku motywy tej oceny nie wykazują sprzeczności ustaleń faktycznych Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie można również zarzucić SądowiI instancji nieprawidłowości w rozumowaniu czy też błędów logicznych. Tak poczynione ustalenia Sąd Okręgowy przyjmuje za własne i podziela w pełni zarówno dokonaną ocenę dowodów, jak i wykładnię prawa materialnego.

Odnosząc się do zarzutów merytorycznych apelacji pozwanego należy wskazać, iż były one nieuzasadnione. Sądowi I instancji nie można zarzucić błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 czerwca 1999 r. (sygn. akt II UKN 685/98) ramy swobodnej oceny dowodów wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego.

Błąd w ustaleniach faktycznych następuje, gdy zachodzi dysharmonia pomiędzy materiałem zgromadzonym w sprawie a konkluzją, do której dochodzi sąd na skutek przeinaczenia dowodu oraz wszelkich wypadków wadliwości wynikających z naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. Przepis ten byłby naruszony, gdy ocena materiału dowodowego koliduje z zasadami doświadczenia życiowego lub regułami logicznego wnioskowania. Tak rozumianego zarzutu sprzeczności ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego Sądowi I instancji w niniejszej sprawie skutecznie zarzucić nie można.

Polemika z prawidłowymi ustaleniami Sądui przedstawienie własnej wersji wydarzeń nie stanowi wystarczającej podstawy do uwzględnienia apelacji. Tym samym nie wystarcza jedynie stwierdzenie skarżącego o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, któryw przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wykazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie.W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył Sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając (por. wyroki Sądu Najwyższegoz dnia 23 stycznia 2001 r., sygn. akt IV CKN 970/00, z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt II CKN 588/99).

Wbrew twierdzeniom pozwanego Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, iż wierzytelność pozwanego przedstawiona do potrącenia stała się wymagalna później niż wierzytelność poprzednika prawnego powoda. Pozwany, wystawiając fakturę VAT nr (...) w dniu 13 września 2013 r. na rzecz poprzednika prawnego powoda - (...) Sp. z o.o. jednocześnie złożył oświadczenie o potrąceniu wierzytelności przysługującej mu w związku ze szkodą, jaką poniósł wskutek nienależytego wykonania zobowiązania. Wierzytelność ta stała się wymagalna po dniu doręczenia (...) Sp. z o.o. niniejszej faktury, zaś doręczenie to nastąpiło w dniu2 października 2015 r.

W związku z powyższym w ocenie Sądu Rejonowego w świetle art. 498 k.c. oświadczenie o potrąceniu złożone w dniu 13 września 2013 r. w treści faktury nr (...), nie doprowadziło do umorzenia wzajemnych wierzytelności, gdyż wierzytelność odszkodowawcza wskazana przez pozwanego nie była w tym dniu wymagalna. Sąd Okręgowy pragnie wskazać, iż powyższe oświadczenie o potrąceniu było nieskuteczne także przede wszystkim z tego powodu, że do skutecznego potrącenia przez dłużnika z przelanej wierzytelności, przysługującej mu wobec zbywcy (art. 513 § 3 zdanie drugie k.c.), niezbędne jest złożenie oświadczenia o potrąceniu wobec aktualnego wierzyciela (cesjonariusza) (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt IV CSK 486/11).

Tymczasem pozwany złożył oświadczenie wobec cedenta ( (...) Sp. z o.o.), a został zawiadomiony o cesji w dniu 30 lipca 2013r. (email k. 62), a więc przed wystawieniem faktury VAT nr (...) i złożeniem oświadczenia o potrąceniu poprzedniemu wierzycielowi. Zgodnie zaś z przepisem art. 512 k.c. oświadczenie o potrąceniu wierzytelności pomiędzy dłużnikiem (pozwanym) a poprzednim wierzycielem mogło mieć skutek względem nabywcy dopóki zbywca ( (...) Sp. z o.o.) nie zawiadomił dłużnika o przelewie. Kolejno w odpowiedzi na pozew pozwany podniósł zarzut potrącenia, co było równoznaczne ze złożeniem oświadczenia o potrąceniu jak prawidłowo zważył Sąd I instancji.

Zgodnie z art. 513 § 1 k.c. dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie. Po myśli art. 513 § 2 k.c. dłużnik możez przelanej wierzytelności potrącić wierzytelność, która mu przysługuje względem zbywcy, chociażby stała się wymagalna dopiero po otrzymaniu przez dłużnika zawiadomienia o przelewie. Nie dotyczy to jednak wypadku, gdy wierzytelność przysługująca względem zbywcy stała się wymagalna później niż wierzytelność będąca przedmiotem przelewu.

Wierzytelność przysługująca dłużnikowi z tytułu odszkodowania stała się wymagalna po 13 września 2013 r. - po doręczeniu faktury nr (...) cedentowi. Wierzytelność powoda stała się zaś wymagalna w dniu6 października 2012 r. Wobec tego, iż wierzytelność przysługująca dłużnikowi (pozwanemu) względem zbywcy stała się wymagalna później niż wierzytelność będąca przedmiotem przelewu dochodzona w niniejszej sprawie, to zgodniez art. 513 § 2 k.c. dłużnik nie mógł z przelanej wierzytelności potrącić wierzytelności wynikającej z faktury nr (...).

Wobec powyższego zarzuty pozwanego nie mogły odnieść zamierzonego skutku, jako że oświadczenie o potrąceniu złożone w odpowiedzi na pozew było nieskuteczne i nie doprowadziło do umorzenia wierzytelności dochodzonej przez powoda w niniejszej sprawie. Z przytoczonych względów, wobec prawidłowości rozstrzygnięcia SąduI Instancji apelację, na podstawie art. 385 k.p.c. należało oddalić, jako bezzasadną. Orzeczenie o kosztach postępowania odwoławczego oparto na przepisie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 k.p.c. oraz art. 391 § 1 k.p.c., obciążając nimiw całości pozwanego jako stronę przegrywającą postępowanie przed Sądem II instancji.

SSO Iwona Wańczura X Ga 447/15 Z.:

1. odnotować;

2. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego;

3. po otrzymaniu (...) akta zwrócić Sądowi Rejonowemu w Gliwicach. G., dnia 17 grudnia 2015 r. SSO Iwona Wańczura