Appeal court quashes acquittal due to lack of factual findings on intent, overriding prohibition against worsening defendant's position.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court quashed the first-instance acquittal and remanded the case for retrial because the lower court failed to make necessary factual findings regarding the defendant's intent. Although the first instance found the evidence insufficient to prove the defendant intended not to repay the loan, the appellate court ruled that the prohibition against worsening the defendant's position does not prevent the retrial court from making new findings. Consequently, the case was sent back to the district court to conduct a fresh evaluation of the evidence and determine the defendant's intent.
Legislator headnote
AI generatedArt. 286 § 1 k.k.; Art. 443 § 1 k.p.k.: The prohibition against worsening the defendant's position (reformationis in peius) does not preclude a retrial court from making new factual findings on intent that differ from those in the quashed judgment's reasoning, as factual determinations for legal subsumption reside in the operative part of the judgment, not the reasoning.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II AKa 287/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 grudnia 2015r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA – Ewa Plawgo Sędziowie: SA – Hanna Wnękowska (spr.) SO (del.) – Hubert Gąsior Protokolant: – sekr. sąd. Łukasz Jachowicz przy udziale pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego M. P. po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2015 r. sprawy T. G. ur. (...) w N. s. J. i K. zd. B. oskarżonego o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 25 maja 2015 r. sygn. akt XVIII K 240/14 zaskarżony wyrok uchyla i sprawę oskarżonego T. G. przekazuje Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 25.05.2015r. uniewinniającego oskarżonego T. G. od popełnienia zarzucanego mu czynu, apelację wniósł pełnomocnik oskarżyciela subsydiarnego wnosząc o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył co następuje. Apelacja zasługuje na uwzględnienie. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Okręgowego , iż na przeszkodzie ustaleniu, że oskarżony w chwili zaciągania pożyczek u pokrzywdzonej działał z zamiarem ich niezwrócenia, stoi zakaz reformationis in peius określony w art. 443 § 1 k.p.k.
Przypomnieć należy, że wyrokiem z dnia 4 listopada 2014r. Sąd Okręgowy skazał oskarżonego T. G. za czyn z art. 286 § 1 k.k. Przyczyną uchylenia tego wyroku przez Sąd Apelacyjny była sprzeczność między treścią wyroku a jego uzasadnieniem polegająca na tym, że Sąd w uzasadnieniu stwierdził, iż materiał dowodowy nie dostarczył potwierdzenia okoliczności jakoby oskarżony nie miał zamiaru zwrócić pieniędzy w czasie kiedy pokrzywdzona nimi rozporządzała ( str. 7 uzasadnienia ), a jednocześnie w oparciu o ten materiał dowodowy przypisał oskarżonemu popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., do którego znamion należy m.in. właśnie brak zamiaru wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania pieniężnego.
Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że zakaz reformationis in peius określony w art. 443 k.p.k. , nie może mieć zastosowania do ustaleń poczynionych w uzasadnieniu poprzedniego uchylonego wyroku, jeśli pozostawały one w sprzeczności z treścią tegoż wyroku a sprzeczność ta była przyczyną jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania . Zakaz ten nie oznacza bowiem nakazu „wyboru ” spośród sprzecznych stanowisk wyrażonych w wyroku i jego uzasadnieniu, stanowiska korzystniejszego, przedstawionego w uzasadnieniu. Podkreślenia przy tym wymaga, że - jak stwierdził Sąd Najwyższy w , trafnie przywołanym w wywodach apelacji , wyroku z dnia 31.01.2013r II K.K. 70/12 – ustalenia faktyczne będące podstawą dokonywanej subsumpcji pod normy prawa karnego znajdują się w wyroku , nie zaś w pisemnym jego uzasadnieniu .
Niezależnie od powyższego zwrócić należy uwagę , że Sąd Okręgowy poprzednio rozpoznający sprawę nie poczynił w uzasadnieniu wyroku niezbędnych ustaleń w zakresie zamiaru oskarżonego . Ustalenia takiego nie zawiera ani część uzasadnienia przedstawiająca tzw. ustalenia faktyczne ani część przedstawiająca rozważania Sądu. Zacytowana wyżej konstatacja Sądu odnosi się bowiem do oceny materiału dowodowego jako podstawy ustaleń w przedmiocie zamiaru oskarżonego. Nie stanowi ona – w ocenie Sądu Apelacyjnego – ustalenia faktycznego w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania karnego a zatem nie stanowi punktu odniesienia implikującego granice dopuszczalnych zmian w warunkach obowiązywania zakazu reformationis in peius.
Dostrzegając powyższe okoliczności Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 4.11.2014r. zalecił Sądowi Okręgowemu rozważenie, po przeprowadzeniu niezbędnych dowodów , całokształtu ujawnionych okoliczności i dokonanie na ich podstawie samodzielnych ustaleń w przedmiocie zamiaru oskarżonego. Z uzasadnienia tego w żadnym razie nie wynika , że przypomnienie o treści art. 443 k.p.k. miało na celu zasugerowanie Sądowi Okręgowemu, iż nie może poczynić ustaleń skutkujących przypisaniem oskarżonemu przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Przy ponownym rozpoznaniu Sąd Okręgowy , uwzględniając uwagi poczynione wyżej, wykona zalecenia Sądu Apelacyjnego wskazane w uzasadnieniu wyroku z dnia 4.11.2014 r. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.