Legislator Case Law & Legislation
IV U 13/15 AI generated

Social court dismisses disability claim when medical experts confirm no functional impairment exists.

Case Number IV U 13/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The social court dismissed the insured's appeal against a decision denying disability status. The insured argued that regular specialist visits were necessary, but the court found no functional or sensory dysfunction based on expert opinions regarding scoliosis and vertebral dislocation. Consequently, the court ruled that the medical evidence was clear and sufficient, rejecting the need for additional expert testimony.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych art. 3 ust. 1; Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej; The court must rely on existing expert opinions unless they raise doubts, and additional evidence is not required merely because one party is dissatisfied with the assessment.

Keywords

AI generated
disability assessment social court procedure medical expert opinion functional impairment appeal dismissal

Cited Legislation

AI generated
Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123 poz. 776 z późn. zm.)
Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123 poz. 776 z późn. zm.) w art.
Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 lutego 2002 r.
Kryteria oceny niepełnosprawności określa zaś Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 lutego 2002 r. (Dz.
art. 477 14 § 1 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż brak jest podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji i w oparciu o treść art. 477 14 § 1 k.p.c. odwołanie oddalił.

Cited Case Law

AI generated
II UKN 45/97 - OSNAPiUS 1998, Nr 1, poz. 24
wyroki SN : II UKN 45/97 - OSNAPiUS 1998, Nr 1, poz. 24; ., II UKN 391/97 - OSNAPiUS 1998, Nr 20, poz.
II UKN 391/97 - OSNAPiUS 1998, Nr 20, poz. 612
24; ., II UKN 391/97 - OSNAPiUS 1998, Nr 20, poz. 612 ).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV U 13/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 października 2015 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSR Katarzyna Nawacka Protokolant: sekr. sądowy Tomasz Miłosz po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. w Olsztynie sprawy P. Ś. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego M. Ś. przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności o ustalenie stopnia niepełnosprawności na skutek odwołania P. Ś. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego M. Ś. od decyzji Wojewódzkiego Zespołu Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 4 listopada 2014 roku nr (...).2014 oddala odwołanie Sygn. akt IV U 13/15

UZASADNIENIE

Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności decyzją z dnia 4 listopada 2014 roku utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w O. z dnia 3 września 2014 roku nie zaliczające odwołującej P. Ś. do jakiegokolwiek stopnia niepełnosprawności. Ze wskazanym orzeczeniem nie zgodziła się ubezpieczona wskazując, iż musi odbywać regularne wizyty w poradni specjalistycznej. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczona P. Ś. ma stwierdzoną skoliozę 20 0 odcinka piersiowego oraz rozczep kręgów, nie powodujący dysfunkcji ruchowych i czuciowych, które powodowałyby niepełnosprawność. Przebyła leczenie zachowawcze martwicy głowy kości udowej lewej. Ubezpieczona porusza się samodzielnie sprawnie, prawidłowa jest funkcja stawów i kręgosłupa. Stwierdzone ubytki nie powodują niepełnosprawności. [dowód: opinia biegłego neurologa k 32-33, opinia biegłego ortopedy k. 43-47]

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie ubezpieczonej nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123 poz. 776 z późn. zm.) w art. 3 ust 1 ustala trzy stopnie niepełnosprawności: znaczny, umiarkowany i lekki. Kryteria oceny niepełnosprawności określa zaś Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 lutego 2002 r. (Dz. U. z dn. 1.03.2002 r.). Zgodnie z treścią art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.

U. Nr 123 poz. 776 z późn. zm.) do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną. Ubezpieczona mimo stwierdzonej skoliozy kręgosłupa i rozczepu kręgów jest sprawna ruchowo, funkcja stawów i kręgosłupa jest prawidłowa. Swoje stanowisko Sąd oparł na analizie treści opinii powołanych w niniejszej sprawie biegłych.

W świetle opinii biegłych z zakresu neurologii i ortopedii wynika, iż stwierdzone schorzenia nie czynią ubezpieczonej osobą niepełnosprawną. Należy też zauważyć iż w judykaturze podkreśla się, iż zasadnym jest żądanie dodatkowej opinii lekarzy przez sąd wówczas, gdy złożona w sprawie opinia wzbudza jego wątpliwości, a nie dlatego że nie zadowala jednej ze stron ( por. wyroki SN : II UKN 45/97 - OSNAPiUS 1998, Nr 1, poz. 24; ., II UKN 391/97 - OSNAPiUS 1998, Nr 20, poz. 612 ). W niniejszej sprawie brak było podstaw do dopuszczenia dowodu z kolejnej opinii biegłego gdyż sporządzone dotychczas w sprawie są przejrzyste, logiczne i wyczerpujące.

Sąd podzielił opinię biegłych sądowych uznając ją za rzetelną, logiczną, wyczerpującą i przekonująco uzasadnioną. Biegły potwierdził trafność decyzji WZON, dokonano w nich tych samych ustaleń odnośnie naruszenia sprawności organizmu odwołującej. Opinia też koresponduje ze zgromadzonymi w sprawie dokumentami, które nie budzą żadnych wątpliwości. W świetle zebranego materiału dowodowego nie należy zatem zaliczyć odwołującej do żadnego stopnia niepełnosprawności. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż brak jest podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji i w oparciu o treść art. 477 14 § 1 k.p.c. odwołanie oddalił.

SSR Katarzyna Nawacka