Legislator Case Law & Legislation
I C 676/15 AI generated

Civil court dismisses tenant rent claim due to plaintiff's failure to prove debt existence and amount.

Case Number I C 676/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The civil court dismissed the municipality's lawsuit seeking unpaid rent from two tenants. The plaintiff failed to provide sufficient evidence proving the existence, amount, and calculation method of the alleged debt. Consequently, the court ruled that the burden of proof remained with the plaintiff, who could not substantiate the claim.

Legislator headnote

AI generated

Art. 659 § 1 k.c.; Art. 6 k.c.; Art. 232 k.p.c.: A plaintiff must prove the existence and amount of a debt; failure to provide documentary evidence or logical justification for the claimed sum results in dismissal of the claim.

Keywords

AI generated
burden of proof civil lawsuit rent arrears documentary evidence tenant liability calculation of debt dismissal of claim

Cited Legislation

AI generated
Art. 659 § 1 k.c.
Zgodnie z dyspozycją art. 659 § 1 k.c. przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
Art. 6 k.c.
Sąd oddalił powództwo, ponieważ powód wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 6 k.c. nie dołączył żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że pozwani są zobowiązani do zapłaty powodowi kwoty 339,62 zł.
Art. 232 k.p.c.
Art. 230 k.p.c.
Cześć stanu faktycznego, była między stronami bezsporna (niezaprzeczona przez powódkę),a zatem nie wymagała dowodu (art. 230 k.p.c. w zw.
Art. 229 k.p.c.
Art. 98 k.p.c.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. Pozwani wygrali proces, ale nie ponieśli żadnych kosztów, dlatego Sąd nie orzekał w tym przedmiocie.
art. 230 k.p.c
Cześć stanu faktycznego, była między stronami bezsporna (niezaprzeczona przez powódkę),a zatem nie wymagała dowodu (art. 230 k.p.c.
art. 229 k.p.c
art. 659 § 1 k.c
Zgodnie z dyspozycją art. 659 § 1 k.c.
art. 6 k.c
Sąd oddalił powództwo, ponieważ powód wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 6 k.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I C 676/15 upr.

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 października 2015 roku Sąd Rejonowy w Raciborzu Wydział I Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSR Marzena Korzonek Protokolant: st. sekr. sądowy Helena Chrubasik po rozpoznaniu w dniu 1 października 2015 roku w Raciborzu na rozprawie sprawy z powództwa: Gminy M. R. przeciwko: W. K. i S. K. (1) o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt I C 676/15

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym dnia 7 lipca 2015 roku powódka Gmina M. R. domagała się zasądzenia solidarnie od pozwanych S. K. (1) i W. K. kwoty 339,62 zł wraz z ustawowymi odsetkami: - od kwoty 0,84 zł od dnia 1 lutego 2015 roku do dnia zapłaty, - od kwoty 301,78 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, - od kwoty 37,00 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, nadto zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając powództwo powódka podała, że łączyła ją z pozwanym S. K. (1) umowa najmu lokalu położonego w R., przy ulicy (...) zawarta na czas określony do dnia 2 grudnia 2012 roku.

Wskazała, że czynsz miał był uiszczany z góry do dnia 10 każdego miesiąca w oparciu o stawki ustalone przez organ wykonawczy gminy, a o zmianie stawki za czynsz pozwani zostali poinformowani poprzez aneks do umowy najmu. Powódka oświadczyła, że pełnoletni pozwany W. K. w okresie obowiązywania wyżej wymienionej umowy stale zamieszkiwał w powyższym lokalu, zatem odpowiada solidarnie za zapłatę czynszu i innych należności związanych z zajmowaniem lokalu. Powódka pismem z dnia 18 listopada 2014 wezwała pozwanych do zapłaty dochodzonej należności.

W dniu 11 czerwca 2015 roku w sprawie wydano nakaz zapłaty, zgodnie z żądaniem pozwu. Od powyższego nakazu zapłaty pozwani S. K. (1) i W. K. wnieśli sprzeciw, zaskarżając nakaz zapłaty w całości. Pozwani podali, że powódka błędnie obliczyła zarówno kwotę główną zaległości w czynszu jak i odsetki– 983,63 zł, zamiast prawidłowej kwoty 982,79 zł. Podali, że kwotę 982,79 zł zapłacono w dniu 26 listopada 2013 roku. W odpowiedzi na sprzeciw powódka podtrzymała w całości żądanie pozwu. Odnosząc się do zarzutu błędnego wyliczenia należnej powódce kwoty, wskazała, że kwota 0,84 zł stanowiąca należność główną roszczenia stanowi różnicę należnego czynszu za miesiąc lipiec 2012 roku w kwocie 85,35 zł i wpłaty dokonanej przez pozwanych w wysokości 84,51 za tenże miesiąc.

Pismem z dnia 3.09.2015 roku pozwany S. K. (1) wskazał, że uiszcza czynsz w nadpłaconej wysokości, bowiem mimo, że jego żona zmarła w dniu 8.08.2012 roku nadal płaci za nią czynsz. Na rozprawie w dniu 3.09.2015 roku pozwany przyznał, że nie uiszczał regularnie czynszu w grudniu 2010 roku, w styczniu 2011 roku, w lutym 2011 oraz marcu 2011 roku. Jednakże oświadczył, że zapłaciłem wszystkie zaległości w dniu 26.11.2013 roku, tj. kwotę 982,79 złotych. Na rozprawie w dniu 3.09.2015 roku pełnomocnik powódki wskazał, iż zaległość na kwotę główną roszczenia: 84 grosze wynika z faktu, iż pozwani uiszczając opłatę za maj lub lipiec 2012 uiścili 84,51 zł zamiast 85,35 zł.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 23 sierpnia 2010 roku Gmina M. R. zawarła z A. K. i S. K. (1) umowę najmu lokalu socjalnego położonego w R., przy ulicy (...) na czas określony, do dnia 2 grudnia 2012 roku. Osobami uprawnionymi do zajmowania lokalu byli: A. K., S. K. (1), S. K. (2), W. K.. Z dniem 1 lutego 2012 roku uległa zmianie opłata za czynsz oraz za wywóz i unieszkodliwianie odpadów komunalnych – na kwotę 85,35 zł. W dniu 31.07.2012 roku pozwani dokonali przelewu kwoty 84,51 złotych z tytułu należności za miesiąc maj 2012 roku.

Na dzień 4 lutego 2015 roku w powyższym lokalu zameldowani byli S. K. (1) i W. K.. Pismem z dnia 18 listopada 2014 roku Miejski Zarząd (...) w R. wezwał S. K. (1) i W. K. do zapłaty zaległości według stanu na dzień 31 października 2014 roku wynoszących 0,84 zł wraz z odsetkami 301,76 zł oraz kosztami upomnienia w kwocie 37 zł. Dowód: - umowa najmu k. 6-7 -protokół zdawczo-odbiorczy, k. 8 - pismo Prezydenta Miasta R. k. 9 - pismo Urzędu Miasta R. k. 10 - pismo Miejskiego Zarządu (...) k. 11 - aneks do umowy najmu k. 50 -wydruk z rachunku bankowego powódki, k. 49 S. K. (1) posiada orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, W.

K. jest inwalidą I grupy inwalidzkiej. Dowód: - orzeczenie o stopniu niepełnosprawności k. 28 - wypis z treści orzeczenia k. 29 W dniu 26.11.2013 roku S. i W. K. dokonali zapłaty na rzecz Gminy R. kwotę 982,79 złotych. Okoliczność bezsporna Stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił na podstawie powołanych powyżej dowodów z dokumentów, których wiarygodność co do formy i treści nie budziła wątpliwości Sądu. Cześć stanu faktycznego, była między stronami bezsporna (niezaprzeczona przez powódkę),a zatem nie wymagała dowodu (art. 230 k.p.c. w zw. z art. 229 k.p.c.).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny Sąd Rejonowy uznał powództwo Gmina M. R. za bezzasadne. Dochodząc do powyższej konstatacji Sąd Rejonowy kierował się następującą wykładnią przepisów prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 659 § 1 k.c. przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Sąd oddalił powództwo, ponieważ powód wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 6 k.c. nie dołączył żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że pozwani są zobowiązani do zapłaty powodowi kwoty 339,62 zł.

Powódka nie udowodniła istnienia zadłużenia, z którego to wywodziła roszczenie o zapłatę, w szczególności powódka nie udowodniła istnienia i wysokości należności głównej: 0,84 złotych, w żaden sposób nie wykazała w jaki sposób, od jakich kwot i za jaki okres wyliczył kwotę 301,78 zł tytułem skapitalizowanych odsetek oraz w żaden sposób nie uzasadniła i nie poprała dowodami żądania na kwotę dalszych 37 złotych. Powódka nie wykazała w jakiej wysokości i w jakim okresie pozwani był obowiązani uiszczać czynsz, ani nie wykazała, w jakiej kwocie pozwani czynsz uiszczali, poza dowodem przelewu kwoty 84,51 zł i aneksem do umowy najmu.

Sąd Rejonowy uznał, że powódka nie wyjaśniła w jakim miesiącu powstała zaległość na kwotę 0,84 grosze, stwierdzając, że wpłatę w dniu 31.07.2012 roku zaliczyła na poczet najdawniej wymagalnego długu, jednakże powódka nie podała i nie wykazała, jakiego długu. Wbrew stanowisku powódki z dokumentu „stan finansowy-syntetyka” nie wynika jednoznacznie w jakich miesiącach i w jakich wielkościach pozwani dokonywali wpłat na rzecz powódki. Zgodnie z art. 6 k.c. i 232 zd. 1 k.p.c. ciężar udowodnienia w tym zakresie obciążał powoda, jako stronę wywodzącą z tego faktu korzystne dla siebie skutki prawne.

Pozwani w toku procesu konsekwentnie zaprzeczali, aby posiadali zadłużenie u powódki, wskazując, że uregulowali zadłużenie. W ocenie Sądu wydruk zwany „syntetyka-stan finansowy” (k.13-15) nie stanowi dowodu zasadności i prawidłowości naliczonych opłat. Również wysokość odsetek w kwocie 301,76 zł oraz koszty upomnienia w kwocie 37 zł nie zostały przez powódkę wykazane odpowiednimi dokumentami. Mając na uwadze wskazane powyżej przepisy prawa Sąd Rejonowy oddalił powództwo. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. Pozwani wygrali proces, ale nie ponieśli żadnych kosztów, dlatego Sąd nie orzekał w tym przedmiocie.

Mając powyższe na uwadze należało orzec jak na wstępie.