Legislator Case Law & Legislation
I C 1601/15 AI generated

Court awards damages for drunk driving accident where defendant admitted liability and facts were uncontested.

Case Number I C 1601/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The plaintiff successfully claimed compensation for vehicle damage caused by a drunk driving accident, which the defendant fully admitted. The court ruled that the defendant's admission of facts regarding intoxication and fleeing the scene was binding under Polish civil procedure law. Consequently, the court awarded the claimed damages plus statutory interest and assigned all procedural costs to the defendant.

Legislator headnote

AI generated

Art. 43 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych; Art. 231 § 2 k.p.c.: A defendant's admission of facts and claims binds the court unless the admission contradicts law or public order, thereby establishing a presumption of liability for admitted torts.

Keywords

AI generated
admission of liability drunk driving accident civil compensation binding court finding procedural costs immediate enforceability traffic insurance

Cited Legislation

AI generated
Art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych
Powód uzasadniając swe roszczenie powołał się na treść art. 43 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych wskazując, że pozwany wyrządził szkodę będąc w stanie nietrzeźwości (k.3-4).
Art. 231 § 2 k.p.c.
Stosownie do treści art. 231 § 2 kpc sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa.
Art. 229 k.p.c.
Pozwany uznając powództwo przyznał okoliczności faktyczne podnoszone przez powoda (art. 229 kpc), w związku z czym okoliczność, że w chwili wypadku znajdował się w stanie nietrzeźwości nie wymagała dowodu.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach procesu orzeczono w myśl zasady odpowiedzialności za wynik procesu określonej w art. 98 § 1 kpc obciążając nimi w całości pozwanego.
Art. 333 § 1 pkt 2 k.p.c.
wyrok z uznania, uwzględniający powództwo w zakresie objętym uznaniem i zaopatruje go z urzędu rygorem natychmiastowej wykonalności (art. 333 § 1 pkt 2 kpc), o ile wyrok jest zdatny do wykonania w trybie egzekucji.

Cited Case Law

AI generated
III CRN 188/83 OSNC 1984 nr 4 poz. 60
III CRN 188/83
wyrok SN z dnia 14 września 1983 roku, III CRN 188/83, OSNC 1984, nr 4, poz.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: I C 1601/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 grudnia 2015 roku Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Jacek Stypułkowski Protokolant: Agnieszka Konczerewicz po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2015 roku w Bielsku Podlaskim na rozprawie sprawy z powództwa (...) SA V. (...) w W. przeciwko R. K. o zapłatę I. Zasądza od pozwanego R. K. na rzecz powoda (...) SA V. (...) w W. kwotę 4100 zł (cztery tysiące sto złotych) z odsetkami w wysokości 8% w stosunku rocznym od dnia 13 listopada 2015 roku do dnia zapłaty. II. Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 717 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. III. Nadaje wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności. I C 1601/15

UZASADNIENIE

Powód (...) SA, V. (...) w W. wnosił o zasądzenie od pozwanego R. K. kwoty 4100 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty, tytułem zwrotu wypłaconego przez powoda odszkodowania z tytułu uszkodzenia samochodu marki B. nr rej. (...). Wnosił również o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pozwany R. K. uznał powództwo w całości.

Sąd ustalił i zważył, co następuje:

Z twierdzeń powoda zawartych w uzasadnieniu pozwu wynika, że w dniu 15 listopada 2014 roku pozwany R. K. będąc w stanie nietrzeźwości i kierując samochodem marki S. nr rej. (...) doprowadził do wypadku drogowego w wyniku którego uszkodzony został samochód marki B. nr rej. (...). Po spowodowaniu wypadku pozwany oddalił się z miejsca zdarzenia. Powód wskazał, że w ramach zawartej przez właściciela pojazdu umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wypłaciła odszkodowanie za szkodę. Powód uzasadniając swe roszczenie powołał się na treść art. 43 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych wskazując, że pozwany wyrządził szkodę będąc w stanie nietrzeźwości (k.3-4).

Pozwany R. K. nie przeczył prezentowanym w pozwie twierdzeniom powoda i uznał powództwo (k.21). Stosownie do treści art. 231 § 2 kpc sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Uznanie powództwa jest aktem dyspozycyjności materialnej pozwanego, który za zasadne uznaje zarówno roszczenie powoda, jak i przyznaje uzasadniające je przytoczone przez powoda okoliczności faktyczne, a w konsekwencji godzi się na wydanie wyroku uwzględniającego żądanie pozwu (zob. wyrok SN z dnia 14 września 1983 roku, III CRN 188/83, OSNC 1984, nr 4, poz. 60).

Jest to stanowcze, bezwarunkowe oświadczenie woli i wiedzy pozwanego. Sąd jest związany uznaniem. Obowiązany jest jednak dokonać oceny, czy czynność ta nie jest sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. W doktrynie zauważono, że ocena, czy zachodzi niedopuszczalność uznania powództwa, powinna nastąpić w zasadzie wyłącznie w świetle materiału procesowego znajdującego się w aktach sprawy. Wskutek uznania przewodniczący zamyka rozprawę (art. 224 § 1 kpc) i wydaje tzw. wyrok z uznania, uwzględniający powództwo w zakresie objętym uznaniem i zaopatruje go z urzędu rygorem natychmiastowej wykonalności (art. 333 § 1 pkt 2 kpc), o ile wyrok jest zdatny do wykonania w trybie egzekucji.

Uznanie roszczenia może być traktowane jako środek obrony pozwanego, ponieważ w sytuacji unormowanej w art. 101 kpc umożliwi mu wygranie kosztów procesu. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie znajduje podstaw do stwierdzenia, że uznanie powództwa przez pozwanego jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Stosownie do treści art. 43 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t. j.

Dz. U. z 2013 roku, poz. 392 ze zm.) zakładowi ubezpieczeń przysługuje prawo dochodzenia od kierującego pojazdem mechanicznym zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania, jeżeli kierujący: wyrządził szkodę umyślnie lub w stanie po użyciu alkoholu albo pod wpływem środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych w rozumieniu przepisów o przeciwdziałaniu narkomanii, wszedł w posiadanie pojazdu wskutek popełnienia przestępstwa, nie posiadał wymaganych uprawnień do kierowania pojazdem mechanicznym, z wyjątkiem przypadków, gdy chodziło o ratowanie życia ludzkiego lub mienia albo o pościg za osobą podjęty bezpośrednio po popełnieniu przez nią przestępstwa, zbiegł z miejsca zdarzenia.

Pozwany uznając powództwo przyznał okoliczności faktyczne podnoszone przez powoda (art. 229 kpc), w związku z czym okoliczność, że w chwili wypadku znajdował się w stanie nietrzeźwości nie wymagała dowodu. Nie budziło zatem wątpliwości, że zarówno podstawa faktyczna, jak i prawna roszczenia znajduje potwierdzenie w materiale procesowym znajdującym się w aktach sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie wskazanych wyżej przepisów Sąd zasadził od pozwanego na rzecz powoda kwotę dochodzoną pozwem z odsetkami ustawowymi od daty wniesienia powództwa (13 listopada 2015 roku – k.16).

O kosztach procesu orzeczono w myśl zasady odpowiedzialności za wynik procesu określonej w art. 98 § 1 kpc obciążając nimi w całości pozwanego. Stosownie do treści art. 333 § 1 pkt 2 kpc Sąd opatrzył wyrok rygorem natychmiastowej wykonalności.