Social court dismisses appeal against ZUS denial of work disability pension due to work accident.

Sygn. akt VII U 2079/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 grudnia 2015 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Małgorzata Kowalska Protokolant - starszy sekretarz sądowy Wioletta Wójtowicz po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 roku w Lublinie sprawy P. Ł. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem na dalszy okres na skutek odwołania P. Ł. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 1 września 2014 roku, znak:(...) oddala odwołanie. VII U 2079/14

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 września 2014 r., znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w L., odmówił P. Ł. prawado renty w związku z wypadkiem przy pracy, albowiem komisja lekarska Zakładu nie stwierdziła u wnioskodawcy niezdolności do pracy (decyzja – t. I, k. 103 akt rentowych). P. Ł. wniósł od powyższej decyzji odwołanie, z którego wynika żądanie zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzez ustalenie wnioskodawcy prawa do przedmiotowego świadczenia. Wskazał na wywołane wypadkiem schorzenia ortopedyczne, które nadal sprowadzają w jego ocenie niezdolność do pracy (k. 2-3a. s.). W odpowiedzi na odwołanie pełnomocnik organu rentowego wniósł o jego oddalenie, argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:

P. Ł. urodził się (...) W dniu 08.05.2008 r. ubezpieczony, będąc wówczas zatrudnionym w firmie (...) Sp. z o.o. w L. jako pracownik fizyczny, uległ wypadkowi przy pracy, polegającemu na zmiażdżenia lewej ręki. W związku z powyższym wypadkiem ubezpieczony miał ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w okresiedo dnia 31 lipca 2014r. Prawo do renty zostało wstrzymane od dnia 1 sierpnia 2014 roku. Ponowny wniosek o rentę złożył w dniu 24 lipca 2014 roku. Decyzją z dnia 01.09.2014 r. odmówiono wnioskodawcy prawa do renty z powodu odzyskania zdolności do pracy.

Lekarz Orzecznik orzeczeniem z dnia 11 sierpnia 2014 r. uznał, że wnioskodawca jest nadal niezdolny do pracy, Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 27 sierpnia 2014 roku uznała brak niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Na tej podstawie została wydana zaskarżona decyzja. Na etapie postępowania sądowego stan zdrowia wnioskodawcy, w aspekcie jego zdolności do pracy oraz jej związku ze wspomnianym wypadkiem, został poddany ocenie biegłego lekarza ortopedy. W opinii z dnia 27 listopada 2014 r., po zapoznaniu się z dokumentacją, zebraniu bezpośredniego wywiadu oraz przeprowadzeniu badania wnioskodawcy biegły stwierdził ciężki uraz zmiażdżeniowy lewej ręki, ze złamaniem II i III kości śródręcza rozległym rozerwaniem skóry okolicy promieniowej kciuka i nadgarstka oraz rozerwaniem mięśni kłębu kciuka, pourazowa dysfunkcja lewej ręki i uznał, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy w związku z wypadkiem z dnia 8 maja 2008 roku.

Zdaniem biegłego funkcje chwytne lewej ręki są ograniczone jednak jest ona wykorzystywana np. do ubierania się. W konkluzji biegli stwierdzili, że stan zdrowia badanego umożliwia mu podjęcia zatrudnienia zgodnego z posiadanymi kwalifikacjami, bowiem wnioskodawca jest praworęczny i rozszerzył swoje kwalifikacje zawodowe (opinie, k.16-18 a. s.). Strony nie złożyły zastrzeżeń do treści opinii. W ocenie sądu, przedłożona do sprawy opinia biegłego w dostateczny sposób wyjaśniły sporną kwestię zdolności ubezpieczonego do pracy.

Opinia ta została poprzedzona obszernym wywiadem – biegły odniósł się do całokształtu schorzeń ubezpieczonego oraz towarzyszących im objawów. Przeprowadził także badanie przedmiotowe wnioskodawcy zgodnie ze swoją specjalnością. Wnioski biegłego są wyczerpujące, logiczne, a przez to przekonujące i sąd te wnioski w całości podzielił. Odwołanie jest bezzasadne. W myśl art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r.o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r., nr 167, poz. 1322 ze zm., „ustawa wypadkowa”) przy ustalaniu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS, z uwzględnieniem przepisów tej ustawy, przewidujących modyfikację, z których najistotniejszą jest to, że świadczeniaz ubezpieczenia wypadkowego przysługują niezależnie od długości okresu ubezpieczenia wypadkowego oraz bez względu na datę powstania niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową.

W zasadniczym jednak zakresie, dotyczącym samej istoty niezdolności do pracy, zastosowanie mają przepisy ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm., „ustawa o FUS”). Tak więc, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o FUS niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowejz powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Z kolei art. 13 ostatnio wymienionej ustawy stanowi, że przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się: stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczeniai rehabilitacji, a także możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.

Należy podkreślić, że dla ustalenia prawa do przedmiotowego świadczenia niezbędne jest kumulatywne istnienie niezdolności do pracy oraz związku tej niezdolności z wypadkiem lub chorobą zawodową. W przypadku „ogólnej” niezdolności do pracy istnieje możliwość ubiegania się o rentę określoną w art. 57 ustawy o FUS. P. Ł. jest zatrudniony w salonie (...)-a przyjmuje pojazdy do serwisowania, przekwalifikował się w związku z inwalidztwem i na tym stanowisku może zdaniem biegłego pracować jak i na stanowiskach nie wymagających pełnej sprawności obu rąk.

Bezsprzecznie występujące u wnioskodawcy schorzenie lewej ręki nie występuje w nasileniu, eliminującym możliwość kontynuowania dalszego zatrudnienia. Mając powyższe na względzie, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 477 14 § 1 orzeczono, jak w wyroku.