Legislator Case Law & Legislation
IV Ka 335/15 AI generated

Court quashes drug trafficking sentence for minor due to improper application of mitigation and statutory minimums.

Case Number IV Ka 335/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court quashed the first-instance judgment and remanded the case for retrial. The defendant, a minor at the time of the offense, was convicted of inducing drug trafficking and selling drugs, receiving a suspended sentence. The court found errors in the lower court's application of mitigation provisions and failure to adhere to statutory minimum penalties for the specific offenses committed.

Legislator headnote

AI generated

Art. 60 § 2 kk; Art. 60 § 6 pkt 3 kk; Art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii; Art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii; Art. 4 § 1 kk: The court must apply mitigation provisions correctly and ensure imposed penalties meet statutory minimums, particularly for minors, without arbitrary reduction below legal thresholds.

Keywords

AI generated
drug trafficking minor offender statutory minimum mitigation provisions suspended sentence appellate review remand for retrial

Cited Legislation

AI generated
Art. 85 kk
Zważywszy na treść art. 85 kk i art.
Art. 86 § 1 kk
85 kk i art. 86 § 1 kk wymierzono oskarżonemu karę łączną pozbawienia wolności, a jej wymiar określono na 1 rok i 6 miesięcy , przy czym, w oparciu o art.
Art. 60 § 6 pkt 3 kk
56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, przy zastosowaniu art. 60 § 6 pkt 3 kk wymierzono oskarżonemu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 20 stawek dziennych grzywny, po ustaleniu wysokości jednej stawki na 20 złotych.
Art. 69 § 1 kk
86 § 1 kk wymierzono oskarżonemu karę łączną pozbawienia wolności, a jej wymiar określono na 1 rok i 6 miesięcy , przy czym, w oparciu o art. 69 § 1 kk oraz art.
Art. 70 § 1 pkt 1 kk
69 § 1 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk zawieszono warunkowo wykonanie tej kary na okres próby lat 3.
Art. 73 § 2 kk
art. 73 § 2 kk polegającą na jego nie zastosowaniu przy orzekaniu obligatoryjnego dozoru kuratora sądowego wobec młodocianego P.
Art. 4 § 1 kk
Tym samym, zważywszy na treść art. 4 § 1 kk kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności była wyższa od dolnej granicy ustawowego zagrożenia, czyli zgodna z przepisami prawa materialnego.
Art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
z art. 56 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r., o przeciwdziałaniu narkomanii i art.
Art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
56 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r., o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 59 ust.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV Ka 335/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 czerwca 2015 roku Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Mariusz Górski (spr.) Sędziowie: SSO Adam Pietrzak SSO Agnieszka Połyniak Protokolant: Magdalena Telesz przy udziale Barbary Chodorowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2015 roku sprawy P. K. syna K. i M. z domu B. urodzonego (...) w Ś. oskarżonego z art. 18 §2 kk w zw. z art. 56 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r., o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29.07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 3 lutego 2015 r. sygnatura akt II K 296/14 I. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania;

II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. Ż. z Kancelarii Adwokackiej w Ś. 516, 60 złotych tytułem kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; Sygn. akt IV Ka 335/15

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem P. K. uznany został za winnego, że w miesiącu sierpniu 2008r. w Ś. woj. (...) nakłonił M. W. do wprowadzenia do obrotu znaczną ilość środków psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości 5,05 grama co stanowi ok. 25 porcji, 31 sztuk tabletek amfetaminy tzw. ekstazy oraz środków odurzających w postaci 11,7 grama marihuany w ten sposób, że nakłonił ją do odebrania w.w narkotyków od nieustalonych mężczyzn w miejscowości K., przewiezienia ich do Ś. i przekazania jemu, tj. za winnego popełnienia czynu z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 19 § 2 kk w zw. z art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, przy zastosowaniu art. 60 § 6 pkt 3 kk wymierzono oskarżonemu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 20 stawek dziennych grzywny, po ustaleniu wysokości jednej stawki na 20 złotych.

Nadto P. K. uznany został za winnego tego, że w miesiącu lipcu i sierpniu 2008r. w Ś. woj. (...) działając wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił M. W. łącznie nie więcej niż 2 gramy środka psychotropowego w postaci amfetaminy w kwocie po 40 zł za gram oraz nie więcej niż 10 gram środka odurzającego w postaci marihuany w kwocie po 30 zł za gram, to jest za winnego popełnienia występku z art. 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za to, na podstawie powołanego przepisu wymierzono sprawcy kare 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Zważywszy na treść art. 85 kk i art. 86 § 1 kk wymierzono oskarżonemu karę łączną pozbawienia wolności, a jej wymiar określono na 1 rok i 6 miesięcy , przy czym, w oparciu o art. 69 § 1 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk zawieszono warunkowo wykonanie tej kary na okres próby lat 3. Poza tym, na mocy art. 73 § 1 kk oddano P. K. w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, zaś w oparciu o art. 45 § 1 kk orzeczono wobec oskarżonego przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa. Wyrok powyższy zaskarżyli obrońca oskarżonego oraz prokurator.

Pierwszy ze skarżących zarzucił orzeczeniu: ⚫ obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 70 § 2 kk polegającą na jego nie zastosowaniu przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności wobec sprawcy młodocianego P. K. i błędnym wskazaniu podstawy prawnej dla okresu zawieszenia kary pozbawienia wolności, tj. art. 70 § 1 kk; ⚫ obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 73 § 2 kk polegającą na jego nie zastosowaniu przy orzekaniu obligatoryjnego dozoru kuratora sądowego wobec młodocianego P. K.; ⚫ obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 29 ust 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze w zw. z § 2 ust 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, polegającą na jego niezastosowaniu przy ustalaniu kosztów zastępstwa adwokackiego i nie podwyższeniu zasądzonej opląty o stawkę podatku od towarów i usług.

Tym samym apelujący wniósł o zmianę orzeczenia Sądu I instancji poprzez zastosowanie prawidłowej kwalifikacji prawnej z art. 70 § 2 kk i art. 73 § 2 kk w stosunku do stosowanych wobec oskarżonego P. K. kar; zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu, podwyższonej o stawkę podatku od towarów i usług. Z kolei prokurator zarzucił obrazę przepisów prawa karnego materialnego, tj. art. 73 § 1 kk poprzez błędne jego przyjęcie w pkt. V części dyspozytywnej wyroku – za podstawę oddania oskarżonego P. K. pod dozór kuratora w okresie próby, zamiast art. 73 § 2 kk mając na uwadze, że oskarżony w chwili popełnienia czynu zabronionego nie ukończył 21 lat i w czasie orzekania w pierwszej instancji 24 lat.

W konsekwencji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wskazanie w pkt. V zaskarżonego wyroku, iż podstawa oddania oskarżonego P. K. pod dozór kuratora jest art. 73 § 2 kk. Sąd Okręgowy zważył: Apelacje zdają się być trafne, choć apelacja oskarżyciela publicznego nie wskazała na wszystkie uchybienia jakich Sąd I instancji dopuścił się w kwestionowanym wyroku, a które dostrzegł Sąd II instancji, a to:

1. Prokurator nie zarzucił obrazy art. 70 § 1 kk poprzez jego błędne zastosowanie wobec młodocianego sprawcy. Uchybienie to władny był jednak naprawić Sąd odwoławczy nie tylko w uwagi na apelację obrońcy, lecz także z urzędu, gdyż w ten sposób sytuacja procesowa P. K. nie uległa by pogorszeniu.

2. Wymierzając oskarżonemu karę za czyn z art. 18 § 2 k w z. z art. 56 ust 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii Sąd I instancji zastosował dobrodziejstwo art. 60 § 6 pkt 3 kk. Z uzasadnienia orzeczenia wynika, iż powodem tej decyzji była konieczność sankcjonowania przyjętego (błędnego, a nie zaskarżonego wcześniej przez prokuratora) wymiaru kary, a to 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd ów w tej stacji dopuścił się dwóch błędów. Pierwszym z nich było nie powołanie art. 60 § 2 kk, a jak się wydaje to ten przepis pozwolił Sądowi Rejonowemu na zastosowanie złagodzenia przewidzianego w art. 60 § 6 pkt 3 kk, choć mógł bez przeszkód i „naginania” przepisów zastosować art. 60 § 1 kk, bowiem P. K. jest sprawcą młodocianym.

Drugim błędem było w ogóle stosowanie art. 60 § 6 pkt 3 kk, skoro nie było takiej potrzeby. Jak wynika bowiem z analizy zmian ustawowych jakie związane były z art. 56 ust 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zagrożenie od 2 lat pozbawienia wolności obowiązuje od roku 2011. Wcześniej, czyli także w czasie popełnienia przestępstwa przez P. K. dolny próg ustawowego zagrożenia to 1 rok pozbawienia wolności. Tym samym, zważywszy na treść art. 4 § 1 kk kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności była wyższa od dolnej granicy ustawowego zagrożenia, czyli zgodna z przepisami prawa materialnego.

Kolejnym, jeszcze istotniejszym uchybieniem ze strony Sądu Rejonowego było wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W tym zakresie i w chwili popełnienia przez P. K. przestępstwa jak i w chwili wyrokowania dolna granica ustawionego zagrożenia to kara 1 roku pozbawienia wolności. Taką karę wymierzył sad I instancji przy pierwszym orzekaniu. Nie sposób zatem zrozumieć decyzji obecnej zwłaszcza, że w uzasadnieniu orzeczenia tę kwestię całkowicie pominięto.

Być może Sąd I instancji miał zamiar w tym przypadku zastosować art 60 § 1 (2) kk w zw. z art. 60 § 6 pkt 3 kk. Być może argumentację znaleziono w art. 59 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, choć bardziej prawdopodobne wydaje się zwyczajne niedopatrzenie. Z uwagi na powyższe, celem wyjaśnienia zaistniałych błędów, a możliwych do naprawienia z uwagi na kierunki kolejnych apelacji i zakres zaskarżenia – zdecydowano jak w wyroku.