Legislator Case Law & Legislation
III Ca 1319/15 AI generated

Appeal dismissed; lower court remanded case due to unexplained lack of standing and procedural errors.

Case Number III Ca 1319/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appeal against the lower court's decision to reject the plaintiff's claim. The plaintiff argued the State acquired vehicle ownership, but the court found the defendant denied ownership and the lower court failed to resolve this contradiction. Consequently, the appeal was rejected, and the case was remanded for a new trial to properly establish standing and correct procedural defects.

Legislator headnote

AI generated

Art. 130a ust. 1 pkt 5, ust. 4, ust. 10e Prawo o ruchu drogowym; Art. 233 § 1, Art. 386 § 4 k.p.c.: Where a party's standing is unclear due to unexplained factual contradictions and procedural errors in service of documents, the second instance court must set aside the judgment and remand the case for proper fact-finding and standing determination.

Keywords

AI generated
standing process vehicle ownership procedural errors remand for retrial service of documents civil procedure state acquisition

Cited Legislation

AI generated
art. 130a ust. 1 pkt 5 Prawo o ruchu drogowym
W ramach poszukiwania osoby uprawnionej do odbioru pojazdu, należało zbadać wskazaną okoliczność, w świetle z art. 130a ust.
art. 130a ust. 4 Prawo o ruchu drogowym
W ramach poszukiwania osoby uprawnionej do odbioru pojazdu, należało zbadać wskazaną okoliczność, w świetle z art. 130a ust.
art. 130a ust. 10e Prawo o ruchu drogowym
W ramach poszukiwania osoby uprawnionej do odbioru pojazdu, należało zbadać wskazaną okoliczność, w świetle z art. 130a ust.
art. 233 § 1 k.p.c.
Właściwie ustalony stan faktyczny i oceniony przy zachowaniu reguł wskazanych w art. 233 § 1 k.p.c. pozwoli dopiero na ocenę legitymacji procesowej biernej oraz na właściwą subsumcję pod przepisy prawa materialnego.
art. 386 § 4 k.p.c.
W opisanym stanie rzeczy należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie rozpoznał istoty sprawy, co skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 386 §4 k.p.c.
art. 386 §4 k.p.c
W opisanym stanie rzeczy należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie rozpoznał istoty sprawy, co skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 386 §4 k.p.c.
art. 233 § 1 k.p.c
Właściwie ustalony stan faktyczny i oceniony przy zachowaniu reguł wskazanych w art. 233 § 1 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Ca 1319/15

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015 r. Sąd Rejonowy w Zgierzu w sprawie o sygn. akt I C 4272/14 z powództwa Skarbu Państwa - Starosty (...) przeciwko E. R. o ustalenie, że Skarb Państwa nabył z dniem 1 lipca 2002 r. własność pojazdu marki F. (...) o nr rej. (...), oddalił powództwo. Apelację od powyższego wyroku wniósł powód, będąc reprezentowanym przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości. Skarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1. art. 4 ust. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 129, poz. 1444 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie;

2. art. 12 ust. 2 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W konkluzji wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa, tj. ustalenie, że Skarb Państwa nabył z dniem 1 lipca 2002 r. własność pojazdu marki F. (...) o nr rej. (...).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku, choć z innych przyczyn niż te, które w niej wskazano. Po zapoznaniu się z całym materiałem aktowym wskazać należy, że z dokumentów dołączonych do pozwu wynikało, iż samochód marki F. (...) o nr rej. (...) został usunięty na koszt właściciela z drogi w dniu 15 lipca 2001 r. i umieszczony na parkingu prowadzonym przez Przedsiębiorstwo (...) Sp. z o.o. (art. 130a ust. 1 pkt 5 o ruchu drogowym ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), a dyspozycję usunięcia tego pojazdu wydała osoba do tego uprawniona, tj. funkcjonariusz policji (art. 130a ust. 4 w/w ustawy).

Tym samym wykazane zostało, że usunięcie pojazdu było zasadne. W ramach poszukiwania osoby uprawnionej do odbioru pojazdu, należało zbadać wskazaną okoliczność, w świetle z art. 130a ust. 10e w/w ustawy. Choć z dokumentu załączonego do akt sprawy za kartą 10 wynika, że właścicielem przedmiotowego pojazdu jest R. W., to jednak powód skierował pozew w niniejszej sprawie przeciwko E. R.. Pozwana przed terminem pierwszej rozprawy po otrzymaniu odpisu pozwu wraz z załącznikami przesłała do Sądu Rejonowego faksem pismo, w którym zaprzeczyła temu, że jest właścicielką rzeczonego pojazdu, wyjaśniając jednocześnie, że sprzedała ten samochód prawie 15 lat temu /k. 17/.

W tym stanie rzeczy obowiązkiem Sądu Rejonowego było zbadanie opisanej okoliczności faktycznej i wyjaśnienie wskazanej sprzeczności. Legitymacja procesowa oznacza materialno-prawne uprawnienie strony procesowej do występowania w konkretnym procesie. Musi ona istnieć zarówno po stronie powodowej, jak i pozwanej. Legitymacja procesowa wynika ze stosunku prawnego łączącego strony procesowe. Oznacza ona uprawnienie powoda do zgłoszenia konkretnego żądania (legitymacja czynna) i obowiązek pozwanego do spełnienia owego żądania (legitymacja bierna).

Innymi słowy powód i pozwany muszą być związani prawno-materialnie z przedmiotem procesu. O braku legitymacji procesowej decyduje prawo materialne, związane z konkretną sytuacją, będącą przedmiotem sporu między stronami. Strona ma legitymację procesową wówczas, gdy na podstawie przepisów prawa materialnego jest uprawniona do występowania w określonym procesie cywilnym w charakterze powoda lub pozwanego, to jest gdy z wiążącego stosunku prawnego wynika zarówno uprawnienie powoda do zgłoszenia konkretnego żądania, jak również obowiązek pozwanego do jego spełnienia.

Legitymacja procesowa stanowi przesłankę materialnoprawną, sąd dokonuje oceny jej istnienia w chwili orzekania co do istoty sprawy (por. W. Broniewicz, Postępowanie cywilne w zarysie, Warszawa 2005, s. 134). Skoro legitymacja procesowa bierna okazała się w sprawie okolicznością niewyjaśnioną, a dotyczy kwestii właściwego zastosowania prawa materialnego, przeto Sąd II instancji był uprawniony do oceny przedstawionej materii z urzędu. Ponadto, w realiach niniejszej sprawy należy dostrzec niewłaściwe procedowanie Sądu Rejonowego, wiodące do błędów związanych z nieustaleniem właściwego podmiotu legitymowanego biernie.

Złożone przez pozwaną pismo procesowe w formie faksu wymagało usunięcia braku formalnego i wezwania pozwanej do złożenia oryginału pisma wraz z odpisem dla strony przeciwnej, albowiem wskazana forma nie stanowi pisma procesowego na gruncie aktualnie obowiązujących przepisów k.p.c. Sąd Rejonowy uchybił powyższemu obowiązkowi, a w konsekwencji nie doręczył odpisu pisma powodowi, pozbawiając go tym samym możliwości wypowiedzenia co do twierdzeń strony przeciwnej i co za tym idzie zajęcia stanowiska w opisanej kwestii. W opisanym stanie rzeczy należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie rozpoznał istoty sprawy, co skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 386 §4 k.p.c. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, mając na uwadze wyżej poczynione rozważania, Sąd Rejonowy usunie w pierwszej kolejności wskazane uchybienia procesowe.

Właściwie ustalony stan faktyczny i oceniony przy zachowaniu reguł wskazanych w art. 233 § 1 k.p.c. pozwoli dopiero na ocenę legitymacji procesowej biernej oraz na właściwą subsumcję pod przepisy prawa materialnego.