Court dismisses guilt finding due to statute of limitations, upholds restitution order for hunting damage.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court partially allowed the defense's appeal by striking the first-instance verdict's finding of guilt against the defendant. The lower court had incorrectly proceeded with a criminal trial after the statute of limitations for prosecution expired in 2013, rendering the guilt determination legally void. Consequently, the court eliminated the conviction while maintaining the order for the return of the deer antler as state property and awarding defense costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 122 § 1 k.w.; Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.; Art. 437 § 2 k.p.k.; Art. 449 k.p.k.; Art. 456 k.p.k.: When the statute of limitations for prosecution expires, the court must dismiss the proceedings and cannot rule on the defendant's guilt, even if the lower court continued the trial.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ka 128/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 maja 2015 roku Sąd Okręgowy w Krośnie, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Wiesław Ruszała Sędziowie: SSO Jarosław Krysa /spraw./ SSO Mariusz Hanus Protokolant: sekr. sądowy Renata Walczak przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krośnie – Wiesława Klaczaka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 roku sprawy P. S. oskarżonego o przestępstwo z art. 53 pkt 6 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo Łowieckie (Dz. U. z 1995 r. nr 147 poz.713 z późn. zm.) z powodu apelacji wniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Lesku z dnia 25 listopada 2014 roku, sygn. akt II K 112/14 I. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie I w ten sposób, że eliminuje z opisu czynu stwierdzenie o uznaniu obwinionego P. S. za winnego opisanego w tym zarzucie czynu, II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, III. kosztami postępowania odwoławczego związanymi z apelacją obrońcy obwinionego oraz kosztami postępowania odwoławczego związanymi z apelacją oskarżyciela posiłkowego – Państwowe (...) Lasy Państwowe Nadleśnictwo U.
– obciąża Skarb Państwa, IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego P. S. kwotę 420 zł /czterysta dwadzieścia złotych/, tytułem nieopłaconych kosztów obrony obwinionego w postępowaniu odwoławczym.
UZASADNIENIE
P. S. oskarżony został o to, że oskarżonego o to, że w bliżej nieustalonym dniu początkiem listopada 2011 roku w rejonie miejscowości U., nie będąc uprawnionym do polowania dokonał skłusowania jelenia byka przy użyciu nieustalonych narzędzi, czym spowodował straty w wysokości 7800 złotych na szkodę nadleśnictwa U., tj. o czyn z art. 53 pkt 6 ustawy z dnia 13.10.1995 r. Prawo Łowieckie (Dz. U. z 1995 nr 147 poz. 713 z późn. zmian.) Wyrokiem z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II K 112/14 Sąd Rejonowy w Lesku : I. uznał obwinionego P. S. za winnego tego, że początkiem listopada 2011 roku do dnia 8 listopada 2011 roku w U. gm.
U., woj. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przyjął dla przetworzenia łeb jelenia byka z porożem i w skórze wartości około 150 złotych, wiedząc że pochodzi ono z przywłaszczenia, czym działał na szkodę Marszałka Województwa (...) tj. o wykroczenie z art. 122 § 1 k.w. i na zasadzie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. i u m o r z y ł postępowanie z uwagi na przedawnienie karalności, II. na podstawie art. 30 § 1 k.w. z a r z ą d z i ł zwrot pokrzywdzonemu Marszałkowi Województwa (...) dowód rzeczowy w postaci poroża jelenia wraz z czaszką oddanego na przechowanie P. S., III. na podstawie § 14 ust 2 pkt 1 i 6 oraz § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.
U. z 2002r. nr 163 poz. 1348 z późn. zmian.) z a s ą d z i ł od Skarbu Państwa – Sąd Rejonowy w Lesku na rzecz adwokata A. R. Kancelaria Adwokacka w R. kwotę 2.712,00 (dwa tysiące siedemset dwanaście) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, IV. na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania o b c i ą ż y ł Skarb Państwa. Powyższy wyrok zaskarżył obrońca obwinionego P. S. w całości i orzeczeniu temu zarzucił:
1. rażącą i mającą istotny wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania: - art. 62 § 3 kpw w zw. z art. 5 § l pkt l i 2 kpw w zw. z art. 7 kpk, art. 410 kpk i art. 443 kpk w zw. z art. 82 § l kpw i art. 109 § 2 kpw poprzez niewydanie wyroku uniewinniającego od czynu przypisanego obwinionemu w zaskarżonym orzeczeniu, mimo że przeprowadzono postępowanie dowodowe w całości, zaś ocena zgromadzonych w sprawie dowodów nie daje podstaw do przypisania obwinionemu winy za umyślne paserstwo, zaś w takiej sytuacji, pomimo istnienia negatywnej przesłanki procesowej, Sąd winien wydać wyrok uniewinniający, albowiem uniewinnienie liczy się bardziej w opinii społecznej niż umorzenie i brak dowodów na przypisanie winy przełamuje negatywne przesłanki procesowe, - w ramach naruszenia w/w przepisów Sąd naruszył zakaz reformationis in peius bowiem oparł zaskarżone orzeczenie na ustaleniach faktycznych mniej korzystnych dla obwinionego, niż dotychczas poczynione przez Sądy I Instancji, w sytuacji gdy apelacje były składane wyłącznie na korzyść obwinionego, gdzie Sądy każdorazowo ustalały, że obwiniony przyjął łeb do preparacji w nieustalonych okolicznościach i nie wiedział że pochodzi on z przestępstwa, a tymczasem Sąd, w opisie czynu, przyjął że obwiniony wiedział, że poroże pochodzi z przywłaszczenia i że obwiniony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przy jednoczesnym ustaleniu, że łeb jelenia był wart około 150 zł, co również jest ustaleniem sprzecznym z wiedzą i doświadczeniem życiowym oraz niekorzystnym dla obwinionego, alternatywnie zarzucił :
2. stanowiącą bezwzględną przyczynę odwoławczą obrazę przepisów postępowania: - art. 104 § l pkt 7 kpów w zw. z art. 5 § l pkt 4 kpów w zw. z art. 442 § 3 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw, albowiem Sąd Rejonowy uznał obwinionego za winnego i postępowanie umorzył, podczas gdy z uwagi na wystąpienie negatywnej przesłanki procesowej postępowanie winno ulec umorzeniu, gdyż istnienie negatywnej przesłanki procesowej skutkuje niemożnością wydania orzeczenia o winie, a tym bardziej nie jest możliwym jednoczesne orzeczenie o winie i umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie, - w ramach naruszenia w/w przepisów Sąd pominął zapatrywania prawne zawarte w wyroku Sądu Okręgowego II Wydziału Karnego w Krośnie z dnia 9 kwietnia 2014 r., II Ka 73/14, którym to wyrokiem Sąd uchylił uprzedni wyrok Sądu I instancji i w uzasadnieniu wyraźnie wskazał, że w razie uznania, że czyn obwinionego stanowił wykroczenie, postępowanie należało umorzyć, a zamiast tego Sąd orzekł o winie obwinionego.
Wskazując na powyższe zarzuty obrońca obwinionego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego P. S. od popełnienia wykroczenia z art. 122 § 1 k.w., zaś w razie uwzględnienia zarzutów opisanych w pkt II. 2 na podstawie art. 104 § 1 pkt 7 kpów wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania; Jednocześnie, na podstawie art. 118 § 2 kpów, obrońca wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego P. S. kosztów postępowania, w tym wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy w sprawie według norm przepisanych - w podwójnej wysokości — co jest uzasadnione sporym nakładem pracy oraz niewątpliwym wpływem obrony na wynik postępowania i jednocześnie skorygowanie orzeczenia Sądu I instancji w zakresie kosztów postępowania, albowiem Sąd I instancji zasądził koszty za pomoc prawną udzieloną z urzędu, mimo że obwiniony ustanowił obrońcą z wyboru.
Apelację od pkt II wyroku wniosła także pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego Skarb Państwa - Państwowe (...) Lasy Państwowe, Nadleśnictwo U.. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: 1.naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 4 ust. l i 3 w zw. z art. 6 ust. l pkt. l ustawy o lasach z dnia 28 września 1991 r. (Dz. U. 2014 póz. 1153) poprzez jego niezastosowanie i nie przyjęcie, że oskarżyciel posiłkowy w ramach sprawowanego zarządu prowadzi gospodarkę leśną w ramach, której gospodaruje zwierzyną, - art. 32 ust.
1. w zw. z ust. 2 pkt. 3 ustawy o lasach z dnia 28 września 1991 r. (Dz. U. 2014 póz. 1153) w oparciu o który Nadleśnictwo wchodzące w skład SP (...) jest państwową jednostką organizacyjną nie posiadająca osobowości prawnej reprezentującą Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia, - art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. 2013 póz. 1226) poprzez przyjęcie, że zwierzyna bezprawnie pozyskana stanowi własność Skarbu Państwa, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia tj.: - poprzez przyjęcie, że w oparciu o art. 2 w zw. 7 ustawy z 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. 2013 1226 z zm.) wbrew art. 2 pkt. 3 art. 4 ust. l i 3 w zw. z art. 6 ust. l ust. l pkt. l, art. 32 ust.
1. w zw. z ust. 2 pkt. 3, że przymiot pokrzywdzonego przysługuje Marszałkowi Województwa (...), a tym samym, przyjęcie z rażącym naruszeniem prawa i utożsamienie administracji z zakresu łowiectwa z własnością zwierzęcia łownego jako własności Skarbu Państwa i utożsamienie funkcji z zakresu administracji łowieckiej z gospodarką łowiecką 3. przepisów procedury tj. art. 49 § l i 2 KPK - poprzez jego niezastosowanie i nie uwzględnienie przez Sąd, że oskarżyciel posiłkowy z przyczyn opisanych wyżej posiada przymiot pokrzywdzonego, tym samym nie uwzględnienie, że dowód rzeczowy w postaci poroża jelenia wraz z czaszką winien być zwrócony Nadleśniczemu Nadleśnictwa U. Podnosząc powyższe zarzuty na podstawie art. 437 § l i 2 KPK wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt II ewentualnie o uchylenie wyroku w pkt II i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obrońcy obwinionego jest częściowo zasadna i w tym zakresie Sad Odwoławczy zmienił zaskarżone orzeczenie. Nieuzasadniona jest natomiast apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. Sąd I instancji prawidłowo ustalił okoliczności czynu w zakresie, że chodzi tu o wykroczenie z art. 122 § 1 k.w. a kwota szkody wynikająca z opinii biegłego warunkować musi takie ustalenie. Ponieważ z dniem 8 listopada 2013 roku nastąpiło przedawnienie karalności, to nieuprawnione jest odnoszenie się do kwestii winy obwinionego. Z tą datą, a najpóźniej z chwilą uzyskania opinii biegłego tj. w dniu 1 października 2014 r. postępowanie winno ulec umorzeniu i Sąd I instancji niepotrzebnie nadal procedował w tej sprawie, bowiem ujemna przesłanka procesowa stwarza konieczność umorzenia postępowania, co jak wspomniano czyni zbędnym odnoszenie się do ewentualności popełnienia czynu przez obwinionego.
Z powołanych względów musiało dojść do zmiany wyroku poprzez wyeliminowanie stwierdzenia winy obwinionego. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut apelacji dotyczący wysokości kosztów zasądzonych na rzecz obrońcy oskarżonego albowiem Sąd I instancji w sposób prawidłowy zasądził wysokość wynagrodzenia obrońcy. Sąd Odwoławczy pragnie podkreślić, iż Sąd I instancji orzekł na rzecz obrońcy obwinionego kwotę 2.712 zł biorąc pod uwagę nakład pracy związanej przy prowadzeniu tej sprawy. Sąd I instancji uznał, że praca obrońcy przewyższyła minimalny nakład pracy adwokata i dlatego przyznał obrońcy wynagrodzenie w podwójnej minimalnej wysokości określonej w rozporządzeniu.
W ocenie Sądu Odwoławczego zaskarżone orzeczenie jest słuszne. Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego dotyczący własności zwierzęcia. Sąd Odwoławczy w tej materii w całości podziela argumentację przytoczoną przez Sąd I instancji, który słusznie wywodzi, dokonując prawidłowej i logicznej interpretacji przepisów ustawy Prawo Łowieckie, iż zwierzęta padłe nadal stanowią własność Skarbu Państwa. W niniejszej sprawie nie ustalono miejsca przestępnego pozyskania zwierzęcia albowiem dowody zebrane w sprawie nie pozwalają na ustalenie jakiegokolwiek miejsca.
Słusznie Sąd I instancji przyjął, iż nastąpiło to z pewnością na terenie województwa (...), z uwagi na to, że nielogicznym byłoby transportowanie zwierzęcia na dużą odległość w celu jego spreparowania. Zgodnie z art. 7 ustawy prawo łowieckie administracje w zakresie łowiectwa sprawuje samorząd województwa jako zadanie z zakresu administracji rządowej. Zatem zasadnie Sąd I instancji orzekł o zwrocie Marszałkowi Województwa (...) dowodu rzeczowego w postaci poroża jelenia. W tym zakresie wiążące znaczenie mają zresztą wypowiedzi Sądu Odwoławczego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 kwietnia 2014 r. sygn. akt II Ka 73/14.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Odwoławczy na podstawie art. 437 § 2 k.p.k., art. 449 k.p.k. i art. 456 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że eliminuje z opisu czynu stwierdzenie o uznaniu oskarżonego P. S. za winnego opisanego w tym zarzucie czynu, zaś w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy i kosztami postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa.