Legislator Case Law & Legislation
III Ca 951/15 AI generated

Appeal dismissed; court upheld sale of subsidized housing to improve family health conditions.

Case Number III Ca 951/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appellant's appeal against the lower court's judgment ordering the return of a housing subsidy. The appellant argued that the defendants' sale violated the law and public good principles, claiming they acted for profit rather than necessity. The court rejected this, finding the sale was solely motivated by the defendants' severe health issues and the need to improve living conditions for their children, which aligned with the legislative intent of the subsidy program.

Legislator headnote

AI generated

Art. 68 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami; Art. 5 k.c.: The return of a housing subsidy is not required when the sale is proven to be motivated by urgent health needs and the inability to improve living conditions otherwise, as this fulfills the legislative purpose of the subsidy.

Keywords

AI generated
housing subsidy return public good principles health condition necessity subsidized housing sale good faith defense

Cited Legislation

AI generated
art. 233 § 1 k.p.c.
Apelację od powyższego orzeczenia wywiódł powód, skarżąc je w całości i zarzucając naruszenie: -art. 233 § 1 k.p.c. przez błędne przyjęcie, że działanie pozwanych było w określonej sytuacji usprawiedliwione i tym samym zasługuje na ochronę prawną; -art.
art. 68 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami
Wbrew zapatrywaniom skarżącego, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, nakazuje w pełni podzielić stanowisko Sądu Rejonowego, że jakkolwiek roszczenie powoda znajduje oparcie w dyspozycji art. 68 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz.
art. 5 k.c.
Zasadnie wskazał Sąd Rejonowy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zasadności powództwa w przedmiotowej sprawie w kontekście art. 5 k.c. musi przede wszystkim uwzględniać ratio legis przepisu przyznającego prawo do bonifikaty i regulującego jej zwrot.
art. 385 k.p.c.
Mając na uwadze wszystko powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną.
art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy rozstrzygnął w oparciu o art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw.
art. 105 § 2 k.p.c.
ze stosowanym odpowiednio art. 105 § 2 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu z uwzględnieniem solidarnej odpowiedzialności pozwanych co do istoty sprawy.
art. 233 § 1 k.p.c
Apelację od powyższego orzeczenia wywiódł powód, skarżąc je w całości i zarzucając naruszenie: -art. 233 § 1 k.p.c.
art. 5 k.c
2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym w dniu zbycia przedmiotowego lokalu, poprzez jego błędną wykładnię, niezastosowanie i w konsekwencji oddalenie powództwa; - art. 5 k.c.
art. 385 k.p.c
Mając na uwadze wszystko powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c.
art. 105 § 2 k.p.c
ze stosowanym odpowiednio art. 105 § 2 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu z uwzględnieniem solidarnej odpowiedzialności pozwanych co do istoty sprawy.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Ca 951/15

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 10 kwietnia 2015 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi oddalił powództwo Miasta Ł. przeciwko A. M. i P. M. o zapłatę oraz orzekł o kosztach procesu. Apelację od powyższego orzeczenia wywiódł powód, skarżąc je w całości i zarzucając naruszenie: -art. 233 § 1 k.p.c. przez błędne przyjęcie, że działanie pozwanych było w określonej sytuacji usprawiedliwione i tym samym zasługuje na ochronę prawną; -art. 68 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym w dniu zbycia przedmiotowego lokalu, poprzez jego błędną wykładnię, niezastosowanie i w konsekwencji oddalenie powództwa; - art. 5 k.c. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w niniejszej sprawie i w konsekwencji przyjęcie, że roszczenie powoda narusza zasady współżycia społecznego z uwagi na fakt, że: powód zgodnie z treścią obowiązującej w dacie zawarcia umowy ustawy o gospodarce nieruchomościami jedynie może od pozwanych żądać zwrotu bonifikaty, a nie ma obowiązku tej bonifikaty żądać, dokonując zbycia zakupionej z bonifikatą od powoda nieruchomości pozwani działali nie w celu uzyskania korzyści majątkowej, a jedynie w celu poprawy warunków życiowych swojej rodziny, sytuacji majątkowej pozwanych, stanu ich zdrowia i zdrowia ich dzieci.

W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o zmianę w całości zaskarżonego wyroku i zasądzenie solidarnie od pozwanych na swoją rzecz kwoty 54.291,14 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 5 listopada 2011 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 6,10 zł (bez odsetek ustawowych), jak w pozwie oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje według norm przepisanych. Z ostrożności procesowej, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest niezasadna. Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie dokonał prawidłowej i odpowiadającej wymogom art. 233 § 1 k.p.c. oceny dowodów, w oparciu o którą wyprowadził również trafne wnioski jurydyczne. Sąd Okręgowy podziela podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku i przyjmuje ją za własną. W istocie, skarżący stawiając zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., koncentruje się na zwalczaniu dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny prawnej faktów ustalonych w toku postępowania. Zastrzeżenia apelacji, Sąd Okręgowy rozważył zatem w aspekcie zastosowania norm prawa materialnego do ujawnionych okoliczności sprawy.

Wbrew zapatrywaniom skarżącego, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, nakazuje w pełni podzielić stanowisko Sądu Rejonowego, że jakkolwiek roszczenie powoda znajduje oparcie w dyspozycji art. 68 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 1997.115.741 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu zawarcia przez strony umowy sprzedaży przedmiotowego lokalu, to jednak nie może zostać uwzględnione z tego względu, iż zasadnym jest zarzut pozwanych, że żądanie powoda stanowi nadużycie prawa podmiotowego w rozumieniu art. 5 k.c. Otóż zważyć należy, że stosowanie art. 5 k.c. może wchodzić w grę w każdym wypadku, gdy w świetle określonego stanu faktycznego, przy uwzględnieniu treści konkretnej normy prawnej włącznie z jej celem, można mówić o tym, iż korzystanie przez osobę zainteresowaną z przysługującego jej prawa podmiotowego pozostaje w sprzeczności ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego.

Sens przedmiotowej instytucji wyraża się zatem w tym, że określone, objęte pozwem roszczenie, znajduje oparcie w przepisach prawa, a jedynie z uwagi na szczególne okoliczności danego przypadku udzielenie mu ochrony nie jest możliwe, bowiem prowadziłoby do rozstrzygnięcia rażąco sprzecznego z powszechnym poczuciem sprawiedliwości. Skoro tak, to z góry chybioną musi być argumentacja apelacji odnośnie jednoznacznej dyspozycji art. 68 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 1997.115.741 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu zawarcia przez strony przedmiotowej umowy.

W ocenie Sądu Okręgowego uwzględnienie roszczenia powoda w okolicznościach niniejszej sprawy, prowadziłoby do rozstrzygnięcia niemożliwego do zaakceptowania w świetle społeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa do bonifikaty i prawa do żądania jej zwrotu oraz przyjętych w społeczeństwie zasad współżycia społecznego. Zasadnie wskazał Sąd Rejonowy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zasadności powództwa w przedmiotowej sprawie w kontekście art. 5 k.c. musi przede wszystkim uwzględniać ratio legis przepisu przyznającego prawo do bonifikaty i regulującego jej zwrot.

Istotnie, wprowadzenie przedmiotowej bonifikaty miało na celu ułatwienie zakupu lokalu przez najemcę, dla którego lokal ten dotychczas stanowił centrum życiowe, umożliwiając mu znaczącą poprawę i stabilizację jego sytuacji mieszkaniowej, zaś przepisu przewidującego jej zwrot zapewnienie by faktycznie była ona wykorzystywana zgodnie z jej przeznaczeniem. Jak bowiem nie bez racji argumentuje skarżący bonifikata to w istocie pieniądze publiczne, które wydatkowane mają być w interesie lokalnej społeczności. Podkreślić należy, co zauważył Sąd Rejonowy, że cel ten został w realiach niniejszej sprawy w pełni zrealizowany, pomimo tego, iż pozwani sprzedali lokal wykupiony z bonifikatą jeszcze przed upływem karencji.

Nie może pozostać bez znaczenia, że lokal, który pozwani nabyli od gminy był mieszkaniem położonym w miejscu niebezpiecznym, hałaśliwym i zanieczyszczonym. W lokalu tym pozwani zamieszkiwali wraz z dwójką dzieci, z których syn (19 lat) cierpi na astmę oskrzelową, a córka (10 lat) pozostaje pod opieką lekarza specjalisty z podejrzeniem alergii układu oddechowego. Zalecenia lekarzy co do poprawy warunków mieszkaniowych były w znacznej mierze przyczyną podjęcia przez pozwanych decyzji o sprzedaży mieszkania. Okoliczności te w powiązaniu z sytuacją materialną pozwanych, czynią nieodzownym wniosek, że sprzedaży lokalu wykupionego od powoda z bonifikatą pozwani dokonali wyłącznie w celu poprawy własnej sytuacji mieszkaniowej, której z uwagi na swoje położenie zdrowotne i materialne w istocie nie mieli możliwości poprawić w inny sposób.

Pozwani postąpili zatem zgodnie z celem jaki przyświecał ustawodawcy to jest zapewnienie najemcom zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych i poprawy warunków życia. Przeciwnie, wyzbycie się lokalu wykupionego na preferencyjnych zasadach, który miał służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, jedynie dla zysku, niewątpliwie byłoby sprzeczne z celem udzielenia bonifikaty. To jednak o takiej sprzeczności w realiach niniejszej sprawy mówić nie sposób. Nie bez znaczenia dla oceny zasadności powództwa z perspektywy art. 5 k.c. jest również okoliczność, że pozwani (mimo pouczenia o treści art. 68 ust. 2 ustawy przy podpisywaniu umowy sprzedaży) byli do 2004 r. informowani przez pracowników Urzędu Miasta Ł.

Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami, że na terenie miasta Ł. nie obowiązuje zwrot bonifikaty, bo nie ma stosownej uchwały Rady Miasta, że praktyka Gminy jest taka, że nie żąda się zwrotu bonifikaty w przypadku wcześniejszego zbycia. Mając na uwadze wszystko powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną. O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy rozstrzygnął w oparciu o art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. ze stosowanym odpowiednio art. 105 § 2 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu z uwzględnieniem solidarnej odpowiedzialności pozwanych co do istoty sprawy.

Na koszty poniesione przez pozwanych w postępowaniu apelacyjnym złożyło się jedynie wynagrodzenie ich pełnomocnika, ustalone w oparciu o § 2 ust. 1 i 2, § 13 ust. 1 pkt. 1 w zw. z § 6 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez z urzędu (Dz.U.2013.461 j.t. ze zm.).