Legislator Case Law & Legislation
III Ca 940/15 AI generated

Appeal dismissed; court upheld lower court's finding that sale was ineffective under Polish Civil Code fraud provisions.

Case Number III Ca 940/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appellant's appeal against the regional court's judgment rejecting the execution of a car sale. The appellant argued the sale was ineffective under Article 527 of the Civil Code, claiming the father's assets were insufficient to satisfy the company's creditor claims. The court found the lower court correctly applied the law, noting the sale worsened the debtor's insolvency by depleting the only available asset. Consequently, the appeal was rejected as baseless, and the appellant was ordered to pay the procedural costs.

Legislator headnote

AI generated

Art. 527 k.c.; Art. 531 § 1 k.c.; A sale of property by a debtor to a third party is ineffective vis-à-vis creditors if it was made with the intent to defraud them and the debtor lacked sufficient assets to satisfy their claims.

Keywords

AI generated
ineffective sale fraudulent conveyance creditor protection insolvency proceedings Civil Code fraud execution suspension asset depletion

Cited Legislation

AI generated
Art. 527 k.c.
[uzasadnienie k.172-176 odwr.] Powód zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając, że „transakcji nie można uznać za bezskuteczną względem Pozwanej ponieważ nie zachodzą jednocześnie wszystkie przesłanki wymienione w art. 527 k.c.”.
Art. 531 § 1 k.c.
W toku postępowania strona pozwana zgłosiła zarzut pauliański w trybie art. 531 § 1 k.c. Żadna ze stron nie kwestionowała, że pozwanej Spółce przysługuje w stosunku do W.
Art. 385 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną.
Art. 98 § 1 and 3 k.p.c.
O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
Art. 108 § 1 k.p.c.
z art. 108 § 1 k.p.c. i art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 2 ust.
§ 2 ust. 1-2, § 6 pkt 5 i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
oraz § 2 ust. 1-2, § 6 pkt 5 i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.
art. 527 k.c
[uzasadnienie k.172-176 odwr.] Powód zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając, że „transakcji nie można uznać za bezskuteczną względem Pozwanej ponieważ nie zachodzą jednocześnie wszystkie przesłanki wymienione w art. 527 k.c.”.
art. 531 § 1 k.c
W toku postępowania strona pozwana zgłosiła zarzut pauliański w trybie art. 531 § 1 k.c.
art. 385 k.p.c
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
C III 680/34
Sąd Najwyższy w orzeczeniach z dnia 13.12.1935 r., C III 680/34, Zb.
C II 2613/37
379, z dnia 14.02.1938 r., C II 2613/37, Przegląd Sądowy z 1938 r., poz.
III CKN 792/98
380, z dnia 10.11.1998 r., III CKN 792/98, OSNC z 1999 r., nr 4, poz.
I CSK 67/11
Supreme Court vacates appeal judgment for lack of factual findings and proper reasoning under Civil Procedure Code.
II CSK 292/12
Supreme Court quashes appeal judgment for procedural errors regarding evidence evaluation and set-off declaration validity.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Ca 940/15

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r. w sprawie z powództwa T. W. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K. o zwolnienie od egzekucji ruchomości w postaci samochodu osobowego F. (...) o numerze rejestracyjnym (...), Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej 2417 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. [wyrok k.167] W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne, w oparciu o które wydał kwestionowany wyrok, a które w całości podziela i przyjmuje za własne Sąd II instancji.

W tej sytuacji nie istnieje potrzeba ich powtarzania, bowiem - jak wielokrotnie podkreślał Sąd Najwyższy - w wypadku orzeczenia oddalającego apelację, wydanego na podstawie materiału zgromadzonego w postępowaniu w pierwszej instancji, bez uzupełniania postępowania dowodowego, sąd odwoławczy nie musi powtarzać dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych; wystarczy stwierdzenie, że ustalenia sądu pierwszej instancji podziela i przyjmuje za swoje - tak m. in. Sąd Najwyższy w orzeczeniach z dnia 13.12.1935 r., C III 680/34, Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14.02.1938 r., C II 2613/37, Przegląd Sądowy z 1938 r., poz. 380, z dnia 10.11.1998 r., III CKN 792/98, OSNC z 1999 r., nr 4, poz. 83, z dnia 6 lipca 2011 r., I CSK 67/11, nie publ., z dnia 14.02.2013r., II CSK 292/12, Lex 1318346). [uzasadnienie k.172-176 odwr.] Powód zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając, że „transakcji nie można uznać za bezskuteczną względem Pozwanej ponieważ nie zachodzą jednocześnie wszystkie przesłanki wymienione w art. 527 k.c.”.

W konkluzji apelujący wniósł o: „ 1. Uchylenie Wyroku 2. Uwzględnienie powództwa.

3. Zasądzenie kosztów postępowania w obu Instancjach.”. [apelacja k.132-134] Pełnomocnik strony pozwanej wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie od powoda na rzecz strony pozwanej kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. [odpowiedź na apelację k.193-194]

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie jest zasadna. Zarzuty apelacyjne ograniczają się tylko i wyłącznie do naruszenia art. 527 k.c., albowiem w ocenie skarżącego nie zostały spełnione przesłanki przewidziane w tym przepisie. W toku postępowania strona pozwana zgłosiła zarzut pauliański w trybie art. 531 § 1 k.c. Żadna ze stron nie kwestionowała, że pozwanej Spółce przysługuje w stosunku do W. W. – ojca powoda, wierzytelność objęta nakazem zapłaty wydanym w dniu 21 czerwca 2006 r. w postępowaniu nakazowym przez Sąd Rejonowy w Kaliszu w sprawie sygn. akt V GNc 1939/06.

Spór między stronami dotyczył sprzedaży samochodu osobowego marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...), przez dłużnika strony pozwanej – W. W. na rzecz swego syna T. W. – powoda w niniejszym postępowaniu, a ściślej jej skutków w sferze majątkowej dłużnika i jego wypłacalności, a zatem oceny czy czynność została dokonana z pokrzywdzeniem wierzycieli. Zarówno z zeznań świadka W. W., jak i z zeznań samego powoda wynika, że majątek firmy dłużnika nie pozwala obecnie na zaspokojenie wierzytelności przysługujących stronie pozwanej wobec firmy ojca powoda.

Powód wiedział o zadłużeniu swego ojca oraz o toczącym się wcześniej postępowaniu egzekucyjnym z wniosku pozwanej Spółki, które zakończyło się umorzeniem z uwagi na bezskuteczność egzekucji. Wszelkie pozyskiwane środki finansowe dłużnik przeznaczał na zaspokojenie wierzycieli korzystających z pierwszeństwa zaspokojenia. Z załączonych akt postępowania egzekucyjnego wynika, że pozwana Spółka uzyskiwała zaspokojenie swoich wierzytelności wyłącznie z ruchomości swego dłużnika. Na wniosek wierzyciela egzekucja została zawieszona, gdy okazało się, że samochody będące w posiadaniu dłużnika są przez niego użytkowane na podstawie umów leasingowych, po zakończeniu których dłużnik nabędzie prawo własności tych pojazdów.

Sprzedaż przedmiotowego samochodu, przy jednoczesnym braku innych ruchomości oraz nieruchomości stanowiących własność dłużnika, które można by było sprzedać w celu zaspokojenia długu, przyczyniła się do pogłębienia niewypłacalności dłużnika. Nie ma bowiem żadnego innego składnika majątkowego dłużnika, z którego wierzyciel mógłby uzyskać zaspokojenie. Reasumując, Sąd Okręgowy uznał, że Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy dokonał szczegółowej analizy dokonanych ustaleń i ocenił, że zostały spełnione przesłanki z art. 527 k.c. Na poparcie swego stanowiska Sąd I instancji powołał przy tym szeroko stosowne orzecznictwo Sądu Najwyższego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną. O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 2 ust. 1-2, § 6 pkt 5 i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 z późn. zm.).