Legislator Case Law & Legislation
I C 702/15 AI generated

Plaintiff's claim dismissed due to failure to prove standing as assignee of the creditor's rights.

Case Number I C 702/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's claim for payment against the defendant, who failed to appear at the hearing. Although the plaintiff alleged it acquired the debt through assignment from the original bank, it failed to provide documentary evidence proving the bank's legal status as the assignor. Consequently, the court found the plaintiff lacked standing to sue and could not rely solely on its assertions without proof.

Legislator headnote

AI generated

Art. 339 § 2 k.p.c.; Art. 6 k.c.: In default judgments, the plaintiff's assertions are presumed true unless they raise justified doubts; if doubts exist due to incomplete evidence, the burden of proof remains with the plaintiff, who must substantiate their standing and claims.

Keywords

AI generated
standing to sue assignment of claims default judgment burden of proof civil procedure code justified doubts procedural standing

Cited Legislation

AI generated
Art. 339 § 2 k.p.c.
na posiedzeniu wyznaczonym na rozprawę i brakiem jakichkolwiek wyjaśnień, Sąd zobligowany był do wydania w przedmiotowej sprawie wyroku zaocznego (art. 339 § 1 k.p.c.).
Art. 6 k.c.
W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne.
§ 116 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2007 roku
oraz § 116 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2007 roku - Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz.U.
art. 481 k.c
art. 339 § 1 k.p.c
na posiedzeniu wyznaczonym na rozprawę i brakiem jakichkolwiek wyjaśnień, Sąd zobligowany był do wydania w przedmiotowej sprawie wyroku zaocznego (art. 339 § 1 k.p.c.).
art. 157 § 2 k.p.c
Stosownie do treści art. 157 § 2 k.p.c.
art. 339 § 2 k.p.c
na posiedzeniu wyznaczonym na rozprawę i brakiem jakichkolwiek wyjaśnień, Sąd zobligowany był do wydania w przedmiotowej sprawie wyroku zaocznego (art. 339 § 1 k.p.c.).
art. 6 k.c
W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 6 k.c.

Cited Case Law

AI generated
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 sierpnia 1972 r. w sprawie III CR 153/72
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 sierpnia 1972 r. w sprawie III CR 153/72).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I C 702/15 upr

UZASADNIENIE

(...)z siedzibą w G. wytoczył przed Sądem Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie powództwo przeciwko D. D. o zapłatę kwoty 5 372,85 złotych wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi: - od kwoty 5 160,41 zł od dnia 25.10.2013r. do dnia zapłaty, - od kwoty 151,38 zł od dnia 12.06.2015r. do dnia zapłaty, - od kwoty 61,06 zł od dnia 12.06.2015r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu wskazał, że w dniu 17.12.2012r. pozwany zawarł z (...) S.A. umowę o kredyt ratalny o numerze (...), na podstawie której otrzymał określoną w umowie kwotę pieniężną i zobowiązał się do jej zwrotu w terminach przewidzianych w harmonogramie stanowiącym załącznik do umowy.

Pomimo precyzyjnie ustalonych warunków umowy, pozwany nie zaspokoił wszystkich należności wynikających z umowy. Wobec opóźnienia pozwanego umowa została rozwiązana. Roszczenie stało się wymagalne z dniem 06.08.2013r. Pozwany nie uregulował zadłużenia, mimo prób doprowadzenia do dobrowolnego zaspokojenia wierzyciela, które okazały się bezskuteczne. Powód wskazał, że w dniu 24.10.2013r. (...) S.A. dokonał przelewu przysługującej mu od pozwanego wierzytelności na rzecz (...)z siedzibą w G.. Tym samym powód uzyskał legitymację procesową czynną w niniejszym postępowaniu.

Pozwany został powiadomiony o cesji pismem z dnia 10.01.2014r. wzywającym również do dobrowolnej spłaty. Powód wskazał, że na kwotę stanowiącą wartość przedmiotu sporu składają się następujące kwoty: - 5 160,41 zł – należność główna, - 151,38 zł – odsetki umowne w wysokości 4-krotności stopu lombardowej NBP za okres od 06.08.2013r. do 24.10.2013r., - 61,06 zł – odsetki karne za opóźnienie naliczone od dnia 06.08.2013r. do dnia poprzedzającego dzień skutku cesji wedle stawki umownej określonej przy zastosowaniu art. 359 § 2 1 k.c. w zw. z art. 481 k.c. Ponadto powód domaga się dalszych odsetek ustawowych liczonych: - od kwoty 5 160,41 zł od dnia 25.10.2013r. do dnia zapłaty, - od kwoty 151,38 zł od dnia 12.06.2015r. do dnia zapłaty, - od kwoty 61,06 zł od dnia 12.06.2015r. do dnia zapłaty.

Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie postanowieniem z dnia 29 czerwca 2015 roku, wobec stwierdzonego braku podstaw do wydania nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym, przekazał niniejszą sprawę do rozpoznania Sądu Rejonowemu w Piszu jako sądowi właściwości ogólnej pozwanego. Pozwany D. D., mimo należytego powiadomienia go o terminie, nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę, nie złożył żadnych wyjaśnień i nie żądał przeprowadzenia rozprawy w swojej nieobecności. Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 17 grudnia 2012 roku pozwany D. D. za pośrednictwem (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. zawarł z (...) Bankiem Spółką Akcyjną z siedzibą w W. umowę kredytu na zakup towarów i/lub usług numer (...). Umowa opiewała na kwotę 5 160,41 zł, której spłata miała nastąpić w systemie ratalnym, począwszy od 30.01.2013r. Ostateczny termin spłaty kredytu przypadał na 30.12.2015r. (dowód: umowa o kredyt na zakup towarów i/lub usług z dnia 17.12.2012r. k. 26-31) W dniu 24 października 2013 roku pomiędzy Bankiem (...) S.A. z siedzibą we W. oraz (...) z siedzibą w G. zawarta została umowa sprzedaży wierzytelności, w tym wierzytelności względem K.

D. wynikającej z umowy o numerze (...). Pismem z dnia 22.11.2013r. Bank (...) S.A. z siedzibą we W. zawiadomił D. D. o zmianie wierzyciela. Pismem z dnia 10.01.2014r. (...)z siedzibą w G. wezwał D. D. do zapłaty zadłużenia w wysokości 5 872,19 zł w terminie do 20.01.2014r. (dowód: umowa sprzedaży wierzytelności z dnia 24.10.2013r. wraz z załącznikiem nr 2 zawierającym wykaz sprzedanych wierzytelności k. 32-39; pismo z dnia 22.11.2013r. k. 25; pismo z dnia 10.01.2014r.)

Sąd zważył, co następuje:

W związku z niestawieniem się pozwanego D. D. na posiedzeniu wyznaczonym na rozprawę i brakiem jakichkolwiek wyjaśnień, Sąd zobligowany był do wydania w przedmiotowej sprawie wyroku zaocznego (art. 339 § 1 k.p.c.). Stosownie do treści art. 157 § 2 k.p.c. oraz § 116 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2007 roku - Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz.U. 2014, poz. 259 j.t.), Sąd nad sentencją wyroku zaocznego umieścił zastępującą protokół wzmiankę obejmującą: datę rozprawy, dane co do obecności powoda, stwierdzenie, że pozwany nie stawił się mimo należytego powiadomienia go o terminie posiedzenia, nie żądał przeprowadzenia rozprawy w swojej nieobecności i nie składał wyjaśnień oraz wzmiankę co do ogłoszenia wyroku.

Wzmiankę podpisali przewodniczący posiedzenia i protokolant. Zgodnie z treścią art. 339 § 2 k.p.c., w wypadku wydania przez Sąd wyroku zaocznego, przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Twierdzenia pozwu uznaje się za budzące uzasadnione wątpliwości, m.in. w sytuacji, gdy dowody i twierdzenia przedstawione przez powoda są niekompletne, pozostawiają wątpliwości co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sporu, nie przedstawiają pełnego obrazu rzeczywistości.

W takiej sytuacji wydając wyrok sąd nie może oprzeć się wyłącznie na twierdzeniach powoda i należy przeprowadzić postępowanie dowodowe celem wyjaśnienia powstałych wątpliwości (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 sierpnia 1972 r. w sprawie III CR 153/72). W ocenie Sądu, dowody przedstawione przez stronę powodową są niekompletne, w konsekwencji czego twierdzenia strony powodowej o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie budzą uzasadnione wątpliwości. W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne.

Mając powyższe na uwadze, w przedmiotowej sprawie to na powodzie spoczywał więc ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jego roszczenie. Nadto, wskazać należy, iż w sprawach cywilnych sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy czy też do uzupełnienia postępowania dowodowego o dowody, na których istnienie wskazują strony, lecz których nie przedstawiły. Obowiązek dowodzenia spoczywa bowiem na stronach. Podstawą ustaleń poczynionych w niniejszym postępowaniu, były dokumenty przedstawione przez stronę powodową.

Należy podkreślić, że umowa kredytu, na której powód opiera swoje roszczenie i która przedłożona została Sądowi przez stronę powodową (vide k. 26 akt sprawy), zawarta została pomiędzy pozwanym D. D., a (...) Bankiem Spółką Akcyjną z siedzibą w W.. Tymczasem umowa sprzedaży wierzytelności z dnia 24 października 2013 roku zwarta została pomiędzy powodem a Bankiem (...) Spółką Akcyjną z siedzibą we W. (vide k. 32 akt sprawy). Powód nie przedłożył dokumentów, które potwierdzałyby, że Bank (...) S.A. jest następcą prawnym (...) Banku S.A.

Umowa sprzedaży wierzytelności z dnia 24.10.2013r. nie dowodzi tego faktu. Zatem w świetle przytoczonych okoliczności stwierdzić należy, że strona powodowa nie wykazała, aby w przedmiotowym postępowaniu przysługiwała jej legitymacja czynna. Mając powyższe na uwadze, Sąd powództwo oddalił. ZARZĄDZENIE (...) (...) (...) (...)