Legislator Case Law & Legislation
III K 372/10 AI generated

Court dismisses joint verdict request due to res judicata and prior joint verdict execution.

Case Number III K 372/10
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the defendant's request for a joint verdict, ruling that the matter was already conclusively resolved by a prior joint verdict. The defendant argued for combining multiple final judgments, but the court found that all relevant prior convictions had already been addressed in the earlier decision. Consequently, the court held that proceeding with a new joint verdict would violate the principle of res judicata and the statutory prohibition on re-litigating the same subject matter.

Legislator headnote

AI generated

Art. 572 k.p.k.; Art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k.: A request for a joint verdict is inadmissible if a final joint verdict has already been issued and executed, as this constitutes a violation of the principle of res judicata and the prohibition on re-litigating the same subject matter.

Keywords

AI generated
joint verdict res judicata final judgment procedural dismissal principle of legal certainty criminal procedure costs of defense

Cited Legislation

AI generated
Art. 572 k.p.k.
na podstawie art. 572 k.p.k. w zw.
Art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k.
z art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k. postępowanie w sprawie o wydanie wyroku łącznego umorzyć; II.
Art. 632 pkt. 2 k.p.k.
na podstawie art. 632 pkt. 2 k.p.k. kosztami sądowymi obciążyć Skarb Państwa.
Art. 569 k.p.k.
Przepis art. 569 k.p.k. przewiduje możliwość wydania wyroku łącznego w sytuacji, gdy zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby prawomocnie skazanej wyrokami różnych sądów.
Art. 575 § 1 k.p.k.
A zatem nie zachodzi także sytuacja przewidziana w art. 575 § 1 k.p.k. Mając na uwadze powyższe Sąd – działając na podstawie powołanych przepisów – orzekł jak w punkcie I postanowienia.
§ 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
Art. 618 § 1 pkt. 11 k.p.k.
U.02.163.1348) oraz art. 618 § 1 pkt. 11 k.p.k. i art.
Art. 29 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze
i art. 29 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze.
art. 572 k.p.k
na podstawie art. 572 k.p.k.
art. 280 § 1 k.k
akt II K 1599/97 za czyny: a/ z art. 280 § 1 k.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III K 372/10 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu w III Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący - SSO Magdalena Jurkowicz Protokolant: Jolanta Dutczak Gołdyn przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej : po rozpoznaniu na posiedzeniu wniosku W. K. w przedmiocie wydania wyroku łącznego postanawia I. na podstawie art. 572 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k. postępowanie w sprawie o wydanie wyroku łącznego umorzyć; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. Piotra Marańskiego kwotę 146,40 zł brutto tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony udzielonej skazanemu z urzędu; III. na podstawie art. 632 pkt. 2 k.p.k. kosztami sądowymi obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

W dniu 19 listopada 2010 r. do tutejszego Sądu wpłynął wniosek skazanego W. K. o wydanie wyroku łącznego obejmującego wyroki Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia w sprawie II K 1363/07 i Sądu Rejonowego dla Wrocławia –fabrycznej w sprawie XII K 102/08. W. K. był dotychczas skazany następującymi wyrokami:

1. Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Fabrycznej z dnia 26 lutego 1992r. sygn. akt IIK 62/92 , za czyn z art. 208 dk.k. i art. 203 § 1 dk.k. w zw. z art. 58 dk.k. i art. 10 § 2 dkk, popełniony w okresie od 20 do 25 października 199lr., na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 5.000.000 zł grzywny;

2. Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Fabrycznej z 15 czerwca 1992r., sygn. akt II K 1016/91 , za czyn z art. 208 dkk w zw. z art. 58 dkk, popełniony w okresie od 11 do 14 października 1991r. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 2.000.000 zł grzywny;

3. Sądu Rejonowego dla Wrocławia Fabryczna z 7 stycznia 1993r., sygn. akt II K 852/92 , za czyn z art. 156 § 1 dkk., popełniony 13 września 1991r., na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

4. Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Fabrycznej z 28 kwietnia 1993r., sygn. akt II K 663/92 , za czyn z art. 208 dkk w zw. z art. 58 dkk, popełniony 6 i 7 maja 1992r., na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 5.000.000 zł grzywny; przy czym wyroki te zostały objęte wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Fabrycznej z 27 marca 1995r., sygn. akt II K 1167/94, którym wymierzono skazanemu łączną karę 3 lat pozbawienia wolności i 500 zł grzywny;

5. Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Fabrycznej z 28 kwietnia 1998r., sygn. akt II K 1068/97, za czyn z art. 214 § 2 dkk i art. 11 § 1 dkk w zw. z art. 214 § 2 dkk, art. 58 dkk i art. 60 § 1 dkk, popełniony z 11 na 12 maja 1997r., na karę 2 lat pozbawienia wolności, z zaliczeniem na jej poczet okresu zatrzymania od 21 do 22 maja 1997r.;

6. Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z 8 maja 1998r., sygn. akt III K 177/97, za czyny: a/ z art. 210 § 1 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk, popełniony 8 czerwca 1997r., na karę 3 lat pozbawienia wolności; b/ z art. 210 § 2 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk, popełniony 8 czerwca 1997r., na karę 5 lat pozbawienia wolności; c/ z art. 210 § 2 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk, popełniony 8 czerwca 1997r., na karę 5 lat pozbawienia wolności; d/ z art. 11 § 1 dkk w zw. z art. 210 § 2 dkk i art. 60 § 1 dkk, popełniony 8 czerwca 1997r., na karę 5 lat pozbawienia wolności; przy czym wymierzono karę łączną 5 lat pozbawienia wolności, z zaliczeniem na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania od 5 listopada 1997r. do 8 maja 1998r.;

7. Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Fabrycznej z 20 września 2000r., sygn. akt II K 1599/97 za czyny: a/ z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., popełniony 4 września 1997r., na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; b/ z art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 204 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k., popełniony w okresie od sierpnia 1997r. do 4 września 1997r., na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; przy czym wymierzono skazanemu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, z zaliczeniem na jej poczet okresu zatrzymania od 9 do 10 października 1997r.

8. Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Śródmieścia z dnia 2 lutego 2006r., sygn. akt VK 2580/05, za czyn popełniony w dniu14 stycznia 1991r., na podstawie art.281 k.k. na karę 1 rokui 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 3 lata, której wykonanie zarządzono, 9. Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia z dnia 12 grudnia 2007r., sygn. akt II K 1363/07,za czyn popełniony w dniu 29 marca 2007r.,na podstawie art.14§1 k.k. w zw. z art.286§1 k.k. w zw. z art.11§3 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na 5 lat, z zaliczeniem na poczet kary okres jego zatrzymania w dniu 2 kwietnia 2007 roku, 10.

Sądu Rejonowego dla Wrocławia Fabrycznej z dnia 29 lutego 2008 roku, sygn. akt XII K 102/08,za czyn popełniony w dniu 24 października 2007roku, na podstawie art.178a§1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na 2 lata, której wykonanie zarządzono, 11. Sądu Rejonowego w Oleśnicy z dnia 06 maja 2008 roku, sygn. akt VI K 1157/07, za czyn popełniony: a/ w dniu 30 września 2007r., na podstawie art.178a§1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, b/ w dniu 4 czerwca 2007r.,na podstawie art.278§1 i 5 k.k. w zw.z art.64§1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, c/ w dniu 4 czerwca 2007 roku, na podstawie art.278§1 k.k. w zw. z art.64§1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, przy czym w miejsce kar jednostkowych wymierzono karę łączną 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na 5 lat, grzywnę w wymiarze 100 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 10 zł, 12.

Sądu Rejonowego dla Wrocławia Fabrycznej z dnia 30 czerwca 2009 roku, sygn. akt XII K 307/09, za czyn popełniony: a/ w dniu 09 lutego 2009 roku, na podstawie art.190§1 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, b/ w dniu 09 lutego 2009 roku, na podstawie art.190§1 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, c/ w dniu 09 lutego 2009 roku, na podstawie art.190§1 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym w miejsce kar jednostkowych wymierzono karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na 4 lata, grzywnę w wymiarze 50 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 10 zł, 13.

Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia z dnia 7 września 2009 roku, sygn. akt V K 1147/09, za czyn: a/ popełniony w dniu 14 grudnia 2008 roku, na podstawie art. 288§1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, b/ popełniony w dniu 15 grudnia 2008 roku, na podstawie art. 244 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym w miejsce kar jednostkowych wymierzono karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na 5 lat, Ponadto Sąd Okręgowy we Wrocławiu, w Wydziale III Karnym (sygn. akt.

III K 190/10) po przeprowadzeniu postępowania w sprawie wydania wyroku łącznego połączył skazanemu W. K. kary orzeczone wobec niego na mocy wyroków wskazanych w punktach 1,2,3,4,8 i wymierzył karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Natomiast umorzył Sąd postępowanie o wydanie wyroku łącznego obejmującego skazania W. K. prawomocnymi wyrokami opisanymi w punktach 5,6,7,9,10,11,12,13 . Powyższy wyrok jest prawomocny i został wprowadzony do wykonania. Przepis art. 569 k.p.k. przewiduje możliwość wydania wyroku łącznego w sytuacji, gdy zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby prawomocnie skazanej wyrokami różnych sądów.

Wówczas właściwym sądem do wydania wyroku łącznego jest sąd, który wydał ostatni wyrok skazujący w pierwszej instancji; jeśli w pierwszej instancji orzekały sądy różnego rzędu, właściwy do wydania wyroku łącznego jest sąd wyższego rzędu. Jeżeli brak jest warunków do wydania wyroku łącznego, sąd – działając na podstawie art. 572 k.p.k. – wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W przedmiotowej sprawie badanie przesłanek określonych przez art. 85 i 86 k.k. – celem wydania orzeczenia – jest nie tyle niepotrzebne, co niedopuszczalne, a to dlatego, że zachodzi tu okoliczność wymieniona w art. 17 § 1 pkt. 7 in principio k.p.k., tj. powaga rzeczy osądzonej.

Oto bowiem, wyrok, o którego „ponowne” wydanie ubiega się skazany jest prawomocny i został wprowadzony do wykonania. Przedmiotem badania w poprzedniej sprawie były wszystkie wyroki jakie zapadły przeciwko W. K. w tym te powołane w jego obecnym wniosku tj. Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia w sprawie II K 1363/07 i Sądu Rejonowego dla Wrocławia –fabrycznej w sprawie XII K 102/08., a od czasu wydania wyroku łącznego nie zapadł przeciwko niemu żaden inny wyrok. Przy res iudicatae chodzi bowiem o wydanie już wcześniej, w sprawie o ten sam czyn (czyny) tej samej osoby, prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie.

Art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k. konstytuuje bowiem bezwzględny zakaz prowadzenia postępowania karnego dotyczącego tego samego przedmiotu procesu, w stosunku do tej samej osoby. W sprawie o wydanie wyroku łącznego Sąd Okręgowy we Wrocławiu badał wszystkie wyroki, jakie zapadły wobec W. K. i były one przedmiotem badania w sprawie III K 190/10. Od tego czasu – wydania wyroku łącznego – wobec W. K. nie zapadł żaden nowy wyrok. A zatem nie zachodzi także sytuacja przewidziana w art. 575 § 1 k.p.k. Mając na uwadze powyższe Sąd – działając na podstawie powołanych przepisów – orzekł jak w punkcie I postanowienia.

Zasądzenie kosztów nieopłaconej obrony, udzielonej z urzędu skazanemu oraz wysokość tych kosztów znajdują swoje uzasadnienie w przepisach § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U.02.163.1348) oraz art. 618 § 1 pkt. 11 k.p.k. i art. 29 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze. Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje swe uzasadnienie w przepisach powołanych w pkt.

III sentencji postanowienia.