Legislator Case Law & Legislation
XI Ka 1326/14 AI generated

Court dismissed appeal against sentence for violating bicycle ban while intoxicated, upholding original conviction.

Case Number XI Ka 1326/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appellate court partially upheld the first-instance judgment by dismissing the defendant's appeal regarding the violation of a bicycle ban while intoxicated. The defense argued the defendant did not know about the ban because he requested payment installments for a fine, claiming no statutory duty to inform him of the ban. The court rejected this, noting the defendant's prior knowledge of similar offenses and the irrationality of excusing a new crime based on non-receipt of correspondence. Consequently, the conviction for the violation was quashed, but the main sentence for the intoxication offense remained in force.

Legislator headnote

AI generated

Art. 244 kk; Art. 178a § 2 kk; Art. 87 § 1a kw; Art. 439 § 1 kpk; Art. 634 kpk; Art. 627 § 1 kpk; Art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych; Violation of a court-imposed ban while intoxicated constitutes a separate offense; Lack of knowledge of a ban due to non-receipt of correspondence does not excuse a subsequent violation given prior knowledge and the nature of the proceedings; Appeals must consider the whole case; Conditional suspension requires positive prognosis of law-abiding behavior.

Keywords

AI generated
violation of court ban intoxication offense appellate review knowledge of ban conditional suspension court costs waiver prior criminal record

Cited Legislation

AI generated
Art. 244 kk
(1) oskarżonego z art. 244 kk w zb.
Art. 178a § 2 kk
z art. 178a § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 25 lipca 2014r.
Art. 11 § 2 kk
z art. 11 §2 kk Wyrokiem z dnia 25 lipca 2014 r Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej A.
Art. 87 § 1 kw
87 § 1a kw i za to na mocy art. 87 § 1 kw w zw.
Art. 87 § 1a kw
45 § 1 kw uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej wykroczenia z art. 87 § 1a kw i postępowanie karne o ten czyn umarza; II.
Art. 29 § 1 kw
z art. 29 § 1 kw orzekł wobec A.
Art. 439 § 1 kpk
Z tych względów uznając apelację za jednostronną, pomijającą całokształt okoliczności i dowodów w sprawie a przez to – wyłącznie polemiczną – Sąd Okręgowy, nie stwierdzając nadto przesłanek z art. 439 § 1 kpk zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Art. 45 § 1 kw
z art. 45 § 1 kw uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej wykroczenia z art.
Art. 17 § 1 pkt 6 kpk
na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw.
Art. 53 § 1 kk
Art. 53 § 2 kk
Art. 69 § 1 kk
Art. 69 § 2 kk
Art. 634 kpk
Z uwagi na sytuację materialną oskarżonego – nie ma stałego zatrudnienia, odbywać będzie karę pozbawienia wolności, zasadnym będzie – na podstawie art. 634 kpk w zw.
Art. 627 § 1 kpk
z art. 627 § 1 kpk i art.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt XI Ka 1326/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lutego 2015r. Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SA w SO Tamara Pawlak – spr. Sędziowie: SO Włodzimierz Śpiewla SO Magdalena Kurczewska – Śmiech Protokolant: st. prot. Małgorzata Polaczek przy udziale Prokuratora Doroty Kalinowskiej po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2015r. sprawy A. L. (1) oskarżonego z art. 244 kk w zb. z art. 178a § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 25 lipca 2014r. sygn. akt VII K 270/13 I. na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw. z art. 45 § 1 kw uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej wykroczenia z art. 87 § 1a kw i postępowanie karne o ten czyn umarza; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za drugą instancję, obciążając wydatkami Skarb Państwa. Sygn. akt 1326/14

UZASADNIENIE

A. L. (1) został oskarżony o to, że w dniu 17 lutego 2013 r o godzinie 17.05 w D., gm. Ł., pow. (...), woj. (...) nie zastosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej sygn. akt VII K 1293/12 środka karnego zakazu prowadzenia rowerów, w ten sposób, że będąc w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,81 mg/l i 0,87 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu kierował rowerem po drodze publicznej; tj. o czyn z art. 244 kk w zb. z art. 178 a§ 2 kk w zw. z art. 11 §2 kk Wyrokiem z dnia 25 lipca 2014 r Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej A.

L. (1) uznał za winnego tego, ze w dniu 17 lutego 2013 r o godzinie 17.05 w D., gm. Ł., pow. (...), woj. (...), nie zastosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej, w sprawie sygn. akt VII K 1293/12 środka karnego zakazu prowadzenia rowerów, w ten sposób, że kierował rowerem po drodze publicznej, to jest czynu wyczerpującego dyspozycję art. 244 kk i za to, na podstawie tego przepisu skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; A. L. (1) uznał za winnego tego, że w dniu 17 lutego 2013 r o godzinie 17.05 w D., gm.

Ł., pow. (...), woj. (...), będąc w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,81 mg/l i 0,87 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu kierował rowerem po drodze publicznej, to jest wykroczenia z art. 87 § 1a kw i za to na mocy art. 87 § 1 kw w zw. z art. 87 § 1a kw skazał go na grzywnę w wysokości 400 oraz na zasadzie art. 87 § 4 kw w zw. z art. 29 § 1 kw orzekł wobec A. L. (1) zakaz prowadzenia rowerów na okres 3 lat; zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. B. kwotę 723,24 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej A. L. (1) z urzędu; zwolnił oskarżonego A.

L. (1) z obowiązku ponoszenia wydatków sądowych, którymi obciążył Skarb Państwa. Od tego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, zarzucając, iż Sąd I instancji: 1)sprzecznie z zasadami doświadczenia życiowego przyjął, że skoro oskarżony wnosił o rozłożenie grzywny na raty, to znał treść całego wyroku zaocznego, podczas gdy wiedzę o wysokości grzywny mógł powziąć ze stosownego wezwania nadesłanego z sekcji wykonania orzeczeń; 2)uznał, że znajomość przepisów postępowania po stronie oskarżonego przesądził o wiedzy tegoż o treść wyroku, podczas gdy może ona jedynie uzasadniać twierdzenie o niezachowaniu przez oskarżonego należytej ostrożności, co jednak pozwala przyjąć wyłącznie nieumyślność jego zachowania. i wnosząc o uniewinnienie oskarżonego ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja – mimo określenia jej jako skierowanej przeciwko całości wyroku w istocie dotyczy kwestionowania zasadności przypisania oskarżonemu przestępstwa z art. 244 kk – o czym w dalszych wywodach. W odniesieniu natomiast do czynu z art. 87 § 1a kw stwierdzić należy, iż obecnie – w toku postępowania odwoławczego - zaistniała przesłanka procesowa określona w art. 17 § 1 pkt 6 kpk z którego wynika, iż nie wszczyna się postępowania a wszczęte umarza, gdy nastąpiło przedawnienie karalności. – Wykroczenie przypisane oskarżonemu popełnione zostało 17 lutego 2013 r zatem z dniem 18 lutego 2015r nastąpiło jego przedawnienie.

Z art. 45 § 1 kw wynika bowiem, iż karalność wykroczenia ustaje, jeśli od czasu jego popełnienia upłynął rok a jeżeli w tym czasie wszczęto postępowanie (co ma miejsce w niniejszej sprawie), karalność wykroczenia ustaje z upływem dwóch lat od popełnienia czynu. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok w powyższym zakresie i umorzył postępowanie co do wykroczenia z art. 87a § 1 kw. Odnosząc się natomiast do istoty apelacji dotyczącej kwestionowania przypisania oskarżonemu czynu z art. 244 kk stwierdzić należy, iż jest ona niezasadna.

Sąd I instancji zgromadził kompletny wyczerpujący materiał dowodowy, który (w całości) poddał wnikliwej analizie a następnie trafnej ocenie, uwzględniającej wymogi art. 7 kpk. W uzasadnieniu wyroku, odpowiadającym wymogom art. 424 § 1 kpk Sąd orzekający wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione a jakie nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Argumentacja zawarta w tymże uzasadnieniu wyroku (k. 161 in) jako szczegółowa, logiczna a przez to przekonująca zasługuje na aprobatę, nie zachodzi zatem konieczność ponownego jej przytaczania.

Stwierdzić jedynie należy, iż do kluczowej, eksponowanej w apelacji kwestii świadomości (czy jej braku-wg skarżącego) po stronie oskarżonego odnośnie obowiązywania wcześniej orzeczonego wyrokiem Sądu zakazu prowadzenia rowerów, sąd I instancji ustosunkował się w obszernym wywodzie wskazując na dowody i okoliczności wynikające z art. VII K 1293/12 dotyczące orzeczenia przedmiotowego środka karnego a wcześniej przesłuchiwania A. L. w charakterze podejrzanego, doręczenia oskarżonemu wezwania na rozprawę, wysłania odpisu wyroku zaocznego a następnie wykonania wyroku.

Skoro kserokopie tychże dokumentów zawarte są w aktach niniejszej sprawy wniosek dowodowy zawarty w apelacji uznać należy za chybiony. Zauważyć należy, iż z żadnego przepisu kodeksu karnego wykonawczego nie wynika obowiązek zapoznania oskarżonego z wyrokiem, który (podobnie jak i pozostała korespondencja) doręczony był oskarżonemu na wskazany przez niego adres w trybie art. 138 kpk i 139 kpk. Niezależnie od powyższego stanowisko Sądu, iż oskarżony wiedział również o orzeczonym środku karnym, skoro wniósł o rozłożenie grzywny na raty, które to rozstrzygnięcie zawarte było w wyroku, jest w pełni uprawnione, wywiedzione trafnie z wiedzy ówczesnego podejrzanego (w omawianej sprawie) o jaki czyn został mu postawiony zarzut a także z uprzedniej wielokrotnej karalności A.

L. i poniesionych konsekwencji prawno-karnych (k. 186). W tymże stanie rzeczy słusznie Sąd I instancji uznał za niewiarygodne wyjaśnienie oskarżonego dotyczące braku wiedzy o orzeczeniu omawianego środka karnego; znamiennym przy tym jest ewolucja jego wyjaśnień; na rozprawie wyjaśnił on, iż nie wiedział o zakazie (k. 66v) zaś w postępowaniu przygotowawczym: „nie bardzo wiedziałem, że mam zakaz prowadzenia rowerów, choć faktycznie w ubiegłym roku byłem karany za jazdę rowerem w stanie nietrzeźwości” (k. 17). Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy uznał za bezpodstawne zarzuty apelacji w omawianej kwestii;

Idąc tokiem rozumowania skarżącego, nieodbieranie przez oskarżonego korespondencji sądowej wysłanej prawidłowo na wskazany przez niego adres przy oczywistej wiedzy o toczącym się postępowaniu karnym o konkretny czyn, winno ekskulpować go w kolejnym postępowaniu za podobne przestępstwo – co jawi się jako irracjonalne, abstrahujące od obowiązującego porządku prawnego. W związku z powyższym oba wnioski odwoławcze – o uniewinnienie oskarżonego bądź uchylenie wyroku z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania nie zostały uwzględnione.

Niezasadny jest również alternatywny zarzut rażącej surowości kary: przy jej wymiarze Sąd I instancji uwzględnił całokształt okoliczności wynikający z art. 53 § 1 i 2 kk orzekł karę w wysokości zbliżonej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia i stanowisko swoje należycie uzasadnił wskazując trafnie m.in. na uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego także za podobne przestępstwa oraz na konieczność zapewnienia realizacji prewencyjnej funkcji kary. Sugerowana przez skarżącego w apelacji zasadność warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności nie zasługuje na aprobatę – brak jest jakichkolwiek przesłanek z art. 69 § 1 i 2 kk; w szczególności brak jest pozytywnej prognozy co do przestrzegania przez niego porządku prawnego w przyszłości.

Z tych względów uznając apelację za jednostronną, pomijającą całokształt okoliczności i dowodów w sprawie a przez to – wyłącznie polemiczną – Sąd Okręgowy, nie stwierdzając nadto przesłanek z art. 439 § 1 kpk zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Z uwagi na sytuację materialną oskarżonego – nie ma stałego zatrudnienia, odbywać będzie karę pozbawienia wolności, zasadnym będzie – na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 627 § 1 kpk i art. 17 ust 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych (z późń.zm) zwolnienie go od kosztów sądowych za II instancję i obciążenie wyłożonymi wydatkami Skarbu Państwa.

Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak na wstępie. Włodzimierz Śpiewla Tamara Pawlak Magdalena Kurczewska - Śmiech