Court dismissed appeal on court fees, ruling applicant's income and assets preclude exemption under civil procedure law.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the appellant's appeal regarding the denial of exemption from court fees. The lower court found the applicant's declared income of 7,000 PLN and substantial property assets insufficient to qualify for state aid. The court emphasized that fee exemption is reserved for the poorest individuals who must first exhaust personal savings before seeking public assistance.
Legislator headnote
AI generatedArt. 102 ust. 1 k.p.c.; zwolnienie od kosztów sądowych przysługuje wyłącznie osobom fizycznym, które nie są w stanie ponieść kosztów bez uszczerbku utrzymania, a ubiegający się o pomoc powinien wcześniej poczynić oszczędności we własnych wydatkach.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V Pz 212/15 POSTANOWIENIE Dnia 2 grudnia 2015 roku Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Trybunalskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia SR ( del.) Urszula Sipińska-Sęk Protokolant: asyst. sędz. Ewa Czarnecka-Stuleblak po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2015 roku w Piotrkowie Trybunalskim na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa W. C. przeciwko Zespołowi Szkolno- (...) w C. o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy za pracę na skutek zażalenia W. C. na postanowienie Sądu Rejonowego w Piotrkowie Tryb. IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 października 2015 roku, sygn. akt IV P 72/15 postanawia: oddalić zażalenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 października 2015 roku Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił wniosek powoda W. C. o zwolnienie od opłaty od zażalenia. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy wskazał, że powód w złożonym oświadczeniu o stanie majątkowym i rodzinnym wskazał, iż jego gospodarstwo domowe osiąga przychody w wysokości 7000 złotych, nie precyzując sumy ponoszonych wydatków, ograniczając się do ogólnego ich wskazania. Sąd Rejonowy podkreślił, że niewygórowana opłata w wysokości 30 złotych pozostaje w zasięgu możliwości finansowych powoda, ponieważ jest w stanie ją ponieść bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i członków swojej rodziny.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W. C. w dniu 3 listopada 2015 roku wskazując, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, tym bardziej, że w jego przekonaniu zawiły proces przed sądem jest źródłem bezprawnego czynu strony pozwanej. Powód podniósł, iż nie ma zamiaru ponosić skutków materialno-prawnych związanych z tym procesem niezależnie od jego sytuacji materialnej. Sąd Okręgowy –
Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z treścią art. 102 ust. 1 Ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( Dz.U. z 2014r. poz. 1025z późn. zm.) zwolnienie od kosztów sądowych może domagać się osoba fizyczna, jeśli złoży oświadczenie, z którego wynika, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Instytucja zwolnienia z kosztów sądowych jest formą pomocy udzielanej przez Skarb Państwa osobom najbiedniejszym, aby w ten sposób pomóc im w sądowym dochodzeniu roszczeń.
W związku z tym powinno mieć ono miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, zasługujących na szczególne uwzględnienie. Jak podkreślał wielokrotnie Sąd Najwyższy, ubiegający się o taką pomoc powinno się poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero jeśli poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające można zwrócić się o pomoc państwa. Jednocześnie dla wydatków związanych z prowadzeniem procesu strona powinna znaleźć pokrycie w swych dochodach przez odpowiednie ograniczenie innych wydatków nie będących niezbędnymi dla utrzymania.
Ze złożonego przez powoda oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, iż wnioskodawca osiąga stały miesięczny dochód w wysokości 2500 złotych. Dodatkowo powód posiada wraz z żoną majątek nieruchomy w postaci zabudowanego dwoma domami mieszkalnymi gospodarstwa rolnego położonego w S. o pow. 1,08 ha. Na utrzymaniu ma jedynie żonę, gdyż jego dzieci są już dorosłe i nie pozostają na jego utrzymaniu. Każde z nich osiąga własne dochody z tytułu pracy, dlatego winny partycypować w kosztach utrzymania mieszkania, w którym wspólnie mieszkają z powodem.
Stan majątkowy powoda jest zatem na tyle dobry, że pozwala mu z powodzeniem i samemu na uiszczenie opłaty od zażalenia, która wynosi zaledwie 30 złotych. Sąd nie podziela argumentacji powoda, aby za zastosowaniem wobec niego art. 102 k.p.c. przemawiał charakter sprawy i jego subiektywne przekonanie o słuszności wytoczonego powództwa, bowiem każdy wytaczając powództwo jest przekonany o słuszności swego żądania. Mając na względzie powyższe Sąd Okręgowy z mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia.