Court dismisses unfair competition conviction due to expiration of prosecution statute of limitations after two years.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Siedlce overturned the first-instance conviction and ordered the prosecution to be discontinued. The defendant, a company president, was charged with unfair competition for allegedly spreading false information online, but the defense argued the case was procedurally flawed and factually incorrect. The appellate court ruled that the prosecution statute of limitations had expired two years after the alleged acts in September 2013, rendering the criminal proceedings inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 45 § 1 kw; Art. 5 § 1 pkt 4 kpw: Criminal proceedings for an offense must be discontinued if the limitation period for prosecution has expired, which is two years from the date of the offense for unfair competition violations.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ka 598/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Teresa Zawiślak Protokolant: st. sekr. sąd. Agata Polkowska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. sprawy K. M. obwinionej o wykroczenie z art. 25 ust. 1 i art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę obwinionej od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 28 lipca 2015 r. sygn. akt II W 106/14 zaskarżony wyrok uchyla i na podstawie art. 45 § 1 kw i art. 5 § 1 pkt 4 kpw postępowanie przeciwko obwinionej K. M. umarza wobec przedawnienia karalności wykroczenia; stwierdza, że wydatki postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt II Ka 598/15
UZASADNIENIE
K. M. była obwinioną o to, że: w okresie od 5 czerwca 2013 roku do 17 września 2013 r. w G., gm. S., będąc Prezesem Spółki (...) (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej rozpowszechniła za pomocą strony internetowej Spółki nieprawdziwe i wprowadzające w błąd wiadomości o swoim przedsiębiorstwie oraz wiadomości wprowadzające w błąd klienta odnośnie pochodzenia oferowanego do sprzedaży towaru, tj. o wykroczenie z art. 25 ust 1 i art. 26 ust. 2 Ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.
U z 2003 r. Nr 153, poz. 1503). Wyrokiem z dnia 28 lipca 2015 roku Sąd Rejonowy w Garwolinie uznał obwinioną K. M. za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za ten czyn na podstawie art. 25 ust. 1 Ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U z 2003 r. Nr 153, poz. 1503) w zw. z art. 9 § 1 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierzył jej karę grzywny w kwocie 500 złotych i zasądził do niej na rzecz Skarbu Państwa 150 złotych tytułem kosztów postępowania. Apelację od tego wyroku wniósł obrońca obwinionej, który zaskarżył wyrok w całości na jej korzyść i zarzucił obrazę art. 5 § 1 pkt 9 kpw w zw. z art. 27 pkt 1 Ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez procedowanie przy istniejącej negatywnej przesłance procesowej w postaci braku żądania pokrzywdzonego ścigania wykroczenia, co wymagane jest przez przepis art. 27 pkt 1 wyżej wymienionej Ustawy.
Niezależenie od powyższego zarzucił również obrazę art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk i art. 424 § 1 kpw, która miała wpływ na treść wyroku, a w szczególności oparcie rozstrzygnięcia o winie obwinionej poprzez dowolną ocenę dowodów i nieuwzględnienie wątpliwości na korzyść obwinionej, podczas gdy zgromadzone w sprawie dowody nie wykluczają, iż obwiniona nie dopuściła się zarzucanego jej wykroczenia. Poza wyżej wymienionymi zarzutami obrońca zarzucił też błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jej treść, a polegający na przyjęciu, że K.
M. dopuściła się zarzucanego jej czynu, a w szczególności że informacje przekazane za pomocą strony internetowej były nieprawdziwe i wprowadzające w błąd podczas, gdy były one prawdziwe, a przede wszystkim nie wiązało się to z żadną korzyścią majątkową. W konkluzji apelujący wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie K. M. od zarzucanego jej czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, bądź też o umorzenie postępowania na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1 kw.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
W ocenie Sądu Okręgowego apelacja obrońcy obwinionej K. M. jest zasadna jedynie w zakresie wniosku o umorzenie postępowania wobec przedawnienia karalności wykroczenia. Zgodnie z art. 45 § 1 kw karalność wykroczenia ustaje jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu. Z artykułu 5 § 1 pkt 4 kpw wynika natomiast, że nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy nastąpiło przedawnienie orzekania. Zważywszy na fakt, iż przypisane obwinionej K.
M. wykroczenie zostało popełnione w okresie od 5 czerwca 2013 roku do 17 września 2013, a zatem w dniu 17 września 2015 roku upłynął 2 letni okres od popełnienia tego wykroczenia, Sąd Odwoławczy zobligowany był zaskarżony wyrok uchylić i na podstawie wyżej wymienionych przepisów postępowanie przeciwko K. M. umorzyć wobec przedawnienia karalności wykroczenia. W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 632 pkt 2 kpk w zw. z art. 119 kpw stwierdził, iż wydatki postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa.