Legislator Case Law & Legislation
VIII C 1727/15 AI generated

Plaintiff dismissed for failing to prove standing and valid assignment of insurance claim debt.

Case Number VIII C 1727/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's claim for payment of insurance premiums and costs. The plaintiff failed to prove that the defendant was the insured party at the relevant time or that the debt had been validly assigned to them. Consequently, the court ruled that the plaintiff lacked both active and passive standing to sue.

Legislator headnote

AI generated

Art. 6 k.c.; Art. 509 k.c.; Art. 513 § 1 k.c.: A creditor must prove the debtor was the original obligor and that the debt was validly assigned to them; otherwise, the claim is dismissed due to lack of standing.

Keywords

AI generated
lack of standing assignment of debt insurance premium burden of proof civil liability

Cited Legislation

AI generated
Art. 6 k.c.
Zgodnie z treścią przepisu art. 6 k.c., ciężar udowodnienia twierdzenia faktycznego spoczywa na tej stronie, która z tego twierdzenia wywodzi skutki prawne.
Art. 509 k.c.
Zgodnie z art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania ( § 1 ).
Art. 513 § 1 k.c.
Jednocześnie w myśl art. 513 § 1 k.c. dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie.
art. 6 k.c
Zgodnie z treścią przepisu art. 6 k.c., ciężar udowodnienia twierdzenia faktycznego spoczywa na tej stronie, która z tego twierdzenia wywodzi skutki prawne.
art. 232 k.p.c
Stosownie bowiem do treści art. 232 k.p.c.
art. 513 § 1 k.c
Jednocześnie w myśl art. 513 § 1 k.c.
art. 509 k.c

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VIII C 1727/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ dnia 16 listopada 2015 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi w VIII Wydziale Cywilnym w składzie: przewodniczący: SSR Bartek Męcina protokolant: sekretarz sądowy Ewa Ławniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2015 r. sprawy z powództwa (...) spółka z o.o. we W. przeciwko M. F. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt VIII C 1727/15

UZASADNIENIE

W dniu 16 stycznia 2015 roku powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wytoczył przeciwko pozwanemu M. F. w elektronicznym postępowaniu upominawczym powództwo o zapłatę kwoty 720,18 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 16 stycznia 2015 roku do dnia zapłaty, a także wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 540 zł. W uzasadnieniu powód podniósł, że na podstawie umowy cesji z dnia 2 stycznia 2015 roku przejął od (...) S.A.

V. (...) prawa do wierzytelności wobec pozwanego z tytułu umowy ubezpieczenia. Pozwany nie uregulował zadłużenia wynikającego z polisy (...) nr (...) w wysokości 533 zł, której przedmiotem była odpowiedzialność cywilna kierującego samochodem marki R. (...) o nr rej. (...). Na kwotę dochodzoną pozwem składają się: nieopłacona rata składki ubezpieczeniowej w kwocie 533 zł oraz odsetki ustawowe naliczone od dnia 6 maja 2012 roku do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu w wysokości 187,18 zł. ( pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym k. 2-4 ) W dniu 2 lutego 2015 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie wydał w przedmiotowej sprawie nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym, którym zasądził od pozwanego na rzecz powoda dochodzoną wierzytelność wraz z kosztami procesu.

Sprzeciw ten zaskarżył w całości pozwany M. F. wnosząc o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu podniósł, że w dniu 8 sierpnia 2010 roku sprzedał przedmiotowy pojazd, o czym poinformował ubezpieczyciela w dniu 12 sierpnia 2010 roku, co czyni żądanie pozwu bezzasadnym. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2015 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie stwierdził skuteczne wniesienie sprzeciwu i utratę mocy nakazu zapłaty w całości oraz przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi. ( nakaz zapłaty k. 5, sprzeciw k. 5v.-6, postanowienie k. 10v. ) Na rozprawie w dniu 16 listopada 2015 roku pełnomocnik powoda oraz pozwany nie stawili się. ( protokół rozprawy k. 43 ) Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwanego M. F., jako współwłaściciela samochodu marki R. (...) o nr rej. (...), łączyła z (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. umowa ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej. ( okoliczności bezsporne ) W dniu 8 sierpnia 2010 roku pozwany M. F. sprzedał przedmiotowy pojazd L. F.. Umowa sprzedaży została przedstawiona ubezpieczycielowi w dniu 12 sierpnia 2010 roku, co ubezpieczyciel potwierdził stosowną adnotacją uczynioną na jej egzemplarzu. ( kserokopia umowa sprzedaży k. 6v.-7 ) W dniu 4 listopada 2011 roku (...) S.A.

V. (...) z siedzibą w W. wystawił na L. F. polisę (...) nr (...)- (...), w której objął ochroną ubezpieczeniową samochód marki R. (...) o nr rej. (...) na okres od dnia 25 października 2011 roku do dnia 25 października 2012 roku. W związku ze świadczoną ochroną ubezpieczeniową, ubezpieczyciel naliczył składkę za ubezpieczenie w wysokości 1.066 zł, płatną w dwóch ratach po 533 zł każda, z których pierwsza została uiszczona w dniu wystawienia polisy, zaś druga podlegała zapłacie do dnia 25 kwietnia 2012 roku. Podstawą wystawienia polisy był wniosek o ubezpieczenie złożony przez L.

F.. ( polisa OC k. 14, wniosek o ubezpieczenie k. 15-16, kalkulacja składki k. 17-18 ) W dniu 2 stycznia 2015 roku (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. zawarł z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. umowę o przelew wierzytelności. Na mocy powyższej umowy zbywca przeniósł na powoda wierzytelności w liczbie 10.352, które zostały szczegółowe oznaczone w załączniku nr 3 do umowy. Pismem z dnia 16 stycznia 2015 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 930,56 zł. ( umowa sprzedaży wierzytelności k. 21-27, wezwanie do zapłaty k. 20, okoliczności bezsporne ) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił bądź jako bezsporny, bądź w oparciu o dowody z powołanych dokumentów, których prawdziwości ani rzetelności sporządzenia nie kwestionowała żadna ze stron procesu.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie powód nie wykazał, że łączy go z pozwanym M. F. jakikolwiek stosunek prawny, mogący uzasadniać żądanie pozwu, w szczególności nie wykazał, by pozwany był stroną umowy ubezpieczenia z dnia 4 listopada 2011 roku. Zgodnie z treścią przepisu art. 6 k.c., ciężar udowodnienia twierdzenia faktycznego spoczywa na tej stronie, która z tego twierdzenia wywodzi skutki prawne. W przedmiotowej sprawie to powód winien zatem udowodnić, że pozwany M. F. w opisanej dacie, zawarł umowę ubezpieczenia OC i z tego tytułu powstał po jego stronie obowiązek uiszczenia składki ubezpieczeniowej.

Stosownie bowiem do treści art. 232 k.p.c. to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Oznacza to, że obecnie Sąd nie jest odpowiedzialny za wynik postępowania dowodowego, a ryzyko nieudowodnienia podstawy faktycznej żądania ponosi powód. Powyższe twierdzenia faktyczne nie zostały jednak przez powoda udowodnione. Jak wynika bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, umowa ubezpieczenia stanowiąca źródło żądania pozwu została zawarta pomiędzy (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. a L.

F., na którego umową sprzedaży z dnia 8 sierpnia 2010 roku pozwany przeniósł prawo własności pojazdu marki R. (...) o nr rej. (...). Z powyższych względów, pozwany M. F. nie jest biernie legitymowany do występowania w przedmiotowej sprawie, czego konsekwencją musiało być oddalenie powództwa w całości. Na marginesie podnieść należy, że powód nie udowodnił również swojej legitymacji czynnej, powyższe nie wynika w szczególności z przedłożonej do akt sprawy umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 2 stycznia 2015 roku. Jak zasadnie zaważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 lipca 2006 roku w sprawie V CSK 187/06 (M.

Prawn. 2006/16/849), warunkiem otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi. Jednocześnie w myśl art. 513 § 1 k.c. dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie. Zgodnie z art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania ( § 1 ).

Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (§ 2). Strona powodowa nie przedłożyła jednak żadnego dokumentu, z którego wynikałoby że wierzytelność, z której wywodzi roszczenie pozwu, przeszła na jej rzecz. Skuteczne wywodzenie uprawnień z faktu nabycia wierzytelności na podstawie umowy cesji wymaga udowodnienia bez wątpliwości, że do cesji konkretnej wierzytelności doszło. Wierzytelność, co do której nabywca rości sobie pretensje wobec dłużnika, musi być w sposób dostateczny oznaczona i udowodnione musi być przejście tejże wierzytelności na stronę powodową.

Brak jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałoby, iż wierzytelność stanowiąca źródło żądania pozwu przeszła skutecznie na stronę powodową, w szczególności brak wykazu wierzytelności zakupionych, który zgodnie z treścią umowy cesji stanowił załącznik nr 3 do tejże umowy, implikuje jednoznaczną konstatację, że powód nie wykazał swej legitymacji czynnej. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.