Legislator Case Law & Legislation
XVII Ka 703/15 AI generated

Appeal court reduced sentence for accomplice in joint theft by applying newer, less favorable law and adjusting crime timeline.

Case Number XVII Ka 703/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appellate court modified the first-instance judgment regarding co-defendant T. B. by reducing his prison term and fine while reclassifying his specific role in the joint crime. The court determined that T. B.'s participation was minor compared to the main perpetrators but sufficient to warrant a sentence at the statutory minimum. Consequently, the court applied the newer Criminal Code provisions which allowed for a shorter probation period, rejecting the defense's request to use the older, more favorable law.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4 § 1 k.k.; Art. 289 § 2, 4 k.k.; Art. 69 § 1, 2 k.k.; Art. 70 § 2 k.k. – When the new law is less favorable to the offender, it applies; the court may reduce the sentence based on the offender's minor role in a joint crime and impose a shorter probation period under the new statute.

Keywords

AI generated
joint crime accomplice principle of legality less favorable law probation period reduction statutory minimum sentence Criminal Code 2015 joint liability assessment

Cited Legislation

AI generated
Art. 4 § 1 k.k.
, przy przyjęciu za podstawę orzekania na podstawie art. 4 § 1 k.k. przepisów obowiązujących do 30.06.2015 r.
Art. 289 § 2 k.k.
popełnienia przestępstwa z art. 289 § 2 k.k. i za to na podstawie art.
Art. 289 § 4 k.k.
i art. 289 § 4 k.k. wymierza oskarżonemu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 20 (dwudziestu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) zł, c) w punkcie III uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności i grzywny i na podstawie art.
Art. 69 § 1 and 2 k.k.
wymierza oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 10 (dziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) zł, b) w punkcie XIII na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k.
Art. 70 § 2 k.k.
oraz art. 70 § 2 k.k. dotyczy kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie I.1.c) niniejszego wyroku, 1.
Art. 636 § 1 and 2 k.p.k.
Zgodnie z art. 636 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 633 k.p.k.
z art. 633 k.p.k. oraz art.
Art. 2 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych
oskarżonych z art. 279 § 1 k.k .
Art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych
Art. 10 pkt 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych
z art. 10 pkt 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tj.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt: XVII Ka 703/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 września 2015 roku Sąd Okręgowy w Poznaniu, w Wydziale XVII Karnym - Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Justyna Andrzejczak Sędziowie: SSO Tadeusz Jaworski SWSO Wojciech Wierzbicki /spr./ Protokolant st. prot. sąd. Agnieszka Popławska przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do w Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Karola Talagi po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015r. sprawy T. B., M. W. i K. W. oskarżonych z art. 279 § 1 k.k . na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych oraz co do oskarżonego M. N. na podstawie art. 435 k.p.k. – z urzędu od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 2 kwietnia 2015 roku w sprawie o sygn. akt III K 130/14 I. Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1. w odniesieniu do oskarżonego M. W. , przy przyjęciu za podstawę orzekania na podstawie art. 4 § 1 k.k. przepisów obowiązujących do 30.06.2015 r. :

a) w punkcie I części rozstrzygającej – z ciągu przestępstw z art. 279 § 1 k.k. eliminuje czyn opisany w punkcie 1. popełniony w nocy z 4 na 5 września 2013 roku, przyjmując, że ciąg przestępstw przypisanych w punkcie I miał miejsce pomiędzy 1/2 października 2013 roku a 6/7 listopada 2013 roku, i w związku z tym wymiar kary pozbawienia wolności obniża do 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności a wymiar kary grzywny obniża do 70 (siedemdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) zł, b) w ramach czynu opisanego w punkcie 1. oskarżonego M.

W. uznaje za winnego tego, że w nocy z 4 na 5 września 2013 roku w S. na os. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z P. B., T. B. i M. N. dokonał zaboru w celu krótkotrwałego użycia cudzego pojazdu mechanicznego – samochodu marki F. (...) nr rej. (...) o wartości 2. 000 zł stanowiącego własność K. C. po uprzednim pokonaniu zabezpieczenia tego pojazdu przed jego użyciem przez osobę nieupoważnioną, tj. popełnienia przestępstwa z art. 289 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 289 § 2 k.k. i art. 289 § 4 k.k. wymierza oskarżonemu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 20 (dwudziestu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) zł, c) w punkcie III uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności i grzywny i na podstawie art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec oskarżonego M.

W. w punkcie II zaskarżonego wyroku oraz w punktach I.1.a) i b) kary pozbawienia wolności i grzywny i wymierza oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwadzieścia) zł, d) w punkcie XIII ustala, iż warunkowe zawieszenie wykonania kary na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 2 k.k. dotyczy kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie I.1.c) niniejszego wyroku, 1. w odniesieniu do oskarżonego T.

B.:

a) w punkcie XI uznaje oskarżonego za winnego tego, że w nocy z 4 na 5 września 2013 roku w S. na os. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z P. B., M. W. i M. N. dokonał zaboru w celu krótkotrwałego użycia cudzego pojazdu mechanicznego – samochodu marki F. (...) nr rej. (...) o wartości 2. 000 zł stanowiącego własność K. C. po uprzednim pokonaniu zabezpieczenia tego pojazdu przed jego użyciem przez osobę nieupoważnioną, tj. popełnienia przestępstwa z art. 289 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 289 § 2 k.k. i art. 289 § 4 k.k. wymierza oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 10 (dziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) zł, b) w punkcie XIII na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby, 1. z urzędu – na podstawie art. 435 k.p.k. – w odniesieni u do oskarżonego M. N.:

a) w punkcie XII uznaje oskarżonego za winnego tego, że w nocy z 4 na 5 września 2013 roku w S. na os. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z P. B., M. W. i T. B. dokonał zaboru w celu krótkotrwałego użycia cudzego pojazdu mechanicznego – samochodu marki F. (...) nr rej. (...) o wartości 2. 000 zł stanowiącego własność K. C. po uprzednim pokonaniu zabezpieczenia tego pojazdu przed jego użyciem przez osobę nieupoważnioną, tj. popełnienia przestępstwa z art. 289 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 289 § 2 k.k. i art. 289 § 4 k.k. wymierza oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 10 (dziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) zł, b) w punkcie XIII na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 2 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby, 1. w odniesieniu do oskarżonej K.

W. przyjmuje za podstawę orzeczenia przepisy obowiązujące od 1.07.2015 r., I. w pozostałym zakresie utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Agnieszki Chwiałkowskiej kwotę 516, 60 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonej K. W.z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zasądza od oskarżonych M. W., T. B. i K. W. na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w częściach po 1/3, z wyjątkiem obciążających wyłącznie oskarżoną K. W. kosztów obrońcy z urzędu, od których oskarżoną zwalnia, i wymierza im opłaty: - oskarżonemu M.

W. – 620 zł za obie instancje, - oskarżonemu T. B. – 220 zł za obie instancje, - oskarżonej K. W. – 260 zł za drugą instancję. Wojciech Wierzbicki Justyna Andrzejczak Tadeusz Jaworski Sygn. akt XVII Ka 703/15

UZASADNIENIE

(w zakresie dotyczącym oskarżonego T. B.) Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt III K 130/14 Sąd Rejonowy Poznań - Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu uznał m.in. oskarżonego – T. B. za winnego tego, że w nocy z 4 na 5 września 2013 r. w S. na os. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z P. B., M. W. i M. N., dokonał włamania a następnie zaboru w celu przywłaszczenia samochodu marki F. (...)., nr rej. (...) o wartości 2.000 zł na szkodę K. C., tj. popełnienia przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. i za to skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania ww. kary na okres 3 lat próby oraz 20 stawek dziennych grzywny po 20 złotych.

Od powyższego wyroku apelację wniósł m.in. obrońca oskarżonego T. B., zarzucając: obrazę prawa procesowego – art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej i błędnej oceny dowodów z wyjaśnień oskarżonego złożonych na rozprawie oraz z wyjaśnień M. W. i P. B., co do tego, że T. B. przystąpił do porozumienia pozostałych oskarżonych i miał zamiar popełnienia kradzieży z włamaniem samochodu F. (...)., jak również art. 424 § 1 k.p.k. poprzez łączne przytoczenie dowodów i brak wskazania dowodów świadczących o przestępczym zamiarze T.

B., a nadto obrazę prawa materialnego – art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. poprzez przyjęcie, że T. B. działał wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi oskarżonymi, oraz art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 9 § 1 k.k. przez przyjęcie współsprawstwa w tym przestępstwie pomimo działania T. B. co najwyżej w zamiarze ewentualnym. Na tej podstawie autor powyższej apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie T. B., ewentualnie o uchylenie tegoż wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego T. B. okazała się potrzebna. Na wstępie należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo i wnikliwie przeprowadził postępowanie dowodowe. Uzyskany w ten sposób, nie wymagający dalszego uzupełnienia, materiał dowodowy Sąd rzetelnie, wszechstronnie i obiektywnie rozważył, wyciągając co do zasady trafne, zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, logiczne wnioski. Stan faktyczny sprawy, a w szczególności przebieg wydarzeń z nocy 4/5 września 2013 r., kiedy to doszło do zaboru F. (...). zaparkowanego w S. przy os. (...), pozostawał bezsporny.

Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego T. B. kwestionowała natomiast ocenę, iż sprawcy działali w celu przywłaszczenia pojazdu a oskarżony przystąpił do porozumienia pozostałych sprawców ukierunkowanego jakoby na kradzież samochodu, i że również T. B. miałby przyświecać zamiar kradzieży (po uprzednim włamaniu) tegoż pojazdu. W konsekwencji autor apelacji kwestionował ocenę prawną, jakoby oskarżony T. B. wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi sprawcami dokonał kradzieży z włamaniem do F. (...). działając na szkodę K.

C.. Wywody apelacji w tym zakresie zasługiwały na uwzględnienie. Natomiast zupełnie nietrafny okazał się wniosek apelacji o uniewinnienie oskarżonego T. B.. Faktycznie bowiem nie było wątpliwości co do tego, że sprawcy zaboru w nocy z 4 na 5 września 2013 r. działali nie tyle w celu przywłaszczenia samochodu F. (...)., lecz w celu wykorzystania go do powrotu do swych domów po nocnej zabawie. Jedynie zamiar P. B. szedł dalej, co jednak ujawniło się nieco później i w czasie dokonywania zaboru pozostawało poza sferą świadomości pozostałych mężczyzn.

To, że sprawcy chcieli dokonać zaboru pojazdu w celu pojechania nim do domów wynikało wprost ze zgodnych między sobą w tej mierze wyjaśnień M. W., T. B. i P. B.. M. W. wyjaśnił: „wraz z P. B. wpadliśmy na pomysł, że ukradniemy sobie F. (...) koloru czerwonego w czarne motylki, bo wracaliśmy z imprezy i nie mieliśmy czym wracać do domu” (k. 79). Podobnie wyjaśniał P. B.: „M. wpadł na pomysł, żeby zabrać Malucha, bo nie mieliśmy czym wracać” (k. 93). Natomiast T. B. wyjaśniał: „ wówczas W. lub B. powiedzieli, że ukradniemy tego Malucha i pojedziemy nim do domu” (k. 273).

A zatem włamując się do F. (...) sprawcy chcieli tylko krótkotrwale użyć ten samochód (jedynie u P. B. ów zamiar uległ przekształceniu, gdyż po użyciu samochodu do powyższego, pierwotnego celu – zachował go, wykorzystując kilkakrotnie w późniejszym czasie już tylko na własną rękę, aż do chwili niezamierzonej utraty pojazdu). Tyle tylko, że wskutek ustalenia, że doszło - po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń pojazdu przed jego użyciem przez osoby nieupoważnione – do zaboru samochodu F. (...). nie w celu przywłaszczenia, lecz w celu krótkotrwałego użycia - wszystkie dalsze wywody apelacji obrońcy oskarżonego T.

B. (podobnie jak i wniosek apelacji o uniewinnienie) straciły na aktualności. Współudział T. B. w przestępstwie z art. 289 § 2 k.k. był wręcz „podręcznikowy”. Wszyscy czterej mężczyźni wracali z nocnej zabawy. M. W. zaproponował, że zamiast wracać pieszo – mogą wykorzystać cudzy samochód, który on sobie uprzednio upatrzył. Każdy z mężczyzn, w tym także oskarżony T. B., wiedział zatem jaki będzie dalszy przebieg wydarzeń. Postawa poszczególnych sprawców świadczyła dobitnie o tym, że taki stan rzeczy akceptują.

M. W. wraz z P. B. pokonali zabezpieczenie F. (...). i uruchomili samochód. Jest oczywiste, że działali w tym kierunku ci spośród sprawców, którzy potrafili włamać się do samochodu i uruchomić go. Kiedy jednak to się udało – wszyscy czterej wsiedli do auta i po kolei zostali rozwiezieni do swoich miejsc zamieszkania. W ten sposób również oskarżony T. B. wziął udział w przestępstwie polegającym na zaborze pojazdu w celu jego krótkotrwałego użycia. W jego obecności koledzy włamywali się do cudzego pojazdu i to również na jego rzecz.

On zaś spokojnie czekał, po to by następnie skorzystać z zabranego samochodu i udać się nim do domu. W sposób dorozumiany, jednak oczywisty, wykazał zatem zamiar współsprawstwa w przestępstwie z art. 289 § 2 k.k. Zarówno świadomość oskarżonego T. B. współuczestniczenia w przestępstwie, jak i umyślność jego działania, nie budziły najmniejszych wątpliwości. Zgodnie zaś z teorią współsprawstwa – oskarżony nie musiał osobiście wykonywać czynności realizujących znamiona strony przedmiotowej czynu. Wystarczy, że obejmował swoim zamiarem wspólną realizację konkretnego czynu zabronionego.

A oczekując aż dwaj koledzy otworzą i uruchomią cudzy pojazd i następnie wchodząc do niego oraz jadąc (zgodnie z uprzednio wyrażonym i głośno wyartykułowanym przez współsprawców zamiarem) w rejon swego miejsca zamieszkania w P. – T. B. wykazał, że ów czyn traktował jako własne przedsięwzięcie (na którym w sposób konkretny skorzystał). W myśl art. 289 § 2 k.k. podlega karze, kto zabiera w celu krótkotrwałego użycia cudzy pojazd mechaniczny, przy czym sprawca pokonuje zabezpieczenie pojazdu przed jego użyciem przez osobę nieupoważnioną, pojazd stanowi mienie znacznej wartości albo sprawca następnie porzuca pojazd w stanie uszkodzonym lub w takich okolicznościach, że zachodzi niebezpieczeństwo utraty lub uszkodzenia pojazdu albo jego części lub zawartości.

Sprawstwo i wina oskarżonego T. B. w zakresie przestępstwa z art. 289 § 2 k.k. były zatem oczywiste. Dlatego Sąd Okręgowy w Poznaniu zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oskarżonego T. B. uznał za winnego tego, że w nocy z 4 na 5 września 2013 r. w S. na os. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z P. B., M. W. i M. N., dokonał zaboru w celu krótkotrwałego użycia cudzego pojazdu mechanicznego - samochodu marki F. (...)., nr rej. (...) o wartości 2.000 zł stanowiącego własność K. C., po uprzednim pokonaniu zabezpieczenia tego pojazdu przed jego użyciem przez osobę nieupoważnioną, tj. popełnienia przestępstwa z art. 289 § 2 k.k. Powyższe implikowało konieczność wymierzenia oskarżonemu T.

B. nowej kary. Takiej, która byłaby adekwatna do wszystkich okoliczności przypisanego mu czynu, która stanowiłaby sprawiedliwą odpłatę za przestępstwo, która odniesie skutek zapobiegawczy i wychowawczy względem oskarżonego oraz przyniesie pozytywny efekt w sferze społecznego oddziaływania. Sąd odwoławczy zważył, że spośród czterech sprawców przestępstwa zaboru F. (...). udział oskarżonego T. B. (jak i skazanego M. N.) był znacznie mniejszy niż pozostałych. Ani nie był on inicjatorem czynu, ani nie realizował czynności ukierunkowanych na otwarcie i uruchomienie samochodu.

Nie brał też udziału w żadnym innym przestępstwie i nie był wcześniej karany. Jednocześnie jednak nie cofnął się przed wspólnym sięgnięciem po cudze mienie, przed dokonaniem czynu, który subiektywnie, dla właściciela, musiał być przykrym doświadczeniem. Wykazał łatwość w zaangażowaniu się w przestępstwo, wskazującą na pewien stopień demoralizacji. Sąd drugiej instancji uznał zatem, że konieczne ale i wystarczające będzie sięgnięcie po karę równą dolnej granicy ustawowego zagrożenia – 6 miesięcy pozbawienia wolności, obostrzoną minimalną grzywną (na podstawie art. 289 § 4 k.k.) 10 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych (przyjmując w tym zakresie ustalenia i oceny przyjęte przez Sąd pierwszej instancji).

Uznając, że względem oskarżonego T. B. można zasadnie wysnuć pozytywną prognozę kryminologiczną – wykonanie kary pozbawienia wolności Sąd warunkowo zawiesił na minimalny okres 2 lat próby. Co istotne – za podstawę wyroku na zasadzie art. 4 § 1 k.k. Sąd Okręgowy w Poznaniu przyjął ustawę obowiązującą w czasie orzekania w drugiej instancji, tj. Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 r. Ustawa obowiązująca poprzednio nie była bowiem względniejsza dla sprawcy. W szczególności zaś ustawa nowa umożliwiała określenie względem oskarżonego T.

B. krótszego okresu próby. W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy w Poznaniu utrzymał w mocy (w odniesieniu do T. B.) zaskarżony wyrok. Zgodnie z art. 636 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 10 pkt 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz. U. z 1983 r., Nr 49 poz. 223 z późn. zm.) Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w 1/3 części i wymierzył mu (jedną – gdyż karę złagodzono) opłatę za obie instancje w kwocie 220 złotych.

Wojciech Wierzbicki Justyna Andrzejczak Tadeusz Jaworski