Social security court dismissed appeal as new income calculation did not exceed previous base rate.
Legislator summary
AI generatedThe social security court dismissed the insured's appeal against the Social Insurance Office's decision to deny a recalculation of her pension base. The insured argued for a higher base using earnings from 1993-1997, but the court found the calculated index was not higher than the previously accepted 57.32%. The court ruled that the appeal exceeded the scope of the challenged decision, which only addressed the possibility of recalculation under the specific statutory conditions.
Legislator headnote
AI generatedArt. 111 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS; Art. 477 § 14 k.p.c.: A pension recalculation is only possible if the newly calculated base index exceeds the previous one, and appeals must strictly address the challenged decision's scope.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII U 639/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 września 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Łazowska Protokolant: Kamila Niemczyk po rozpoznaniu w dniu 2 września 2015 r. w Gliwicach sprawy W. J. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o wysokość świadczenia na skutek odwołania W. J. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 25 marca 2015 r. nr (...) oddala odwołanie. (-) SSO Grażyna Łazowska Sygn. akt VIIIU 639/15
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 25.03.2015r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił ubezpieczonej W. J. ponownego przeliczenia podstawy wymiaru emerytury na podstawie art.111 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, ponieważ wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury wyliczony według wariantów wskazanych w podanym przepisie nie okazał się wyższy od dotychczasowego, który wynosi 57,32%. Ubezpieczona w odwołaniu od decyzji wskazała, iż nie zgadza się z wyliczeniem emerytury dokonanym przez organ rentowy podnosząc, iż domaga się należytego wyliczenia świadczenia od lutego 1997r. z uwzględnieniem ponad 41 lat pracy.
Ubezpieczona podniosła, iż organ rentowy błędnie rewaloryzuje emeryturę, którą ubezpieczona posiadała już w maju 1993r. oraz pomimo, iż ubezpieczona w lutym 1997r. udowodniła ponad 41 letni staż pracy, organ rentowy uwzględnia jedynie 39 lat i 7 miesięcy. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczona W. J. urodziła się w dniu (...) Decyzją z dnia 08.10.1991r. organ rentowy przyznał ubezpieczonej prawo do emerytury od dnia 01.06.1991r. przyjmując do obliczenia podstawy wymiaru tego świadczenia wynagrodzenie z lat 1988, 1989 i 1990r., czyli z trzech kolejnych lat kalendarzowych wybranych z ostatnich 12 lat, licząc wstecz od roku, w którym zgłoszono wniosek o świadczenie, na podstawie zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 25.09.1991r. sporządzonego przez Liceum Ogólnokształcące im.
W. S. w G.. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru świadczenia z tego okresu wyniósł 57,32%. Organ rentowy uwzględnił ubezpieczonej staż pracy w wymiarze 35 lat, który następnie podlegał zwiększeniu i tak na wysokość świadczenia ubezpieczonej organ rentowy uwzględnił: w decyzji z dnia 25.11.1993r. - 37 lat i 9 miesięcy okresów składkowych, w decyzji z dnia 25.05.1995r. - 39 lat, 1 miesiąc okresów składkowych. Decyzją z dnia 10.12.2014r. organ rentowy przeliczył emeryturę ubezpieczonej od dnia 01.08.2014r. ostatecznie przyjmując do ustalenia jej wysokości staż pracy w wymiarze 41 lat i 7 dni okresów składkowych.
W dniu 10.03.2015r. ubezpieczona złożyła wniosek o ponowne przeliczenie podstawy wymiaru emerytury przedkładając na tę okoliczność zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 04.03.2015r. sporządzone przez III Liceum Ogólnokształcące im. W. S. w G. z wykazanymi wynagrodzeniami ubezpieczonej za lata 1993 – 1997 dotyczącymi okresu jej zatrudnienia w tej szkole od dnia 01.09.1993r. do dnia 08.02.1997r. W rozpoznaniu tego wniosku organ rentowy wydał decyzję zaskarżoną z dnia 25.03.2015r., którą odmówił ubezpieczonej ponownego przeliczenia podstawy wymiaru emerytury w oparciu o art.111 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, gdyż wskaźnik wysokości podstawy wymiaru świadczenia wyliczony według wariantów wskazanych w tym przepisie, z uwzględnieniem wynagrodzeń wykazanych w powołanym powyżej zaświadczeniu o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 04.03.2015r., obliczony: - z 10 kolejnych lat kalendarzowych, to jest z lat 1995 – 2004 wyniósł 10,45%, - z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, to jest od 1954r. do 1997r., wyniósł 43,15% i nie był wyższy od dotychczasowego, który wynosi 57,32%.
Także ponowne przeliczenie świadczenia według dotychczas obowiązującego wariantu z 3 kolejnych lat kalendarzowych z okresu od 1979r. do 1990r. nie spowodowało wzrostu wskaźnika wysokości podstawy wymiaru, który wynosi nadal 57,32%. Powyższe Sąd ustalił na podstawie dokumentacji akt organu rentowego jako okoliczności bezsporne, bo jednoznacznie wynikające z tych dowodów i nie kwestionowane przez strony.
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie ubezpieczonej W. J. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.111 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz.748 ) wysokość emerytury lub renty oblicza się ponownie, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego:
1) z liczby kolejnych lat kalendarzowych i w okresie wskazanym do ustalenia poprzedniej podstawy wymiaru świadczenia, 2) z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o przyznanie emerytury lub renty albo o ponowne ustalenie emerytury lub renty, 3) z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie emerytury lub renty, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego.
Z literalnego brzmienia tego uregulowania prawnego wynika jednoznacznie, iż przeliczenie świadczenia zgodnie z powołanym przepisem jest możliwe tylko w sytuacji, gdy nowo wyliczony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru świadczenia – według wariantów wskazanych w tym artykule – jest wyższy od dotychczas przyjętego. Przy uwzględnieniu przedłożonych przez ubezpieczoną przy wniosku z dnia 10.03.2015r. zarobków z okresu jej zatrudnienia w III Liceum Ogólnokształcącym im. W. S. w G. dotyczących lat 1993 – 1997 i wykazanych w zaświadczeniu o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 04.03.2015r. oraz zarobków wynikających z dokumentacji znajdującej się w aktach organu rentowego, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru świadczenia ubezpieczonej wyliczony według wariantów podanych powyżej nie okazał się wyższy od dotychczasowego wynoszącego 57,32%, a obliczonego z lat 1988 – 1990, który ostatecznie okazał się najkorzystniejszy.
W takiej sytuacji, jak słusznie wskazał organ rentowy w zaskarżonej decyzji, brak było podstaw do ponownego przeliczenia świadczenia ubezpieczonej w oparciu o powołane na wstępie uregulowanie prawne. Zauważyć należy, iż ubezpieczona w odwołaniu od decyzji zaskarżonej nie zgłaszała zarzutów dotyczących przyjętego przez organ rentowy wskaźnika wysokości podstawy wymiaru świadczenia oraz matematycznych wyliczeń tego wskaźnika dla potrzeb wydania tej decyzji, a kwestionowała jedynie wyliczenie emerytury w związku dokonanymi waloryzacjami oraz przyjętym przez organ rentowy stażem pracy.
W takiej sytuacji treść odwołania ubezpieczonej wykraczała poza ramy niniejszego procesu wyznaczonego treścią zaskarżonej decyzji, która dotyczyła wyłącznie możliwości przeliczenia podstawy wymiaru świadczenia ubezpieczonej na podstawie art.111 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych przedmiot rozpoznawanej sprawy sądowej wyznacza decyzja organu rentowego, od której wniesiono odwołanie ( art.477 9 i art. 477 14 ) i tylko w tym zakresie podlega ona kontroli Sądu zarówno pod względem formalnej poprawności jak i merytorycznej zasadności.
Postępowanie sądowe zmierza do kontroli prawidłowości lub zasadności zaskarżonej decyzji i niedopuszczalne jest rozpoznawanie merytoryczne żądań, które wykraczają poza zakres decyzji zaskarżonej odwołaniem ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22.02.2012r. sygn. akt II UK 275/11, LEX nr 1215286 ). W konsekwencji takiego stanowiska, kierując się cytowanym na wstępie art.111 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja organu rentowego jest prawidłowa i z mocy art. 477 14§ 1 k.p.c. oddalił odwołanie ubezpieczonej od tej decyzji jako bezzasadne. (-) SSO Grażyna Łazowska