Social court dismisses appeal against ZUS denial of disability pension due to medical experts' finding of work capacity.
Legislator summary
AI generatedThe Social Court dismissed the applicant's appeal against the Social Insurance Institution's refusal to grant a disability pension. The applicant argued for medical evidence proving total work incapacity, but the court relied on expert opinions stating his chronic conditions did not prevent him from performing his previous job. Consequently, the court upheld the institution's decision as legally sound and factually accurate.
Legislator headnote
AI generatedArt. 57 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 12 tej ustawy: The Social Court must grant a disability pension only if the applicant is proven incapable of work; otherwise, the institution's refusal stands.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VII U 2518/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 października 2015 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Małgorzata Kowalska Protokolant p. o. prot. sądowego Katarzyna Sawicka po rozpoznaniu w dniu 15 października 2015 roku w Lublinie sprawy Z. J. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy na skutek odwołania Z. J. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 29 października 2014 roku znak (...) oddala odwołanie. Sygn. akt VII U 2518/14
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 29 października 2014 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. odmówił Z. J. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, gdyż Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 24 października 2014 roku nie uznała wnioskodawcy za niezdolnego do pracy (decyzja - akta rentowe ZUS). Odwołanie od powyższej decyzji złożył Z. J., wnosząc o jej zmianę i przyznanie prawa do renty. Wskazał, iż jest niezdolny do pracy i wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego ortopedy na tą okoliczność (k. 2 a.s.). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wnosił o jego oddalenie (k. 3 a.s.).
Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje:
Z. J., urodzony w dniu (...) jest z wykształcenia kierowcą – mechanikiem. Przez cały okres zatrudnienia wykonywał pracę zgodną ze swoimi kwalifikacjami. Do dnia 24 listopada 2012 roku był zatrudniony na stanowisku kierowcy – mechanika, zaś w okresie od 29 grudnia 2012 roku do dnia 28 grudnia 2013 roku otrzymywał zasiłek dla bezrobotnych (bezsporne). W dniu 25 września 2014 roku Z. J. złożył wniosek o ustalenie prawa do renty. Do wniosku dołączył zaświadczenie o stanie zdrowia oraz dokumentację medyczną dotyczącą leczenia kardiologicznego, diabetologicznego oraz neurologicznego (k. 1-13 akt orzeczniczych) Po przebadaniu przez lekarza orzecznika ZUS w dniu 9 października 2014 roku, wnioskodawca nie został uznany za niezdolnego do pracy (k. 14 a.o.).
Na skutek wniesionego przez niego sprzeciwu został poddany badaniu przez komisję lekarską ZUS, która orzeczeniem z dnia 24 października 2014 roku nie uznała skarżącego za niezdolnego do pracy (k. 16 a.o.). W toku postępowania Sąd ustalił, iż Z. J. przebył chorobę Scheuermanna z przetrwałymi niewielkimi zmianami zwyrodnieniowymi kręgosłupa piersiowego, obecnie stwierdza się też u niego umiarkowane zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z okresową – pozycyjną niedomogą bólową bez zaburzeń neurologicznych, łagodne okresowe zawroty i bóle głowy, nadciśnienie tętnicze II st.
WHO, stenokardię czynnościowa oraz niedomykalność zastawki trójdzielnej serca bez znaczenia klinicznego. Nadto u wnioskodawcy występuje retinopatia cukrzycowa (nie proliferacyjna), astygmatyzm krótkowzroczny obu oczu, angiopatia nadciśnieniowa obu oczu oraz obrzęk tarczy n. II oka prawego. Choroby zwyrodnieniowe kręgosłupa przebiegają u skarżącego bez zajęcia układu nerwowego – nie stwierdzono bowiem objawów ubytkowych czy drażnieniowych bądź ograniczenia funkcji podporowej kręgosłupa i jego wydolności ruchowej. Stan taki może wymagać okresowego leczenia ambulatoryjnego czy fizjoterapii.
W badaniu KT głowy nie stwierdzono żadnych objawów patologicznych z ośrodkowego układu nerwowego, a dolegliwości w postaci bólów i zawrotów głowy mają charakter czynnościowy, a ich nasilenie jest łagodne i nie zaburza długotrwale funkcjonowania. Schorzenia narządu wzroku powodują konieczność koszenia okularów korekcyjnych. PO korekcji stwierdza się prawidłową ostrość wzroku oka lewego i prawego do dali i bliży, prawidłowe jest również pole widzenia (vide opinie biegłych specjalistów w zakresie neurologii, kardiologii i okulistyki k. 13-15 a.s. oraz k. 27-28 a.s.).
Żadne z tych schorzeń w obecnym stanie zaawansowania nie powoduje u odwołującego niezdolności do pracy w wyuczonym i wykonywanym zawodzie kierowcy – mechanika (opinie biegłych specjalistów w zakresie neurologii, kardiologii i okulistyki k. 13-15 a.s. oraz k. 27-28 a.s.). Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o dokumentację medyczną oraz powołane opinie biegłych lekarzy specjalistów z zakresu neurologii, kardiologii oraz okulistyki. Sąd uznał zgromadzone dowody za wiarygodne i nie budzące wątpliwości. W szczególności nie budziły wątpliwości dokumenty medyczne, z których wynikał stan zdrowia wnioskodawcy.
W świetle powyższego zdaniem Sądu wywołane opinie są opiniami kompletnymi i wystarczającymi do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Biegli przebadali wnioskodawcę, wnikliwie przeanalizowali jego dokumentację medyczną dołączoną do akt sprawy oraz okazaną w trakcie badania przez wnioskodawcę i szczegółowo omówili wpływ zdiagnozowanych u niego schorzeń na zdolność do pracy – przy uwzględnieniu dotychczasowego doświadczenia i posiadanych kwalifikacji badanego. W sposób wyczerpujący i dostatecznie przekonujący uzasadnił, dlaczego w jego ocenie dolegliwości skarżącego nie ograniczają obecnie jego zdolności do pracy.
Wnioskodawca nie wymagał hospitalizacji, funkcje kręgosłupa pomimo stwierdzonej choroby zwyrodnieniowej są zachowane, a w okresach zaostrzeń dolegliwości może on korzystać z leczenia farmakologicznego Leczenie farmakologiczne daje też dobre efekty w zakresie leczenia schorzeń kardiologicznych u skarżącego. Nadciśnienie tętnicze jest obecnie wyrównanie i nie powoduje powikłań narządowych. Stan wzroku skarżącego, uzyskany po korekcji okularami również jest zadowalający. Biegli odnieśli się do wszystkich zagadnień wymagających wiedzy specjalistycznej.
Wskazali na stabilny przebieg chorób wnioskodawcy i brak istotnego obniżenia zdolności do pracy, wskazując że w okresie zaostrzenia dolegliwości istnieje możliwość leczenia w ramach zasiłku chorobowego. Opinie te nie były skutecznie kwestionowane. Wnioskodawca wskazywał wprawdzie, iż nie zgadza się z jej treścią, lecz nie wskazał konkretnych zastrzeżeń i nie złożył żadnych nowych wniosków dowodowych. Należy jeszcze raz podkreślić, iż opiniujący w sprawie biegli nie mieli żadnych wątpliwości, że wnioskodawca jest osobą zdolną do pracy.
Biegli sąt uznanymi specjalistami w zakresie chorób występujących u wnioskodawcy. Z tych względów Sąd uznał, że opinia przedstawia wystarczające wiadomości specjalne niezbędne do merytorycznego rozstrzygnięcia zarzutów zawartych w odwołaniu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1999 r., II UKN 96/99). W tym stanie rzeczy odwołanie Z. J. należało uznać za nie zasadne i nie zasługujące na uwzględnienie . Zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz.
U. z 2015 roku, poz. 748) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:
1) jest niezdolny do pracy, 2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, 3) niezdolność do pracy powstała w czasie zatrudnienia lub w okresie równorzędnym z okresem zatrudnienia albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Przy czym przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący, co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy. Pojęcie niezdolności do pracy zdefiniowane zostało w art. 12 cytowanej ustawy, który to przepis stanowi, iż niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Częściowo niezdolną do pracy jest natomiast osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. W sprawie niniejszej ustalono, że Z. J. nie jest obecnie niezdolny do pracy, a zatem brak jest podstaw do ustalenia mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Biegli stanowczo stwierdzili, że stan zdrowia wnioskodawcy nie uniemożliwia ani nie ogranicza jego możliwości wykonywania pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami i dotychczasowym doświadczeniem zawodowym.
Decyzja organu rentowego odmawiającą wnioskodawcy przyznania dochodzonego świadczenia jest więc prawidłowa. Z tych względów Sąd Okręgowy na podstawie powołanych przepisów oraz artykułu 477 14 § 1 kpc orzekł jak w sentencji.