Court convicts driver of traffic violation for ignoring entry ban sign despite heavy truck obstruction.
Legislator summary
AI generatedThe court convicted the defendant of violating traffic regulations by entering a restricted road without observing a 'no entry' sign. Although the defendant argued that a slow-moving truck blocked his view of a 'no right turn' sign and that the 'no entry' sign was poorly placed and reflective, the court rejected these claims. The court determined that the specific positioning of the 'no entry' sign actually made it more visible to the driver than if it had been installed according to standard technical requirements, thus upholding the conviction and imposing a fine.
Legislator headnote
AI generatedUstawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym; Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 lipca 2000 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych: The court established that a driver's failure to observe a traffic sign constitutes a violation, even if the driver claims obstruction by other vehicles or improper sign placement, as the sign's actual location may legally enhance its visibility compared to standard installation rules.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygnatura akt VI W 2752/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 września 2015 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Krzysztof Korzeniewski Protokolant: Aleksandra Duczemińska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2015 r. sprawy przeciwko G. K. synowi W. i C. z domu W. urodzonemu (...) w miejscowości Ś. obwinionemu o to, że I. W dniu 06 lutego 2014 r. około godziny 08:45 we W. kierując pojazdem marki P. o nr. rej. (...) jechał jezdnią ul. (...) od strony Placu (...) i na ul. (...) na wysokości posesji nr.(...)nie zastosował się do znaku B-22 „zakaz skręcania w prawo” II.
W tym samym miejscu i czasie nie zastosował się do znaku B-2 „zakaz wjazdu”. tj. o czyn z art. 92 § 1 kw w zw. z art. 9 § 1 kw uznaje obwinionego G. K. za winnego tego, że w dniu 6 lutego 2014r. około godziny 8.45 we W. kierując samochodem marki P. o numerze rejestracyjnym (...) jechał jezdnią ul. (...) od pl. (...) i skręcił w ul. (...) nie stosując się do znaku B-2 „zakaz wjazdu” tj. czynu z art. 92 § 1 kw i za to na podstawie art. 92 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych.
UZASADNIENIE
W dniu 6 lutego 2014 r. we W. G. K. kierował samochodem marki P. nr rej. (...). Jechał on ul. (...) od strony Placu (...) w kierunku Placu (...) (...) Zbliżając się do skrzyżowania z ul. (...) jechał on środkowym pasem ul. (...). W tym czasie na prawym pasie ul. (...) bardzo wolno poruszał się samochód ciężarowy w ten sposób, iż zasłaniał G. K. widoczność znaku B-22 (zakaz skrętu w prawo) usytuowanego na poboczu przy prawej krawędzi jezdni ul. (...). G. K. po wyprzedzeniu samochodu ciężarowego, ze środkowego pasa jezdni ul. (...) dokonał ostrego skrętu w prawo wjeżdżając w ul. (...).
W tym czasie na ul. (...), przy wjeździe z ul. (...) usytuowany był znak B-2, którego tarczę zwrócono w stronę ul. (...). Dlatego też G. K. nie powinien mieć jakichkolwiek problemów w dostrzeżeniu tarczy tego znaku. dowód: notatka urzędowa k. 4; zeznania M. M. k. 5; zdjęcia k. 45, 89; szkic (...) k. 51; wyjaśnienia G. K. k. 46-47, 65; opinia biegłego J. D. k. 51-58, 66-67, rozprawa z dnia 3 sierpnia 2015 r., rozprawa z dnia 21 września 2015 r.; G. K. był wielokrotnie karany za wykroczenia przeciw porządkowi i bezpieczeństwu w komunikacji.
Nie był natomiast karany za przestępstwa. Utrzymuje się z wynagrodzenia w kwocie 10.00 zł. dowód: informacja k. 15-16; karta karna k. 17; dane osobopoznawcze k. 46; G. K. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż kierując samochodem osobowym marki P. nr rej. (...) rzeczywiście skręcił w ul. (...). Znak B-22 przesłaniał mu wolno poruszający się samochód ciężarowy. Natomiast znak B-2 został postawiony w linii ul (...) a nie Dobrej, przez co był niewidoczny dla jadących ul. (...). Przy tym odbijał on światło. vide: wyjaśnienia G.
K. k. 46-47, 65; Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na notatce urzędowej, zeznaniach M. M., zdjęciach, szkicu (...), wyjaśnieniach G. K. oraz opinii biegłego J. D.. Notatka urzędowa podobnie jak i zeznania M. M. sytuują zdarzenie w kategoriach czasowo – przestrzennych. Jest to okoliczność ze wszech miar niewątpliwa i dlatego też dowodom tym dano wiarę. Również, jako niewątpliwe zostały uznane zdjęcia oraz szkic (...). Dlatego też dowody te stały się podstawą ustaleń co do okoliczności w nich przedstawianych. Jako przydatną uznano opinię biegłego J.
D.. Została sporządzona w sposób fachowy i rzetelny a także komplementarny. Odpowiada ona zasadom wiedzy jak i doświadczenia życiowego. W szczególności logicznie brzmią wypowiedzi biegłego wskazującego, iż w okolicznościach niemożności dostrzeżenia znaku B-22 G. K. skręcał pod tak ostrym kątem, iż nawet ustawiony tarczą do ul. (...) znak B-2 musiał być dla niego widoczny. Sąd dał wiarę G. K. co do okoliczności, iż znak B-22 był przesłonięty przez inny pojazd nie znajdując podstaw do zajęcia odmiennego stanowiska.
Zrazem Sąd odrzucił twierdzenia o niemożności zapoznania się z tarczą znaku B-2 wobec jego nieprawidłowego usytuowania. Jak to przekonywująco wywiódł biegły J. D. przyjęcie niedostrzeżenia znaku B-22 w skutek przesłonięcia go przez inny samochód implikuje koniecznością dokonania skręcenia w ul. (...) ze środkowego pasa jezdni ul. (...) pod ostrym kątem. W tej sytuacji znak usytuowany w sposób opisywany przez G. K. rzeczywiście mógł być niedostrzegany przez jadących na wprost ul. (...). Jednakże G. K. dokonywał ostrego skręcenia i to nie z pasa prawego ale ze środkowego ul. (...).
Dlatego, tak właśnie usytuowany znak, powinien być dla niego lepiej widoczny niż usytuowany zgodnie z wymogami. Powoływanie się na oświetlenie tego znaku jawi się jako irracjonalne. Sąd pominął zeznania A. W., który nie przypominał sobie zdarzenia. Sąd zważył. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani stosować się do poleceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli, sygnałów świetlnych oraz znaków drogowych.
Rozporządzenie Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2000 r. (Dz. U. Nr 170, poz. 1393) w § 1 ust. 3 pkt wskazuje, iż na drogach stosuje się znaki pionowe w postaci m. in. tarcz. W myśl § 2 ust. 1 tego rozporządzenia znak drogowy pionowy umieszczony po prawej stronie jezdni lub nad jezdnią dotyczy kierujących znajdujących się na wszystkich pasach ruchu. Przy tym zgodnie z § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia znaki zakazu obowiązują na drodze, na której są umieszczone od miejsca ich ustawienia, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.
Znak B-2 „zakaz wjazdu” oznacza natomiast zakaz wjazdu pojazdów na drogę lub jezdnię od strony jego umieszczenia - § 17 ust. 1 rozporządzania. Zgodność usytuowania określonego znaku z wymogami przyjętymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181) w żaden sposób nie może dezawuować zaleceń płynących z tego znaku.
Co najwyżej, uchybienie tym wymogom może znaleźć odzwierciedlenie w odpowiedzialności dyscyplinarnej odpowiedzialnego urzędniku bądź możliwości ekskulpacji kierowcy niewidzącego znaku, z przyczyn niezależnych od siebie. Ten przypadek w żaden sposób nie zachodzi w ni mniejszym postępowaniu. Wręcz przeciwnie, usytuowanie znaku B-2 opisane przez G. K., w świetle jego wyjaśnień poddanych analizie przez biegłego J. D., dawało mu większą możliwości zapoznania się z nim, niż gdyby miał być ustawiony zgodnie z wymogami przyjętymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.
U. Nr 220, poz. 2181). W ten sposób uznano, iż G. K. wjeżdżając z ul. (...) w ul. (...) wbrew zakazowi płynącemu ze znaku B-2 dopuścił się czynu z art. 92 § 1 kw. Niemożność przypisania mu niezastosowania się do znaku B-22 nawet w formie nieumyślnej skutkowała koniecznością zmiany opisu jego czynu. Wymierzając karę Sąd miał na uwadze jej społeczne oddziaływanie oraz aspekt wychowawczy względem obwinionego a także jego sytuację. Jako okoliczność obciążającą ujęto niepoprawność obwinionego. Okoliczności łagodzących nie dostrzeżono.