Court dismisses appeal for disability degree, upholding expert opinion for mild disability over claim of moderate.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the appellant's appeal regarding the degree of disability, maintaining the original classification of mild disability. The appellant argued for a moderate disability rating based on medical conditions, while the opposing party and the court relied on a court-appointed orthopedic expert's report. The court rejected the appeal because the expert's detailed, evidence-based opinion was deemed reliable and sufficient to establish the factual basis for the decision. Consequently, the appeal was found groundless and rejected under the relevant procedural and disability statutes.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych; Art. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych: The court must base its decision on a reliable expert opinion when specialized knowledge is required, and such an opinion constitutes the factual basis for determining the degree of disability if no objections are raised.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VI U 191/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 października 2015 roku. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSR Przemysław Chrzanowski Protokolant Agnieszka Wojtyła po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 roku w Warszawie na rozprawie sprawy A. K. przeciwko (...)w W. o ustalenie stopnia niepełnosprawności w związku z odwołaniem A. K. od orzeczenia (...)w W. z dnia (...)roku, Nr (...) oddala odwołanie. Sygn. akt VI U 191/15
UZASADNIENIE
A. K. w dniu 19 marca 2015 roku złożył odwołanie od orzeczenia (...) w W. z dnia (...)roku, Nr (...), utrzymującego w mocy orzeczenie (...)w W. w przedmiocie ustalenia lekkiego stopnia niepełnosprawności. W uzasadnieniu odwołania A. K. podniósł, że jego schorzenie kwalifikuje go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (k. 1). W odpowiedzi na odwołanie z dnia 15 kwietnia 2015 roku (...)w W. wniósł o oddalenie odwołania wskazując, że w toku postępowania (...)zaliczył zainteresowanego do lekkiego stopnia niepełnosprawności (k. 3).
Po wniesieniu odwołania, na podstawie dokumentacji medycznej i badania lekarskiego, skład orzekający podtrzymał kwalifikację poprzedniego organu o zaliczeniu odwołującego do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W sprawie bezspornym jest, iż A. K. orzeczeniami z dni 13 lutego 2012 roku, 20 kwietnia 2012 roku, 10 grudnia 2012 roku, 4 lutego 2013 roku, 22 grudnia 2014 roku i 26 lutego 2015 roku został zaliczony przez (...)do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Z decyzją organu uprawnionego do orzekania o stopniu niepełnosprawności z dnia 26 lutego 2015 roku nie zgodził się A.
K., podnosząc iż stan jego zdrowia uzasadnia zaliczenie go do grona osób posiadających umiarkowany stopień niepełnosprawności. Zgodnie z treścią art. 278 § 1 kpc w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych sąd po wysłuchaniu wniosków stron co do liczby biegłych i ich wyboru może wezwać jednego lub kilku biegłych w celu zasięgnięcia ich opinii. Celem zweryfikowania zasadności orzeczenia i twierdzeń odwołującego, postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2015 roku Sąd dopuścił dowód z pisemnej opinii biegłego sądowego specjalisty ortopedy w celu ustalenia, czy odwołujący jest osobą niepełnosprawną, a jeżeli tak to do jakiego stopnia niepełnosprawności zalicza się (k. 4).
Zgodnie z opinią biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii lekarza R. K., odwołujący posiada dyskopatię zwyrodnieniową kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego bez istotnej dysfunkcji czynnościowej oraz stopy wydrążone bez dysfunkcji dynamicznej. Biegły stwierdził u wnioskodawcy lekki stopień niepełnosprawności na stałe z powodów ortopedycznych (k. 13-14). Strony procesu nie wnosiły zastrzeżeń do opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii lekarza R. K. (k. 17-27). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym o wskazaną powyżej dokumentację znajdującą się w aktach sprawy i (...)w W. oraz w oparciu o niekwestionowaną opinię biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii lekarza R.
K., której ustalenia faktyczne Sąd przyjął za własne. Strony nie wnosiły o uzupełnienie materiału dowodowego (k. 27).
Sąd zważył, co następuje:
Art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych stanowi, że ustala się trzy stopnie niepełnosprawności, które stosuje się do realizacji celów określonych ustawą: 1)znaczny; 2)umiarkowany; 3)lekki. Zgodnie z art. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych: ust.
1. Do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. ust.
2. Do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. ust.
3. Do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne. ust.
4. Niezdolność do samodzielnej egzystencji oznacza naruszenie sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się i komunikację. Sąd swoje rozstrzygnięcie oparł na rzetelnej i przekonywującej opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii lekarza R. K.. W ocenie Sądu opinia jest wiarygodna, jasna i rzeczowa. Została sporządzona przez specjalistę z zakresu schorzeń rozpoznanych u A.
K., po dogłębnej analizie całej dokumentacji medycznej oraz dodatkowo po przeprowadzeniu badania lekarskiego odwołującego. Biegły przekonywująco i szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko zawarte w opinii. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu wszystkie okoliczności dotyczące sprawy zostały wyjaśnione treścią opinii. Opinię Sąd uznał za podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia, przyjmując zawarte w niej ustalenia za własne. Sąd na podstawie art. 316 § 1 kpc wydał wyrok, biorąc za podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy.
W świetle poczynionych powyżej ustaleń faktycznych, w tym przede wszystkim na podstawie opinii biegłego lekarza sądowego, w ocenie Sądu należy zaliczyć odwołującego do osób o lekkim stopniu niepełnosprawności. Z uwagi na powyższe, odwołanie jako bezzasadne podlegało oddaleniu na podstawie art. 477 14 § 1 kpc w zw. z art. 3 oraz 4 ww. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. ZARZĄDZENIE (...)