Appeal court vacates judgment against defendant who failed to object to default payment order. Court remands case for re-examination of service and loss of order's force.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court vacated the lower court's judgment regarding one defendant who had not formally objected to the initial default payment order. The lower court erroneously declared the payment order void against this defendant based on objections filed by other co-defendants, despite the statutory rule that a partial objection does not invalidate the order for non-objecting parties. Consequently, the appeal was allowed in part, the judgment against the non-objecting defendant was annulled, and the case was remanded for a fresh examination of service and the order's validity.
Legislator headnote
AI generatedArt. 379 pkt 3 kpc; Art. 386 § 2 kpc; Art. 505 § 36 pkt 1 kpc; If a payment order is objected to by only some defendants, it remains fully effective against those who did not object, and a second-instance court must vacate the judgment and remand the case for re-examination when the lower court incorrectly invalidates the order for non-objecting parties.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VI Ga 199/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 listopada 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Renata Bober (spraw.) Sędziowie: SO Barbara Frankowska SO Anna Harmata Protokolant: st. sekr. sądowy Małgorzata Zawiło po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 r. w Rzeszowie na rozprawie sprawy z powództwa: (...) S.A. w K. przeciwko: W. O. o zapłatę na skutek apelacji powoda co do punktu II wyroku Sądu Rejonowego w Krośnie V Wydziału Gospodarczego z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt V GC 366/14 uchyla zaskarżony wyrok w punkcie II, znosi postępowanie w stosunku do pozwanego W. O. począwszy od zarządzeń z dnia 10 kwietnia 2014 r. i sprawę w stosunku do tego pozwanego przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu Lublin-Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny w zakresie zbadania skuteczności doręczenia temu pozwanemu nakazu zapłaty i stwierdzenia utraty mocy tego nakazu w całości. SSO Anna Harmata SSO Renata Bober SSO Barbara Frankowska Sygn. akt VI Ga 199/15
UZASADNIENIE
wyroku z dnia 19 listopada 2015r. Powód (...) S.A. w K. wniósł w elektronicznym postępowaniu upominawczym o zasądzenie od pozwanych solidarnie kwoty 2.473,54 zł z ustawowymi odsetkami i kosztami postępowania, podając w uzasadnieniu, że jako byli członkowie zarządu spółki (...) Sp. z o.o. w J. odpowiadają oni solidarnie za jej zobowiązania w świetle art. 299 ksh. W sprawie został wydany w dniu 13 stycznia 2014r. nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczy, którym Sąd Rejonowy w Lublinie uwzględnił powództwo w całości. Po wniesieniu sprzeciwu przez pozwanego H.
N. oraz pozwanego P. K. zarządzeniem z dnia 10 kwietnia 2014r. referendarz sądowy stwierdził, że sprzeciw pozwanych P. K. i H. N. został wniesiony w terminie, stwierdził też utratę mocy przez nakaz zapłaty w całości, a następnie postanowieniem z tej samej daty przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Krośnie. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2015r. Sąd Rejonowy w Krośnie zasądził od pozwanego P. K. na rzecz powoda kwotę 2.473,54 zł z ustawowymi odsetkami i kosztami postępowania i oddalił powództwo wobec pozwanego W. O. i H.
N. – w stosunku do tych pozwanych wydając wyrok zaoczny. W uzasadnieniu Sąd ten podał min., że na skutek omyłki orzekł również wyrokiem zaocznym w stosunku do pozwanego W. O., który to nie zaskarżył nakazu zapłaty wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Apelację od wyroku w zakresie rozstrzygnięcia w stosunku do W. O. wniósł powód zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 339 § 2 kpc poprzez jego niezastosowanie, mimo, iż pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę, a twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie nie budziły wątpliwości, ani nie zostały przytoczone w celu obejścia prawa.
Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa wobec W. O. i zasądzenie kosztów postępowania w sprawie, w tym także kosztów postępowania apelacyjnego. W ocenie Sądu Okręgowego apelacja powoda jest w pełni uzasadniona, choć nie z powodów, które apelujący wskazał w uzasadnieniu swoich zarzutów. Trzeba bowiem podkreślić, że już sam Sąd I instancji podał w uzasadnieniu swojego orzeczenia, że dopuścił się omyłki orzekając ponownie w stosunku do jednego z pozwanych, tj. W. O., pomimo, że w stosunku do tego pozwanego zostało już wydane prawomocne rozstrzygnięcie.
Powyższe wynika z faktu, że pozwany W. O. nie wniósł w ustawowym terminie sprzeciwu od wydanego w stosunku do niego przez Sąd Rejonowy w Lublinie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, którym dochodzona przez powoda kwota została zasądzona od pozwanych solidarnie. Trzeba podkreślić, że zgodnie z art. 379 kpc nieważność postępowania, którą Sąd Odwoławczy bierze pod uwagę z urzędu zachodzi min. w sytuacji, gdy o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami toczy się sprawa wcześniej wszczęta albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona (pkt 3 w/wym. przepisu).
Zgodnie natomiast z art. 386 § 2 kpc – w razie stwierdzenia nieważności postępowania sąd II instancji uchyla zaskarżony wyrok, znosi postępowanie w zakresie dotkniętym nieważnością i przekazuje sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W niniejszym przypadku Sąd Rejonowy w Przemyślu kontynuował postępowanie w sprawie wniesionej w postępowaniu elektronicznym do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie, który to Sąd, jak wcześniej wskazano, stwierdził w dniu 10 kwietnia 2014r. utratę przez nakaz zapłaty z dnia 13 stycznia 2014r. mocy w całości, z powołaniem się na przepis art. 505 36 § 1 kpc, który to przepis stanowi, że w razie prawidłowego wniesienia sprzeciwu nakaz zapłaty traci moc w całości, a sąd przekazuje sprawę do sądu według właściwości ogólnej.
Nie wiadomo więc, czy po pierwsze Sąd Rejonowy w Lublinie po wniesieniu sprzeciwu tylko przez dwóch pozwanych stwierdził, że nakaz zapłaty w świetle wyżej powołanego przepisu stracił moc w całości w stosunku do nich, czy też – co nie znajduje w ocenie Sądu Okręgowego żadnego uzasadnienia - również w stosunku do pozwanego W. O., który, jak wspomniano, nakazu nie zaskarżył. Zdaniem Sądu Odwoławczego sformułowanie bowiem o utracie mocy nakazu w całości odnosi się do kwestii związanej z wartością przedmiotu zaskarżenia, nie zaś do zagadnień podmiotowych, w sytuacji braku współuczestnictwa jednolitego (art. 73 kpc), tak jak w niniejszym przypadku.
Dodać trzeba, że ustawodawca w przepisie art. 505 36 § 1 kpc przyjął unormowanie wyraźnie wyłączające możliwość zaskarżenia nakazu zapłaty sprzeciwem co do części żądanego roszczenia lub jednego z kilku skumulowanych roszczeń, co nie daje podstawy do wnioskowania – mając na względzie uregulowania w zakresie dotyczącym prawomocności orzeczeń, że dotyczy to również sytuacji w której nakaz zostaje zaskarżony tylko przez np. jednego z pozwanych. Powyższe, skutkować musiało więc – wobec oczywistego naruszenia prawa przez Sąd Instancji - uchyleniem zaskarżonego wyroku w pkt II i zniesieniem postępowania w stosunku do pozwanego W.
O. począwszy od zarządzeń z dnia 10 kwietnia 2014r., na podstawie art. 386 par 2 kpc w zw. z art. 379 pkt 3 kpc, jak też przekazaniem sprawy w stosunku do tego pozwanego do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Lublinie w zakresie zbadania skuteczności doręczenia mu nakazu zapłaty i stwierdzenia utraty mocy tego nakazu w całości, co zostało dokonane w dniu 10 kwietnia 2014r., pomimo nie wniesienia przez tego pozwanego sprzeciwu.