Social security court dismissed appeal for special conditions pension due to insufficient 25-year general work record proven by applicant.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the applicant's appeal against the social security office's refusal to grant a pension for work under special conditions. The applicant failed to prove the mandatory 25-year general work record, relying on military service and disputed employment periods that lacked corroborating evidence. Although the court acknowledged some special conditions work, the cumulative failure to meet the general work requirement led to the rejection of the claim.
Legislator headnote
AI generatedArt. 184 ust. 1 w zw. z art. 32 ustawy emerytalnej; Art. 6 k.c.; The burden of proof for statutory pension conditions rests on the applicant, and cumulative failure to meet any single requirement results in denial of the benefit.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V U 150/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 września 2015 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy w składzie: Przewodniczący: SSO Regina Stępień Protokolant: star. sekr. sądowy Ewelina Trzeciak po rozpoznaniu w dniu 21 września 2015 r. w Legnicy sprawy z wniosku W. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. o emeryturę na skutek odwołania W. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia 30 stycznia 2015 r. znak (...) oddala odwołanie Sygn . akt VU 150/15
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 30 stycznia 2015 r., znak (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. odmówił wnioskodawcy W. P. prawa do emerytury z tytułu wykonywania pracy w warunkach szczególnych. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że wnioskodawca nie spełnia warunków do uzyskania świadczenia, określonych w przepisach art. 184 ust. 1 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (dalej „ustawa emerytalna”) oraz w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.
U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.), albowiem udowodnił na dzień wejścia w życie ustawy okres pracy w warunkach szczególnych jedynie w wymiarze 6 lat, 3 miesięcy i 4 dni, wobec wymaganych lat 15, a nadto udowodnił jedynie 24 lat, 8 miesięcy i 25 dni łącznie okresów składkowych i nieskładkowych, wobec wymaganego co najmniej 25- letniego ogólnego stażu pracy. Organ rentowy nie uznał jako okresów pracy w warunkach szczególnych zatrudnienia wnioskodawcy w Spółdzielni (...) w J. w okresach: od 6 grudnia 1983 r. do 31 marca 1989 r. i od 28 stycznia 1991 r. do 5 sierpnia 1993 r., gdyż w świadectwie pracy powołane zostały jedynie przepisy branżowe.
Od powyższej decyzji W. P. złożył odwołanie, uzupełnione w piśmie procesowym z dnia 16 kwietnia 2015 r. (k. 18), żądając jej zmiany poprzez ustalenie prawa do emerytury. Domagał się zaliczenia do ogólnego stażu pracy okresu odbytej służby wojskowej oraz zatrudnienia w przedsiębiorstwie (...)w J. w wymiarze 1 miesiąca i 13 dni od 17 listopada 1989 r. do 1 stycznia 1990 r., tłumacząc, że okres ten nie został ujęty w świadectwie pracy celowo, gdyż za ten okres pracodawca nie opłacił należnych składek z tytułu ubezpieczeń społecznych.
Nadto wnioskodawca wnosił o zaliczenie do okresu wykonywania pracy w warunkach szczególnych jego zatrudnienia na stanowisku kierowcy samochodów ciężarowych o masie powyżej 3,5 tony w (...) w J. w okresach nieuwzględnionych przez organ rentowy. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ rentowy uznał dodatkowo okres służby wojskowej wnioskodawcy, wyliczając ostatecznie ogólny staż pracy na 24 lata i 11 miesięcy. Podniósł nadto, że wnioskodawca jako członek OFE nie złożył za pośrednictwem Zakładu wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym na dochody budżetu państwa.
Sąd ustalił: Wnioskodawca W. P., urodzony dnia (...), na dzień 1 stycznia 1999r. udowodnił 24 lata i 11 miesięcy okresów składkowych i nieskładkowych, a w tym 6 lat, 3 miesiące i 4 dni organ rentowy uznał jako staż pracy w warunkach szczególnych. Wnioskodawca jest członkiem OFE. /okoliczności bezsporne/ Pierwszy wniosek o emeryturę wnioskodawca złożył dnia 4 listopada 2014 r. Zawarł w nim wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym na dochody budżetu państwa. Wniosek o emeryturę załatwiono odmownie.
Dow ód : - w aktach emerytalnych ZUs tom I: wniosek – k. 1-4. Dnia 9 stycznia 2015 r. wnioskodawca złożył po raz drugi wniosek o emeryturę. W wyniku jego rozpatrzenia Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. wydał dnia 30 stycznia 2015 decyzję odmową , zaskarżoną w niniejszej sprawie. W okresie od 29 października 1975 r. do 14 października 1977 r. wnioskodawca odbył zasadniczą służbę wojskową. Okres ten organ rentowy uwzględnił w całości w kolejnej decyzji odmawiającej wnioskodawcy emerytury, wydanej dnia 25 lutego 2015 r. /okoliczności bezsporne/ W okresie od 6 maja 1982 r. do 5 sierpnia 1993 r. wnioskodawca pozostawał w zatrudnieniu w Spółdzielni (...) w J..
Początkowo był zatrudniony na stanowisku dozorcy i portiera, następnie jako mechanik. W okresach: od 6 grudnia 1983 r. do 31 marca 1989 r. i od 28 stycznia 1991 r. do 5 sierpnia 1993 r. wnioskodawca na stałe i w pełnym wymiarze pracy był zatrudniony jako kierowca samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Praca wnioskodawcy w tym czasie jako kierowcy skupiała się na pracach przy transporcie różnych materiałów jak nawozy, odlewy, odkuwki, wapno, węgiel. Używał samochodów S. i J.. Prace transportowe z ich wykorzystaniem wykonywał także w okresie zimowym.
Uprawnienia do prowadzenia samochodów ciężarowych wnioskodawca posiada od 1977 r. Wnioskodawca był zatrudniony w prywatnym przedsiębiorstwie Z. R. –(...) w J. na podstawie umowy o pracę w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 9 lipca 1999 r. na stanowisku kierowcy. Za taki okres pracodawca, po rozwiązaniu z wnioskodawcą umowy o pracę bez wypowiedzenia, wystawił świadectwo pracy. Przed 1 stycznia 1999 r. miedzy wnioskodawcą a Z. R. nie doszło do zawarcia umowy o pracę. Dowody: - akta osobowe wnioskodawcy (...) w J. – umowa o pracę, angaże, świadectwo pracy; - akta osobowe wnioskodawcy (...) – umowa o pracę, wypowiedzenie , świadectwo pracy; - zeznania świadków:
Z. R.- k. 54v-55 (e-protokół 00: 23:48 – 00:40:00 ), J. C. - k. 55 (e-protokół 00: 40:25 – 00:43:00 ), K. J.- k. 55 (e-protokół 00: 43:28-00:45:00 ), S. N.- k. 55 ( e-protokół 00: 45 : 56 -00: 49:00 ); L. O. - k. 55 (e-protokół 00:49:26-00:51:00 ) , D. S. – k. 55-55v (e-protokół 00:51:57 – 00:58:00); - przesłuchanie wnioskodawcy, k. 55v (e-protokół 00 : 58:34 -01: 10:00 ). Sąd zważył: Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32 wskazanej ustawy, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat - dla mężczyzn oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27, tj. 25 lat dla mężczyzn.
Emerytura, o której mowa, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 32 ust. 1 ustawy emerytalnej, ubezpieczonym urodzonym przed dniem 01 stycznia 1949r., będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1.
Wiek emerytalny, o którym mowa we wskazanym artykule, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom zatrudnionym w szczególnych warunkach przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Z dyspozycji § 4 ust. 1 tego rozporządzenia wynika, że pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla mężczyzn, ma okres zatrudnienia 25 lat, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
Przy czym, zgodnie z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. W sprawie bezspornym było, iż wnioskodawca ukończył 60 lat. Kwestią sporną pozostało w sprawie udowodnienie 25-letniego okresu składkowego i nieskładkowego oraz co najmniej 15-letniego stażu pracy w warunkach szczególnych.
Ustalenia wymagało również, czy wnioskodawca złożył za pośrednictwem ZUS wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym na dochody budżetu państwa. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w sprawie Sąd Okręgowy uznał, że jakkolwiek wnioskodawca skutecznie złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym na dochody budżetu państwa wraz z pierwszym wnioskiem o emeryturę, to nie spełnił kolejnej koniecznej, a podstawowej przesłanki przyznania spornego świadczenia – mianowicie nie wykazał co najmniej 25-letniego ogólnego stażu pracy.
Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia do ogólnego stażu pracy wnioskodawcy jego zatrudnienia w wymiarze 1 miesiąca i 3 dni od 17 listopada 1998 r. do 31 grudnia 1998 r. w Przedsiębiorstwie (...) w J. Z. R.. Fakt świadczenia pracy wnioskodawcy na rzecz tego płatnika w ramach zatrudnienia pracowniczego nie wynika ani z akt osobowych tego pracodawcy, ani z żadnych zaoferowanych przez odwołującego dowodów ze źródeł osobowych. Nie tylko bowiem Z. R. przesłuchany w sprawie w charakterze świadka stanowczo zaprzeczył, by wnioskodawca podjął u niego zatrudnienia w okresie wcześniejszym, niż to wynika z przedłożonej umowy o pracę i świadectwa pracy.
Także wyjaśnienia wnioskodawcy w tym zakresie nie pozwalają na podważenie stanowiska pracodawcy. Wnioskodawca powoływał się w nich jedynie na pewne ustalenia, jakie miały zapaść między nim a Z. R. odnośnie stawek za pewne usługi transportowe, które wnioskodawca miał wykonywać, lecz wnioskodawca nie potrafił sprecyzować na jakiej podstawie ewentualne prace na rzecz Z. R. miał wykonywać przed 1 stycznia 1999 r. Godzi się w tym miejscu podkreślić, że ciężar dowodu spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek do nabycia spornego świadczenia spoczywał na wnioskodawcy, stosownie do treści art. 6 k.c. Mając na względzie wyżej omówiony materiał dowodowy zgromadzony w sprawie na okoliczność zatrudnienia ubezpieczonego u Z.
R. przed dniem 1 stycznia 1999 r., Sąd nie miał wątpliwości, iż wnioskodawca ciężarowi temu nie podołał i w konsekwencji nie wykazał spełnienia przesłanki co najmniej 25-letniego ogólnego stażu pracy. Wnioskodawca nie wskazał także na inny okres składkowy bądź nieskładkowy, który nie został dotąd uwzględniony przez organ rentowy. W tym stanie rzeczy zbędne stały się szczegółowe rozważania odnośnie spełnienia przez wnioskodawcę kolejnej spornej przesłanki, tj. wykazania co najmniej 15-letniego szczególnego stażu pracy.
Na marginesie jednak należy wskazać, iż zdaniem Sądu Okręgowego, do niekwestionowanych przez organ rentowy 6 lat, 3 miesięcy i 4 dni pracy w warunkach szczególnych, należało zaliczyć także dwa okresy zatrudnienia wnioskodawcy na stanowisku kierowcy w Spółdzielni (...) w J., tj. od 6 grudnia 1983 r. do 31 marca 1989 r. i od 28 stycznia 1991 r. do 5 sierpnia 1993 r. Jakkolwiek istotnie wnioskodawca nie dysponował za powyższe okresy prawidłowym świadectwem pracy w warunkach szczególnych, to z dokumentacji osobowej za powyższe okresy oraz ze spójnych zeznań wszystkich świadków przesłuchanych na okoliczność zatrudnienia ubezpieczonego w (...), jednoznacznie wynika, że w oby tych okresach wnioskodawca pracował jako kierowca samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, która to praca wymieniona została w Wykazie A w Dziale VII pod poz. 2 w.w. rozporządzenia.
Prace te wykonywał stale i w pełnym wymiarze obowiązującego go czasu pracy. Powyższe ustalenia nie miały jednak ostatecznie znaczenia, gdyż wnioskodawca przede wszystkim nie udowodnił, że legitymuje się 25-letnim ogólnym stażem pracy, a w konsekwencji nie spełnia wszystkich warunków do przyznania mu prawa do emerytury na podstawie art. 184 ust. 1 w zw. z art. 32 ust.1 ustawy emerytalnej, które należy spełnić kumulatywnie. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie, jako niezasadne.