Court allows appeal against traffic fine, finding defendant had valid license at time of offense.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court allowed the defendant's appeal, overturning the first-instance conviction for driving without a license. The defendant argued he held valid driving privileges, supported by administrative decisions annulling the revocation of his license and evidence of a separate, ongoing administrative proceeding regarding his points. The court found the lower court's factual findings erroneous because they failed to consider the newly revealed administrative records proving the defendant possessed the necessary qualifications on the date of the alleged offense.
Legislator headnote
AI generatedArt. 400 § 1 k.p.c.; Art. 385 § 1 k.p.c.: The appellate court must correct factual errors in the first-instance judgment if new evidence or administrative proceedings reveal that the defendant possessed the required legal qualifications at the time of the alleged offense, thereby invalidating the conviction.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV Ka 394/15
UZASADNIENIE
D. W. został obwiniony o to, że w dniu 9 sierpnia 2014r. o godz. 10.50 w miejscowości O. ul. (...) na wysokości Szpitala (...) w O. kierował pojazdem marki O. (...) nr rej. (...) nie posiadając do tego wymaganych uprawnień tj. o czyn z art. 94 § 1 kw Sąd Rejonowy w Opocznie wyrokiem zaocznym z dnia 10 czerwca 2015 roku w sprawie sygn. akt II W 840/14 uznał obwinionego D. W. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego wykroczenie z art. 94 § 1 kw i za to na podstawie art. 94 § 1 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300 złotych oraz obciążył opłatą w wysokości 30 złotych i zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanej wysokości wydatków postepowania.
Powyższy wyrok zaskarżył w całości i na korzyść obwiniony wskazując, iż jego czyn nie stanowił wykroczenia. W konkluzji skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego orzeczenia sądu I instancji poprzez uniewinnienie obwinionego od popełnienia przypisanego mu wykroczenia. Na rozprawie apelacyjnej z dnia 22 września 2015 roku obwiniony D. W. oświadczył, iż przeciwko niemu toczy się kilka postępowań z tego samego przedmiotu tj m.in. sprawa sygn.. IV Ka 421/15. Wskazał, iż w dniu 09.08.2014 roku posiadał uprawnienia do prowadzenia pojazdu mechanicznego w postaci samochodu osobowego, bowiem nigdy tych uprawnień nie utracił.
Złożył pismo z Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. z dnia 06.07.2015 roku stwierdzające, że miał uprawnienia, a decyzje które były podejmowane były błędne oraz dwie decyzje Starosty (...) z dnia 07.07.2015 roku nr (...) i nr (...) Wskazał, iż Policja z KPP w O. brała tylko nagrania z monitoringu, kiedy to on prowadził pojazd i przy założeniu, że nie posiad uprawnień do kierowania pojazdami od razu kierowała wnioski o ukaranie do Sądu Rejonowego w Opocznie. Obwiniony dodał, iż za tożsame postepowania wykroczeniowe obejmujące okres 2014 -2015 roku, został przez Sąd Rejonowy w Opocznie uniewinniony od trzech zarzutów prowadzenia pojazdu bez uprawnień.
Sędzia sprawozdawca wydał postanowienia , iż uznając potrzebę uzupełnienia przewodu sądowego postanowił w trybie art.106a kpw dopuścić dowód z akt sprawy IV Ka 421/15 Sądu Okręgowego w Piotrkowie Tryb. wraz z załącznikami na okoliczności wskazane w oświadczeniu obwinionego D. W.. Na rozprawie apelacyjnej z dnia 30 października 2015 roku Przewodniczący poinformował o dotychczasowym biegu postępowania odwoławczego i stwierdził, iż załączono akta sprawy IV Ka 421/15 Sądu Okręgowego w Piotrkowie Tryb. oraz uzupełniająco ujawnił kopie dokumentów z k.70 – Decyzje Starosty (...) z 07.07.2015 r o wznowieniu postępowania w sprawie zatrzymania dokumentu prawa jazdy obwinionego oraz z k 71 Decyzji Starosty (...) z 07.07.2015 r o uchyleniu w całości decyzji z 11.05.2015 r w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat AB przez D.
W. Obrońca obwinionego popierał skargę apelacyjną wniesioną przez obwinionego D. W. i wnioski w niej zawarte.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja okazała się zasadna w takim stopniu, że w wyniku jej uwzględnienia nastąpiła zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie D. W. od popełnienia przypisanego mu wykroczenia z art. 94 § 1 kw. Sąd Okręgowy zważył, że podstawą uznania, iż D. W. w dniu 9 sierpnia 2014 roku dopuścił się wykroczenia drogowego opisanego w art. 94 § 1 kw polegającego na kierowaniu określonym pojazdem bez wymaganych do tego uprawnień, była treść decyzji Starosty (...) z dnia 10 stycznia 2012 roku wydanej w sprawie (...), w której na podstawie art. 138 ust. 1 w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, zatrzymano obwinionemu prawo jazdy kategorii AB nr (...) druk nr (...) wydane w dniu 6 lipca 2006 roku przez Starostwo Powiatowe w O., w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Przedmiotową decyzję wydano na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. nr (...) z dnia 30 listopada 2011 roku „ o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami przez D. W. w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 21 maja 2010 roku do 12 grudnia 2010 roku”. Tymczasem w toku postępowania odwoławczego powzięto informacje o toczących się postępowaniach administracyjnych z udziałem obwinionego, dotyczących unieważnienia decyzji Starosty (...) z dnia 10 stycznia 2012 roku.
W rezultacie toczącego się postępowania w oparciu o załączone akta sprawy Sądu Rejonowego w Opocznie sygn. II W 569/10 oraz akta postępowań administracyjnych o numerach: (...) oraz (...), ponad wszelką wątpliwość ustalono, że podstawą do wystąpienia w dniu 30 listopada 2011 roku przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z wnioskiem do Starosty (...) było tylko i wyłącznie początkowe ustalenie, iż D. W. dopuścił się wykroczeń drogowych które w efekcie skutkowały uzyskaniem 26 punktów karnych, w tym m.in. za czyny popełnione w dniu 22 maja 2010 roku w O. na ulicy (...), które polegały na naruszeniu obowiązku używaniu pasów bezpieczeństwa i przewożenia dziecka w pojeździe w sposób niezgodny z przepisami za które przypisano mu 5 punktów karnych.
Jednakże w toku prowadzonego postępowania wykroczeniowego, Sąd Rejonowy w Opocznie w sprawie sygn. II K 569/10 prawomocnym wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2011 roku uniewinnił D. W. od popełnienia czynów popełnionych w dniu 22 maja 2010 roku, a więc anulowane zostały także (w ilości 5) punktu karne. Pozostała w tej sytuacji na koncie obwinionego - łączna liczba punktów karnych w wysokości 21 -nie uprawniała już do wystąpienia z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych i nie uprawniała do wydania na tej podstawie spornej decyzji z dnia 10 stycznia 2012 roku.
Z tego powodu Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w dniu 6 lipca 2015 roku – a więc już po wydaniu przez Sąd meriti w sprawie II W 840/14 -anulował swój wniosek z dnia 30 listopada 2011 roku. Natomiast Starosta (...) w dniu 7 lipca 2015 roku w sprawie nr (...) wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zawieszenia zatrzymania prawa jazdy kategorii AB nr dokumentu (...) druk (...) związanego z przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów prawa drogowego. Jednocześnie decyzją z tej samej daty nr (...), po rozpoznaniu odwołania D.
W., Starosta (...) uchylił w całości własną decyzję z dnia 11 maja 2015 roku (na mocy której cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii AB w związku z nieprzystąpieniem przez obwinionego do egzaminu sprawdzającego kwalifikację do kierowania pojazdami w zakresie kat. AB, na który to egzamin także wzywano obwinionego w związku z przekroczeniem punktów karnych za wykroczenia drogowe). Reasumując: Sąd Okręgowy ustalił, iż nie istniały podstawy prawne podane jako uzasadniające wydanie decyzji nr (...) z dnia 10 stycznia 2012 roku o zatrzymaniu prawa jazdy, a wniosek, który był podstawą do wydania tej decyzji - jako anulowany, nie istnieje.
Samo natomiast postępowanie administracyjne, w którym wydano przedmiotową decyzję (...), będącą podstawą do wydania wyroku przez Sąd I instancji, wznowiono z urzędu– trwa nadal. Tym samym, w ocenie Sądu Okręgowego, analiza uzupełnionego w sprawie materiału dowodowego oraz przebiegu dotychczasowego postępowania rozpoznawczego prowadzi do wniosku, iż ustalenia dokonane przez Sąd Rejonowy Sąd I instancji, zgodnie z którymi w dniu 9 sierpnia 2014 roku obwiniony nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami, nie odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy.
Takie ustalenia faktyczne Sądu I instancji zawierają błąd, który miał wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Dokonane bowiem ustalenia nie uwzględniają całości zebranych dowodów, a nade wszystko nie są wynikiem wnikliwej ich analizy. Jednocześnie zaś konkluzje Sądu meriti nie stanowią wyniku rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i niekorzyść obwinionego. Sąd Okręgowy zważył, iż w świetle wznowionego postępowania administracyjnego (...) i anulowania wniosku KWP w Ł., brak jest podstaw do przyjęcia, iż obwiniony D.
W. dopuścił się czynu polegającego na kierowaniu w dniu 9 sierpnia 2014 roku pojazdem bez wymaganych uprawnień, gdyż w dacie czynu posiadał przedmiotowe uprawnienia. Reasumując mylnie wydano orzeczenie o zatrzymaniu prawa jazdy wobec D. W., w związku z przekroczeniem granicy 24 punktów karnych w okresie od 21 maja 2010 roku do 12 grudnia 2010 roku, skutkujące czasowym wstrzymaniem jego uprawnień do kierowania pojazdami. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie pozostaje także fakt, że być może istnieją inne podstawy, które uzasadniają/uzasadniały dalsze zatrzymywanie prawa jazdy obwinionemu (inne wykroczenia popełnione po dacie wydania decyzji z dnia 10 stycznia 2012 roku).
Takich bowiem ustaleń nie poczynił sąd rejonowy, a wobec kierunku apelacji, ich ewentualne dokonywanie, jako ustaleń „na niekorzyść”, jest niedopuszczalne na etapie postepowania apelacyjnego. Na marginesie Sąd odwoławczy zważył, że obwiniony pośrednio kwestionował w przeszłości decyzję Starosty z dnia 12 stycznia 2010 roku, choć odnosił się do sposobu naliczenia punktów karnych odnośnie wykroczeń z dnia 8 września 2010 roku (na co wskazuje pismo KWP w Ł. z dnia 2 stycznia 2012 roku skierowane do obwinionego, a załączone do akt administracyjnych).
Pismo obwinionego skierowane wówczas do KWP w Ł. nie spowodowało totalnej kontroli wniosku Komendanta z dnia 30 listopada 201 roku, czy decyzji z dnia 10 stycznia 2012 roku, wskazuje jednak na to, iż obwiniony konsekwentnie nie zgadzał się z łączną ilością punktów karnych mu przypisanych i uznaniem, że przekraczają one granicę „24”. Fakt, iż postępowanie w sprawie (...) na dzień dzisiejszy wznowiono i nie ma jeszcze finalnej decyzji je kończącej, nie zmienia ostatecznej oceny ustalonego stanu faktycznego dla możliwości braku przypisania obwinionemu odpowiedzialności za wykroczenie popełnione w dniu 12 listopada 204 roku.
Kosztami postępowania w sprawie, zgodnie z przepisami wskazanymi w części dyspozytywnej wyroku, obciążono Skarb Państwa.