Social court dismisses appeal against pension calculation, ruling pension not subject to increase due to insufficient combined contribution and non-contribution periods.
Legislator summary
AI generatedThe Social Court dismissed the appellant's appeal against the Social Insurance Institution's decision regarding her pension amount. The appellant argued for inclusion of disability pension periods and an increase to the minimum pension, but the court found she lacked the required 21 years of combined contribution and non-contribution periods. Consequently, the court ruled that the pension calculated under Article 26 of the Social Insurance Act was correct and not subject to the minimum pension increase provisions.
Legislator headnote
AI generatedArt. 26 ust. 1; Art. 85 ust. 2, 3; Art. 87 ust. 1b ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: When a pension under Article 26 is lower than the minimum pension threshold, it is not subject to increase unless the insured has accumulated at least 21 years of combined contribution and non-contribution periods.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt: III U 657/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 listopada 2015r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Monika Obrębska Protokolant: sekretarz sądowy Przemysław Dudziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2015r. w O. sprawy z odwołania L. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w P. o wysokość emerytury na skutek odwołania L. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w P. z dnia 24.08.2015r. znak (...) orzeka: oddala odwołanie
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 24.08.2015 r. (...) Oddział w P. przyznał L. B. prawo do emerytury począwszy od 01.08.2015 r., określając jej wysokość na 749,42 zł brutto. L. B. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniosła o uwzględnienie przy obliczaniu wysokości emerytury okresu pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy oraz podwyższenia świadczenia do kwoty najniższej emerytury. W odpowiedzi na odwołanie (...) Oddział w P. wniósł o jego oddalenie. Podniósł, że wysokość emerytury odwołującej została wyliczona prawidłowo na podstawie art. 26 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. ZUS podniósł, że w przypadku ubezpieczonej wysokość świadczenia nie podlega podwyższeniu, ponieważ nie udowodniła ona łącznie okresów składkowych i nieskładkowych w wymiarze 21 lat. ZUS wskazał też, że wobec faktu, iż odwołująca uzyskała prawo do emerytury na podstawie art. 24 ustawy emerytalnej, a obliczonej na podstawie art. 26 tej ustawy, brak jest podstaw do uwzględnienia w stażu pracy okresu pobierania renty.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:
L. B. kwestionowała decyzję ZUS z dnia 24.08.2015 r. w zakresie wysokości przyznanej jej emerytury. W ocenie Sądu decyzja ZUS jest prawidłowa i w związku z tym nie ma podstaw do jej zmiany. Wysokość świadczenia odwołującej została obliczona w oparciu o zasady określone w art. 26 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Stosownie do treści tego przepisu wysokość emerytury przyznanej na podstawie art. 24 stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia ustalonej w sposób określony w art. 25 (tj. kwota składek na ubezpieczenie społeczne oraz kapitału początkowego z uwzględnieniem waloryzacji składek i kapitału zaewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego) przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę.
Kwota składek zaewidencjonowanych na koncie ubezpieczonej z uwzględnieniem waloryzacji wynosi 13431,01 zł, kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego 177969,61 zł, średnie dalsze trwanie życia 255,40 m-cy (vide decyzja o ustaleniu wartości kapitału początkowego z dnia 18.08.2015 r. – nie kwestionowana przez odwołującą). Stąd wyliczona wysokość emerytury wyniosła 749,42 zł brutto. W ocenie Sądu, ZUS w pełni zasadnie przyjął, że w przypadku ubezpieczonej wysokość świadczenia nie podlega podwyższeniu do kwoty najniższej emerytury.
Stosownie do treści art. 87 ust. 1 w przypadku gdy emerytura przysługująca z Funduszu określona w art. 26, łącznie z okresową emeryturą kapitałową, albo emerytura przysługująca z Funduszu określona w art. 26, jest niższa niż kwota, o której mowa w art. 85 ust. 2 i 3, emeryturę przysługującą z Funduszu, w tym emeryturę ustaloną ze zwiększeniem, o którym mowa w art. 26a, podwyższa się w taki sposób, aby suma tych świadczeń nie była niższa od tej kwoty, o ile ubezpieczony: 1)mężczyzna - osiągnął wiek emerytalny, o którym mowa w art. 24 ust. 1b, i ma okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 25 lat, 2)kobieta - osiągnęła wiek emerytalny, o którym mowa w art. 24 ust. 1a, i ma okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 25 lat, z uwzględnieniem ust. 1b Stosownie do treści art. 87 ust. 1 b. okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, wynosi: 1)20 lat - do dnia 31 grudnia 2013 r.; 2)21 lat - od dnia 1 stycznia 2014 r.; 3)22 lata - od dnia 1 stycznia 2016 r.; 4)23 lata - od dnia 1 stycznia 2018 r.; 5)24 lata - od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2021 r.
Stosownie do ust. 3 przy obliczaniu okresów składkowych przypadających po dniu wejścia w życie ustawy dla celów podwyższenia emerytury w myśl ust. 1 miesiące, w których składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe były obliczone od podstawy wymiaru niższej od kwoty minimalnego wynagrodzenia pracowników, uwzględnia się w części odpowiadającej proporcji tej podstawy do kwoty minimalnego wynagrodzenia. W niniejszej sprawie poza sporem było, że odwołująca nie zgromadziła 21 - letniego okresu składkowego i nieskładkowego (vide akta dot. ustalenia kapitału początkowego, akta emerytalne i oświadczenie odwołującej na rozprawie w dniu 6.11.2015r.), stąd nie budzi wątpliwości, że prawo do podwyższenia przyznanej emerytury jej nie przysługuje.
Odnosząc się do drugiego z zarzutów odwołującej, a dotyczącego nieuwzględnienia w stażu pracy okresu pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, stwierdzić należy, że stanowisko ubezpieczonej nie znajduje oparcia w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 10a ust. 1 cyt. wyżej ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przy ustalaniu prawa do emerytury na podstawie art. 26b, 27 i 28 osoby, która utraciła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy przysługującej z Funduszu z powodu odzyskania zdolności do pracy, uwzględnia się również okresy pobierania tej renty, jeżeli okresy składkowe i nieskładkowe, ustalone na zasadach określonych w art. 5- 7 i 10, są krótsze od okresu wymaganego do przyznania emerytury, w zakresie niezbędnym do uzupełnienia tego okresu.
Innymi słowy okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy uwzględnia się przy ustalaniu prawa do emerytury na podstawie art. 26b, 27 i 28. Tymczasem ubezpieczona pobiera emeryturę z przepisu art. 24 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, której wysokość została ustalona w oparciu o zasady określone w 26 cyt. wyżej ustawy, do której prawo nie jest już uzależnione od stażu pracy. Tym samym nie ma możliwości doliczenia do stażu ubezpieczeniowego okresu pobierania przez ubezpieczoną renty z tytułu niezdolności do pracy.
Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, stąd Sąd w oparciu o art. 477 14§ 1 k.p.c. oddalił je jako bezzasadne.