Legislator Case Law & Legislation
III U 284/15 AI generated

Social security court allows disability pension extension based on expert medical opinion regarding partial incapacity.

Case Number III U 284/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court granted the appellant's appeal, extending the disability pension from April 2015 to March 2017. The Social Insurance Institution had previously denied further benefits after medical assessments concluded the appellant was fit for work. The court relied on new expert opinions confirming the appellant's partial incapacity due to cardiac and neurological conditions, overriding the earlier medical findings. Additionally, the court clarified that the social security agency bears no liability for not determining the final condition at the initial stage.

Legislator headnote

AI generated

Art. 477 § 14 ust. 2 k.p.c.; Art. 118 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: The social security court must extend disability benefits when expert evidence confirms ongoing partial incapacity, and the agency is not liable for failing to determine the final medical condition at the initial decision stage.

Keywords

AI generated
disability pension extension partial incapacity assessment expert medical opinion social security liability medical evidence admissibility social insurance dispute work disability rights

Cited Legislation

AI generated
Art. 477 § 14 ust. 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd w oparciu o art. 477 14§ 2 k.p.c.
Art. 118 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Zgodnie z treścią art. 118 ust.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: III U 284/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 września 2015 r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Teresa Suchcicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Laskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. w O. sprawy z odwołania L. R. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w P. o rentę z tytułu niezdolności do pracy na skutek odwołania L. R. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w P. z dnia 5 marca 2015r. znak (...) orzeka:

1. zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje L. R. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 1 kwietnia 2015r. do 31 marca 2017r.;

2. stwierdza brak odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.

UZASADNIENIE

L. R. złożył odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5.03.2015r, domagając się przyznania mu dalszego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że ubezpieczony L. R. nie został uznany przez lekarza orzecznika ZUS, ani Komisję Lekarską ZUS za niezdolnego do pracy. Wobec powyższego ZUS odmówił ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Sąd ustalił, co następuje:

Decyzją z dnia 21.11.2013r. Oddział ZUS w P. Inspektorat w O. przyznał odwołującemu L. R. (ur. (...)) prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 05.10.2013r. do 28.02.2014r., na podstawie przepisów ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego, Oddział ZUS decyzją z dnia 25.03.2014r. przedłużył odwołującemu prawo do pobierania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 01.03.2014r. do 31.03.2015r.

W dniu 21.01.2015r. odwołujący L. R. złożył w Inspektoracie ZUS w O. wniosek o ustalenie dalszych uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy, w związku ze złym stanem zdrowia. W związku z powyższym odwołujący został skierowany na badanie lekarskie przez lekarza orzecznika ZUS w celu ustalenia istnienia oraz stopnia niezdolności do pracy. W wyniku przeprowadzonego badania, lekarz orzecznik ZUS w swoim orzeczeniu z dnia 09.02.2015r. uznał, że L. R. nie jest niezdolny do pracy. Z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS odwołujący nie zgodził się i wniósł sprzeciw do Komisji Lekarskiej ZUS.

Komisja Lekarska ZUS II Oddział w W. nr (...), po przeprowadzeniu bezpośredniego badania oraz dokonaniu analizy przedstawionej dokumentacji medycznej, w swoim orzeczeniu z dnia 24.02.2015r. także ustaliła, że L. R. nie jest niezdolny do pracy. Ponieważ orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS odwołujący został uznany za zdolnego do pracy, Oddział ZUS w P. Inspektorat w O. zaskarżoną decyzją z dnia 05.03.2015r. odmówił ubezpieczonemu L. R. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od 01.04.2015r., z uwagi na to, że nie spełniony został warunek z art.57 ust.l pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

Biegli sądowi z zakresu kardiologii i neurologii rozpoznali u odwołującego się: zawał serca ściany przedniej i dolnej z uniesieniem ST leczony (...) ze stentem DES, chorobę wieńcową II klasa (...), nadciśnienie tętnicze, dyslipidemię, drżenie mimowolne oraz zaniki mięśniowe w okolicy nerwu promieniowego o niejasnej etiologii. Stopień nasilenia schorzeń odwołującego się powoduje nadal częściową niezdolność do pracy na okres dwóch lat. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumentację odwołującego się zawartą w aktach rentowych I – (...) oraz opinie biegłych ( k. 12-14 a.s.).

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu jest decyzja ZUS z dnia 5.03.2015r. Decyzją tą organ rentowy odmówił odwołującemu się L. R. przedłużenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U.2013, poz. 1440 ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące warunki:

1. jest niezdolny do pracy, 2. ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, 3. niezdolność do pracy powstała we wskazanych w ustawie okresach składkowych lub nieskładkowych albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Według art.

61. Prawo do renty, które ustało z powodu ustąpienia niezdolności do pracy, podlega przywróceniu, jeżeli w ciągu 18 miesięcy od ustania prawa do renty ubezpieczony ponownie stał się niezdolny do pracy. Definicję osoby niezdolnej do pracy zawiera art. 12 ust. 1-3 w/w ustawy, który stwierdza, że jest nią osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

W świetle w/w przepisów zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, od której zależała skuteczność odwołania L. R. było ustalenie, czy jest on niezdolny do pracy, czy jest to niezdolność całkowita, czy częściowa, oraz kiedy powstała i jaki jest przewidywany okres jej trwania. Na tę okoliczność Sąd dopuścił w sprawie dowód z opinii biegłych sądowych, lekarzy z zakresu: kardiologii i neurologii. Biegli rozpoznali u odwołującego się: zawał serca ściany przedniej i dolnej z uniesieniem ST leczony (...) ze stentem DES, chorobę wieńcową II klasa (...), nadciśnienie tętnicze, dyslipidemię, drżenie mimowolne oraz zaniki mięśniowe w okolicy nerwu promieniowego o niejasnej etiologii.

Zdaniem biegłych odwołujący się jest nadal częściowo niezdolny do pracy, na okres dwóch lat. Uzasadniając opinię biegli podkreślili, że odwołujący się był dotychczas ciężko pracujący fizycznie murarzem-tynkarzem. Jest po zawale serca i ma nawrót typowych dolegliwości wieńcowych. Z uwagi na zaniki mięśniowe prawej dłoni (badany praworęczny) razem ze schorzeniami kardiologicznymi sprawność organizmu badanego jest upośledzona w znacznym stopniu jak pracownika fizycznego którego dotychczasowe zatrudnienie wymagało sprawności wszystkich kończyn.

Z powyższą opinią zgodził się organ rentowy. W piśmie z dnia 31.07.2015r. podniesiono, że częściowa niezdolność na dalszy okres jest wynikiem pogorszenia stanu zdrowia – wystąpienia dysfunkcji rąk, z drżeniem oraz zanikami mięśni po stronie prawej (k. 33 a.s.). W ocenie Sądu Okręgowego opinia wydana przez biegłych, w szczególności biegłej neurolog jest miarodajna dla oceny niezdolności odwołującego się do pracy, a tym samym dla oceny jego uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy. Opinię wydali bowiem specjaliści z zakresu schorzeń występujących u odwołującego się, po przeprowadzeniu szczegółowych badań i analizie dokumentacji medycznej, a uzasadnienie tej opinii jest przekonywujące i nie budzi zastrzeżeń.

Biorąc pod uwagę powyższe wnioski biegłych i fakt, że odwołujący się posiadał prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy do dnia 31.03.2015r., a od tamtego czasu stan jego zdrowia nie uległ poprawie Sąd uznał, że są podstawy do uwzględnienia odwołania. Z tych względów Sąd w oparciu o art. 477 14§ 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał L. R. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na dalszy okres tj. od dnia 01.04.2015r. do dnia 31.03.2017r. – o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku.

Zgodnie z treścią art. 118 ust. la ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Sąd był zobowiązany, przyznając odwołującej prawo do świadczenia, do zamieszczenia z urzędu w sentencji wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności organu rentowego odnośnie do nieustalenia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji tj. zarówno przyznającego prawo do świadczenia, jak też jego brak (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28.04.2010 r., II UK 330/09, LEX 604220). W ocenie Sądu Okręgowego w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do obciążenia odpowiedzialnością organu rentowego za nieprzyznanie odwołującej prawa do renty z tytułu niezdolności już na etapie postępowania przez ZUS.

Kwestia ta była bowiem sporną, wymagającą oceny aktualnego stanu zdrowia L. R.. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji.