Appeal court remands case for retrial due to lower court's failure to address request for time extension.
Legislator summary
AI generatedThe appeal court overturned the lower court's dismissal of the defendants' motion for retrial, ordering the case to be sent back for a new hearing. While the court upheld the finding that the defendants knew of the judgment by September 2012, it found the lower court erred by ignoring the defendants' request for a time extension. The court ruled that the lower court must now determine whether the delay in filing the retrial motion was voluntary or involuntary.
Legislator headnote
AI generatedArt. 407 § 1 k.p.c.; Art. 168 § 1 k.p.c.: The statute of limitations for a retrial motion begins when the party learns of the judgment, not its content; however, a lower court must examine any request for time extension before assessing whether the delay was voluntary.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
POSTANOWIENIE Dnia 1 lipca 2014r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia: SO Aleksandra Janas (spr.) Sędziowie: SO Urszula Walenta SR (del.) Miłosz Dubiel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 lipca 2014r. sprawy z powództwa (...) w W. przeciwko A. K. i J. K. o zapłatę w przedmiocie skargi pozwanych o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 16 marca 2012r., sygn. akt I C 696/11 na skutek zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 20 stycznia 2014r., sygn. akt I C 1817/13 postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Wodzisławiu Śląskim, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego. SSR (del.) Miłosz Dubiel SSO Aleksandra Janas SSO Urszula Walenta
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląski odrzucił skargę pozwanych o wznowienie postępowania zakończonego opisanym wyżej wyrokiem tamtejszego Sądu. Uznał Sąd, że skarga jest spóźniona ponieważ już w dniu 19 września 2012r. pozwani wiedzieli o wydaniu wyroku, co wynika z ich zażalenia na nadanie klauzuli wykonalności, wniesionego w sprawie I C 696/11. Rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o art.401 § 1 k.p.c. w związku z art.410 § 1 k.p.c. W zażaleniu na powyższe postanowienie pozwani zarzucili naruszenie art.410 § 1 k.p.c. w związku z art.407 § 1 k.p.c. poprzez ich nieprawidłową wykładnię i błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że uchybili terminowi do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, podczas gdy o treści wyroku zapadłego w sprawie I C 696/11 dowiedzieli się w dniu 19 kwietnia 2013r., a skargę złożyli już w dniu 22 kwietnia 2013r. wraz z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, a nadto poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skierowane przez nich zażalenie na postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności datowane na 19 września 2012r.
świadczy o zapoznaniu się z treścią wydanego przeciwko nim orzeczenia, podczas gdy składając to zażalenie działali na podstawie zawiadomienia i pouczenia organu egzekucyjnego. Skarżący zarzucili nadto naruszenie art.407 § 1 k.p.c. w związku z art.168 § 1 k.p.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu okoliczności, że z daleko posuniętej ostrożności procesowej złożyli wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania na wypadek uznania przez Sąd, że termin ten nie został zachowany, a nadto poprzez odrzucenie skargi mimo nierozpoznania tego wniosku i pominięcie okoliczności, że ewentualne przekroczenie tego terminu nastąpiło bez winy pozwanych.
W oparciu o powyższe zarzutu domagali się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego. Powód wniósł o oddalenie zażalenia i zasądzenie od pozwanych kosztów postępowania odwoławczego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Zażalenie musi odnieść skutek, choć nie wszystkie podniesione w nim zarzuty są zasadne. W pierwszej kolejności – odnosząc się do zarzutu naruszenia art.410 § 1 k.p.c. w związku z art.407 § 1 k.p.c. - Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Rejonowego, iż złożenie skargi nastąpiło z naruszeniem trzymiesięcznego terminu, o jakim mowa w pierwszym z powołanych przepisów.
Przewiduje on, że termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Jak wynika z zażalenia pozwanych na postanowienie w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności wyrokowi zapadłemu w sprawie I C 696/11, pozwani powzięli wiadomość o tym wyroku w dniu 13 września 2012r. Podkreślenia też wymaga, że – choć nie sporządzono uzasadnienia wyroku - w swym zażaleniu pozwani podjęli merytoryczną polemikę ze stanowiskiem Sądu, które doprowadziło do uwzględnienia żądania powoda.
Nie sposób zatem uznać, że nie wiedzieli o jego treści. Niezależnie od tego, interpretując ściśle art.407 § 1 k.p.c. trzeba uznać, że dla rozpoczęcia biegu terminu terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania wystarczające jest powzięcie przez stronę wiadomości o podstawie wznowienia. Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 23 listopada 2007 r., IV CZ 90/07, zgodnie z art. 407 k.p.c., początek biegu terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zależy od podstawy wznowienia. Jeżeli podstawę tę stanowi brak należytej reprezentacji, termin do wniesienia skargi biegnie od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy.
Trzeba podkreślić, że termin, o którym mowa, biegnie od "dowiedzenia się o wyroku", a nie od "dowiedzenia się o treści wyroku". Wystarczające jest zatem, aby strona dowiedziała się o wydaniu wyroku, nie jest natomiast konieczne, aby dowiedziała się o jego treści, a tym bardziej o treści jego uzasadnienia. Z kolei w postanowieniu z dnia stycznia 2009 r., I PZ 39/08, Sąd ten wskazał, że w myśl art. 407 k.p.c. termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji, rozpoczyna bieg od "dowiedzenia się o wyroku", a nie od "dowiedzenia się o podstawie wznowienia".
Wystarczające jest więc, aby strona (jej pełnomocnik) dowiedziała się o wydaniu (ogłoszeniu) wyroku, a nie jest konieczne dowiedzenie się o treści wyroku. Podsumowując – skoro najpóźniej w dniu 13 września 2012r. pozwani powzięli wiadomość o wydaniu wyroku, trzymiesięczny termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania rozpoczął swój bieg w dniu 14 września 2012r., a zakończył w dniu 14 grudnia 2012r. Skarga została natomiast wniesiona w piśmie datowanym na 22 kwietnia 2013r. Podzielić bowiem trzeba pogląd skarżących, iż już to pismo należy potraktować jako skargę o wznowienie postępowania (choć nie spełniającą wszystkich ustawowych wymogów), skoro mowa w nim o pozbawieniu możności obrony.
Sąd Okręgowy podzielił jednak drugi z podniesionych w zażaleniu zarzutów. Zaskarżone postanowienie nie może się ostać ponieważ Sąd Rejonowy w ogóle nie odniósł się do wniosku pozwanych o przywrócenie terminu do złożenia skargi, a przez to nie rozpoznał istoty sprawy, czym naruszył art.407 § 1 k.p.c. w związku z art.168 § 1 k.p.c. Ostatecznie bowiem dopiero ocena czy uchybienie terminu było przez pozwanych zawinione czy też nastąpiło bez ich winy umożliwi ocenę podstaw do odrzucenia złożonej przez nich skargi o wznowienie postępowania.
Z podanych wyżej względów na podstawie art.386 § 4 k.p.c. w związku z art.397 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji. W postępowaniu ponownym Sąd Rejonowy zbada czy w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki, o jakich mowa w art.168 § 1 k.p.c., a następnie wyda stosowne rozstrzygnięcie. SSR (del.) Miłosz Dubiel SSO Aleksandra Janas SSO Urszula Walenta