Legislator Case Law & Legislation
III Cz 1067/15 AI generated

Appeal dismissed; lawyer's detention does not trigger automatic court service of judgment under Polish Civil Procedure Code.

Case Number III Cz 1067/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against a regional court order refusing to draft a judgment rationale due to late filing. The defendant argued that her lawyer's detention required automatic service of the judgment under specific procedural articles. The court ruled that such service is mandatory only when the party themselves is deprived of liberty, not when their representative is detained, as the party remains capable of participating in proceedings.

Legislator headnote

AI generated

Art. 327 § 2 k.p.c.; Art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności: The obligation to serve a judgment ex officio to a detained party applies only to the party personally deprived of liberty, not to their legal representative detained for other reasons.

Keywords

AI generated
civil procedure code service of judgment detained legal representative fair trial rights ex officio service appeal dismissal costs of proceedings

Cited Legislation

AI generated
Art. 327 § 2 k.p.c.
i art. 327 § 2 k.p.c., albowiem zdaniem pozwanej pełnomocnik powinien być informowany o każdej czynności dokonywanej przez sąd, dlatego też umieszczenie go w zakładzie karnym powoduje konieczność stosowania per analogiam art.
Art. 328 § 1 k.p.c.
Podstawę prawną wydanego postanowienia stanowi art. 328 § 1 k.p.c. Zażalenie na to postanowienie złożyła pozwana, poprzez swojego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Art. 385 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 385 k.p.c. w związku z art.
Art. 397 § 1 k.p.c.
w związku z art. 397 § 1 i 2 k.p.c.
Art. 397 § 2 k.p.c.
w związku z art. 397 § 1 i 2 k.p.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art.
Art. 98 § 3 k.p.c.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art.
Art. 99 k.p.c.
98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. oraz § 6 pkt 5 i § 12 ust.
Art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
Art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w R.
art. 328 § 1 k.p.c
Podstawę prawną wydanego postanowienia stanowi art. 328 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 października 1997 r., sygn. akt III Cz 67/97
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 października 1997 r., sygn. akt III Cz 67/97, OSNC 1998 r., nr 3, poz.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 2008 r.
49, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 2008 r., sygn.
I UK 33/08
Failure to serve appeal judgment to a detained client without counsel voids the appeal proceedings under Polish law.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Cz 1067/15 POSTANOWIENIE Dnia 2 września 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Leszek Dąbek Sędziowie SO Gabriela Sobczyk SR (del.) Roman Troll (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 września 2015 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) (...) z siedzibą w W. przeciwko I. M. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I C 1327/13 postanawia:

1. oddalić zażalenie, 2. zasądzić od pozwanej na rzecz powoda kwotę 600 zł (sześćset złotych) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym. SSR (del.) Roman Troll SSO Leszek Dąbek SSO Gabriela Sobczyk Sygn. akt III Cz 1067/15

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2015 roku Sąd Rejonowy w Gliwicach odrzucił wniosek pozwanej o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 14 marca 2014 roku, albowiem został złożony po terminie - 5 lutego 2015 roku -, a wyrok zapadł 14 marca 2014 roku. Podstawę prawną wydanego postanowienia stanowi art. 328 § 1 k.p.c. Zażalenie na to postanowienie złożyła pozwana, poprzez swojego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzuciła niewłaściwe zastosowanie art. 328 § 1 k.p.c. i art. 327 § 2 k.p.c., albowiem zdaniem pozwanej pełnomocnik powinien być informowany o każdej czynności dokonywanej przez sąd, dlatego też umieszczenie go w zakładzie karnym powoduje konieczność stosowania per analogiam art. 327 § 2 k.p.c. Zdaniem pozwanej z uwagi na osadzenie jej pełnomocnika w zakładzie karnym dopiero doręczenie mu z urzędu odpisu wyroku spowoduje rozpoczęcie biegu terminu do złożenia wniosku o jego uzasadnienie.

W odpowiedzi na zażalenie powód wniósł o jego oddalenie jako bezzasadnego i zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kosztów procesu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Art. 327 § 2 k.p.c. wyraźnie stanowi, że doręczenie wyroku z urzędu dla strony następuje wówczas, gdy to ta strona została pozbawiona wolności i z tego powodu nie była obecna przy jego ogłoszeniu. Dlatego stronie pozbawionej wolności - i z tej przyczyny nieobecnej przy ogłoszeniu wyroku - sąd ma obowiązek doręczyć z urzędu odpis sentencji wyroku wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia. Dotyczy to każdej sytuacji, w której strona działa bez profesjonalnego pełnomocnika (w osobie adwokata, radcy prawnego lub rzecznika patentowego), czyli zarówno takiej, gdy strony w ogóle nie reprezentuje żaden pełnomocnik (strona działa osobiście, samodzielnie), jak i takiej, gdy ustanowiła pełnomocnika spoza grona profesjonalnych pełnomocników wymienionych w art. 327 § 2 k.p.c. Natomiast nieobecność strony spowodowana inną przyczyną niż jej pozbawienie wolności nie uzasadnia obowiązku doręczenia jej orzeczenia z urzędu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 października 1997 r., sygn. akt III Cz 67/97, OSNC 1998 r., nr 3, poz. 49, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt I UK 33/08, LEX 531873, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt I CZ 86/13, LEX 1521237).

Nie ulega żadnej wątpliwości, że pozwana nie została pozbawiona wolności. Natomiast jej pełnomocnik już w chwili jego ustanowienia był osadzony w zakładzie karnym. Termin do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku wydanego na rozprawie dnia 14 marca 2014 roku upłynął z dniem 21 marca 2014 roku (por. art. 328 § 1 k.p.c.). Art. 327 § 2 k.p.c. stanowi wyjątek od reguły niedoręczania wyroków wydanych na rozprawie bez wniosku. Jego wyjątkowość polega na tym, że umożliwia stronie pozbawionej wolności zapoznanie się z treścią orzeczenia w sytuacji, gdy jej nieobecność przy ogłoszeniu wyroku została spowodowana właśnie tym osadzeniem w areszcie lub zakładzie karnym.

Przepis ten nie dotyczy sytuacji, w której strona nie została pozbawiona wolności, natomiast pozbawiono wolności jej pełnomocnika. Jako przepis wyjątkowy nie może on być interpretowany w sposób rozszerzający. Art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w R. dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr (...) oraz uzupełnionej Protokołem nr (...) (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.) stanowi o prawie strony do rzetelnego procesu sądowego. In extenso brzmi on następująco:

„Każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym albo o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej. Postępowanie przed sądem jest jawne, jednak prasa i publiczność mogą być wyłączone z całości lub części rozprawy sądowej ze względów obyczajowych, z uwagi na porządek publiczny lub bezpieczeństwo państwowe w społeczeństwie demokratycznym, gdy wymaga tego dobro małoletnich lub gdy służy to ochronie życia prywatnego stron albo też w okolicznościach szczególnych, w granicach uznanych przez sąd za bezwzględnie konieczne, kiedy jawność mogłaby przynieść szkodę interesom wymiaru sprawiedliwości.”.

Nie ulega wątpliwości, że o terminie rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku pełnomocnik pozwanej został zawiadomiony prawidłowo. Żaden zaś przepis prawa procesowego nie nakazuje sądowi doręczania osadzonemu pełnomocnikowi strony odpisów orzeczeń wydanych na rozprawie z urzędu. Pełnomocnik pozwanej miał możliwość złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku wydanego na ostatniej rozprawie wraz z uzasadnieniem w przewidzianym prawem terminie (por. art. 328 § 1 k.p.c.). W każdym razie nie powołuje żadnych okoliczności odmiennych.

Sąd zaś nie miał obowiązku doręczania mu odpisu wyroku z urzędu, samo pozbawienie wolności pełnomocnika strony nie rodzi takiego obowiązku zgodnie z brzmieniem art. 327 § 2 k.p.c., albowiem strona miała możliwość stawić się na wyznaczoną rozprawę – pełnomocnik wiedząc o swym osadzeniu mógł ją o tym zawiadomić po to, aby mogła ustalić treść wydanego orzeczenia. Warto jeszcze raz podkreślić, że o pozbawieniu wolności pełnomocnika pozwanej wiedziała ona już w chwili jego ustanowienia. Z powyższych względów nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w R. dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr (...) oraz uzupełnionej Protokołem nr (...).

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 1 i 2 k.p.c. należało oddalić zażalenie jako bezzasadne. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. oraz § 6 pkt 5 i § 12 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. Z 2013 r., poz. 490 ze zm.), albowiem pozwana przegrała sprawę, a powód wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym, natomiast wartość przedmiotu sporu przewyższa 10000 zł, ale jest niższa niż 50000 zł.

SSR (del.) Roman Troll SSO Leszek Dąbek SSO Gabriela Sobczyk