Appeal dismissed; court upheld first-instance judgment on debt repayment based on professional party's reliable accounting documents.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appellant's appeal against the first-instance judgment awarding the plaintiff a specific debt sum and interest. The appellant argued that the lower court erred by relying solely on the contract's abstract model rather than actual payment records, claiming the plaintiff failed to prove the exact settlement method. The court rejected this, noting that as a professional entity, the plaintiff provided precise, verified accounting documents and computer printouts that sufficiently demonstrated the repayment flows and amounts, thereby meeting the burden of proof without needing additional evidence.
Legislator headnote
AI generatedArt. 233 § 1 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.: An appeal based on alleged violation of evidence assessment rules is inadmissible if the appellant fails to demonstrate a flagrant error in the lower court's evaluation of the reliability of documents provided by a professional party, which are deemed sufficient to establish the factual basis of the claim.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III Ca 871/15
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi zasądził od pozwanego S. G. na rzecz Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo – Kredytowej im. F. S. w G. kwotę 7553,51 złotych oraz umowne odsetki w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w skali roku od kwoty 5.975,02 złotych za okres od dnia 29 listopada 2013 roku do dnia zapłaty, oddalił powództwo w pozostałej części oraz orzekł o kosztach procesu. Apelację od powyższego wyroku w części uwzględniającej powództwo wywiódł pozwany, podnosząc zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. poprzez uznanie, iż powód prawidłowo rozliczył wpłaty dokonane przez pozwanego, w sytuacji gdy Sąd I instancji nie dysponował żadnym dowodem odzwierciedlającym faktyczny sposób dokonania rozliczenia, wyprowadzając powyższe twierdzenie z samych zapisów umowy.
W konkluzji sformułował wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w opisanym zakresie poprzez oddalenie powództwa w całości, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w opisanym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów w postępowania. W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest niezasadna. Ustalenia faktyczne, jak również ocena prawna przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia przez Sąd Rejonowy, znajdują pełną akceptację Sądu Okręgowego. Przystępując do rozważenia podniesionego w apelacji zarzutu, już na wstępie należy wskazać, iż jest on całkowicie chybiony. Skarżący swojej racji upatruje przede wszystkim w tym, że w jego ocenie Sąd I instancji dokonując ustaleń stanu faktycznego w zakresie wysokości zadłużenia pozwanego i sposobu rozliczenia dokonywanych przez niego wpłat oparł się wyłącznie na abstrakcyjnym modelu rozliczeń wynikającym z treści umowy, a nie na rzeczywistym rozliczeniu, które powinno znaleźć odzwierciedlenie w stosownej dokumentacji.
Brak wykazania sposobu rozliczenia wpłat przez powoda będącego podmiotem profesjonalnym, powinien zatem zdaniem pozwanego doprowadzić do uznania, że powód nie zdołał unieść ciężaru dowodu w zakresie wykazania wartości dochodzonego roszczenia. Stanowisko skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, oparte zostało bowiem na gołosłownych twierdzeniach, które nie mają żadnego potwierdzenia w sytuacji procesowej z jaką mamy do czynienia w niniejszym postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy, Sąd I instancji szczegółowo przeanalizował wysokość zobowiązania pozwanego, opierając się w tym zakresie na przedstawionym przez stronę powodową rozliczeniu wpłat dokonanych przez pozwanego i wydruku z systemu komputerowego powoda zawierającemu zestawienie wpłat i wypłat, ilustrującemu jednocześnie przepływy pieniężne na rachunku skarżącego.
Punktem odniesienia do dokonania opisanych ustaleń stał się ponadto harmonogram spłaty pożyczki, obrazujący ustalenia stron co do terminu i wysokości spłaty poszczególnych rat. Wbrew zarzutom apelacji, powód precyzyjnie wykazał w jakich terminach i w jakiej wysokości pozwany dokonywał wpłat na poczet zobowiązania będącego przedmiotem rozpoznawanej sprawie oraz w jaki sposób zostały one zaksięgowane. Powyższe znajduje potwierdzenie w dokumentach stanowiących załączniki do pisma powoda z dnia 14 października 2013 roku ( k – 82 – 118 akt ).
Sąd Okręgowy podziela przy tym pogląd Sądu I instancji, że przedłożone przez powoda dokumenty są rzetelne i wyczerpujące pod kątem rachunkowym, natomiast odmienne stanowisko w tym względzie stanowisko wyrażone w apelacji stanowi wyłącznie bezprzedmiotową polemikę z prawidłową oceną materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy. Zachodzi jednocześnie potrzeba wyjaśnienia, że dla skuteczności zaś zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. skarżący powinien wykazać posługując się wyłącznie argumentami jurydycznymi, że doszło do rażącego naruszenia ustanowionych w tym przepisie zasad oceny wiarygodności i mocy dowodów, a nie wówczas gdy będzie dążył jedynie do przeforsowania własnej oceny prawnej.
Powołane w apelacji pozwanego wywody w żadnej mierze nie konkretyzują, jakim zasadom oceny dowodów Sąd I instancji uchybił. Nie stanowi zatem naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. odmienna od oczekiwań skarżącego ocena stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania. Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy uznał, iż apelacja nie zawiera uzasadnionych zarzutów mogących podważyć stanowisko Sądu Rejonowego, a tym samym jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w związku z § 6 pkt 4 i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U.2013.490 j.t.) stosownie do wyniku postępowania.
Na koszty postępowania apelacyjnego złożyła się kwota 600 złotych kosztów zastępstwa procesowego.