Appeal dismissed; pensioner failed to prove half-time work during prison sentence for pension recalculation.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the pensioner's appeal against the lower court's rejection of his request to recalculate his pension. The pensioner claimed he worked at least half-time while serving a prison sentence, but the prison records were lost after twenty years. The court ruled that without documentary evidence, the pensioner failed to meet the burden of proof required by the Social Insurance Act.
Legislator headnote
AI generatedArt. 6 ust. 2 pkt 4 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 233 § 1 k.p.c.; The burden of proof regarding employment during imprisonment rests on the applicant, and mere assertions without documentary evidence are insufficient to establish half-time work for pension recalculation purposes.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III AUa 1495/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 września 2015 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Iwona Szybka Sędziowie:SSA Jacek Zajączkowski (spr.) SSA Beata Michalska Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Sztuka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. w Ł. sprawy M. Ł. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi w Ł. o wysokość emerytury na skutek apelacji M. Ł. od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt VIII U 1364/14 oddala apelację. Sygn. akt III AUa 1495/14
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 października 2014r. Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił odwołanie M. Ł. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w Ł. z 5 marca 2014r. odmawiającej ubezpieczonemu prawa do przeliczenia emerytury z uwzględnieniem w stażu ubezpieczeniowym okresu pracy od 28 czerwca 1966r. do 3 października 1969r. w Zakładzie Karnym w M.. Rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji zapadło w następującym stanie faktycznym: M. Ł. ur. (...), uprawniony do emerytury od 1 września 2013r., w dniu 17 lutego 2014r. złożył wniosek o przeliczenie świadczenia poprzez doliczenie do stażu pracy okresu odbywania kary pozbawienia wolności od 28 czerwca 1966r. do 3 października 1969r. w Zakładzie Karnym w M. (obecnie W.).
W okresie odbywania kary pozbawienia wolności M. Ł. uczęszczał do szkoły podstawowej dla pracujących, którą ukończył w dniu 21 czerwca 1969r. W tym też okresie wnioskodawca pracował przy produkcji rur betonowych, przy produkcji koszy wiklinowych, a także przy zbijaniu skrzynek mięsnych. Akta dotyczące odbywania kary przez M. Ł. zostały zniszczone po dwudziestoletnim okresie przechowywania. W konsekwencji powyższych ustaleń Sąd Okręgowy powołując się na treść art. 6 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz.
U. z 2013r., poz. 1440 z późn. zm.) stwierdził, że odwołanie jest niezasadne. Zdaniem Sądu odwołujący, mimo że to na nim – zgodnie z art. 6 k.c. – spoczywał ciężar dowodowy w niniejszej sprawie, nie wykazał w toku postępowania odwoławczego, że w czasie odbywania kary pozbawienia wolności wykonywał pracę w wymiarze czasu pracy nie niższym niż połowa pełnego wymiaru czasu pracy określonego dla takiej pracy. Odwołujący, będąc odpowiednio pouczonym o ciążącym na nim ciężarze dowodowym nie złożył żadnych wniosków dowodowych.
Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy oddalił odwołanie na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. W apelacji ubezpieczony zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając:
1. błędną ocenę materiału dowodowego oraz sprzeczność ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, że poczynione ustalenia faktyczne nie pozwoliły na zaliczenie do stażu pracy zatrudnienia w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w M., a wnioskodawca nie przedłożył dowodów mających uzasadnić wymiar czasu pracy w okresie odbywania kary pozbawienia wolności;
2. obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c. przez zaniechanie wszechstronnej i obiektywnej analizy materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, w szczególności przez pominięcie zeznań i uwag wnioskodawcy dotyczących sposobu zatrudnienia i pracy w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności. Wskazując na wyżej wymienione podstawy apelacji ubezpieczony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie odwołania.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja jest bezzasadna. Sąd Okręgowy dokonał w przedmiotowej sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych i prawidłowej oceny prawnej. Sąd Apelacyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, że wobec materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie ma podstaw do uznania, iż wnioskodawca w czasie odbywania kary pozbawienia wolności od 28 czerwca 1966r. do 3 października 1969r. w Zakładzie Karnym w M. pracował w wymiarze czasu pracy nie niższym niż połowa pełnego wymiaru czasu pracy określonego dla takiej pracy. Wbrew twierdzeniom apelacji, w sprawie nie zostały ujawnione jakiekolwiek dowody potwierdzające fakt wykonywania przez wnioskodawcę pracy w spornym okresie, pozwalające na zaliczenie tego okresu do okresów składkowych wymienionych w art. 6 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Takim dowodem nie jest załączone do akt Świadectwo Ukończenia Szkoły Podstawowej dla Pracujących z dnia 21 czerwca 1969r., które poświadcza jednie fakt uzyskania określonego poziomu wykształcenia. Same zaś twierdzenia skarżącego dotyczące sposobu zatrudnienia i pracy w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności, bez przedłożenia na tą okoliczność dowodów, nie mogą stanowić podstawy do przeliczenia wysokości emerytury. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia apelacji, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. apelację oddalił.
Przewodniczący: Sędziowie: