Legislator Case Law & Legislation
III AUa 1006/14 AI generated

Social Security Court dismissed appeal, ruling farm tractor driver work equals transport work for early retirement. The court found the job met special conditions requirements. The decision upheld the lower court's pension award. The ruling clarified statutory equivalency rules. The judgment confirmed the legal interpretation of employment categories. The outcome favored the employee's pension claim. The court applied specific regulatory definitions correctly.

Case Number III AUa 1006/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Social Security Court dismissed the Social Security Office's appeal against a lower court ruling granting early retirement to the applicant. The applicant worked as a tractor driver on a farm, while the Social Security Office argued the job did not meet special conditions requirements. The appellate court held that the specific regulatory list equated farm tractor driving with transport work, thereby satisfying the statutory criteria for special conditions. Consequently, the court affirmed the lower court's decision to award the pension based on this legal equivalence.

Legislator headnote

AI generated

Art. 184 ust. 1, 32 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze: The court established that specific job titles listed in regulatory annexes create a legal equivalence between different sectors, meaning work in agriculture as a tractor driver is treated identically to work in transport for the purpose of special retirement conditions.

Keywords

AI generated
early retirement pension special working conditions agricultural employment regulatory equivalence social security appeal tractor driver job pension eligibility criteria

Cited Legislation

AI generated
art. 184 ust. 1 i 32 ustawy z 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Pozwany zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego art. 184 ust.
§ 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze
art. 385 k.p.c
Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne i rozważania prawne, Sąd Apelacyjny w Poznaniu, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uznał, że złożona przez organ rentowy apelacja jest bezzasadna oraz na podstawie art. 385 k.p.c., orzekł o jej oddaleniu.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III AUa 1006/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 kwietnia 2015 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Wiesława Stachowiak Sędziowie: SSA Dorota Goss-Kokot (spr.) SSA Katarzyna Wołoszczak Protokolant: insp.ds.biurowości Beata Tonak po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2015 r. w Poznaniu sprawy C. F. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. W.. o emeryturę na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. W.. od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 31 marca 2014 r. sygn. akt VIII U 3018/13 oddala apelację. SSA Katarzyna Wołoszczak SSA Wiesława Stachowiak SSA Dorota Goss-Kokot

UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. decyzją z 20 czerwca 2013 roku, znak (...), na podstawie art. 184 ustawy z 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze odmówił C. F. przyznania emerytury wobec nie spełnienia warunków wymaganych do jej przyznania. C. F. wniósł odwołanie od decyzji, podnosząc, że wykonywanie przez niego pracy w szczególnych warunkach mogą potwierdzić świadkowie.

Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 31 marca 2014 roku w sprawie VIII U. 3018/13 zmienił zaskarżoną decyzję, przyznając odwołującemu prawo do emerytury od 28 kwietnia 2013 roku. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: C. F. (ur. (...)) na dzień 1 stycznia 1999 roku legitymuje się okresami składkowymi wynoszącymi 25 lat, 4 miesiące i 6 dni. Organ rentowy uznał za pracę w warunkach szczególnych okres pracy odwołującego od 1 listopada 1973 roku do 14 października 1985 roku (11 lat, 11 miesięcy i 14 dni) w (...) Spółdzielni (...) w P..

Odwołujący nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Prowadzi działalność gospodarczą. 30 kwietnia 2013 roku odwołujący złożył wniosek o przyznanie prawa do emerytury przy obniżonym wieku emerytalnym. C. F. był zatrudniony w okresie od 1 października 1969 roku do 19 lutego 1972 roku w (...) w Ł. jako kierowca ciągnika. Jeździł traktorem z ciągnikiem, z maszynami rolniczymi i wykonywał prace na rzecz rolników. Pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Następnie odwołujący pracował jako kierowca ciągnika w (...) w L., gdzie woził ciągnikiem kamień, żwir, płody rolne (luty - marzec 1972 roku).

Od 1 kwietnia 1972 roku do 31 lipca 1973 roku pracował w (...) Ochrony (...) w G. na stanowisku kierowcy ciągnika stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Sąd Okręgowy uznał, że odwołujący posiada wymagany okres 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Organ rentowy zaskarżył wyrok w całości wnosząc apelację. Pozwany zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego art. 184 ust. l i 32 ustawy z 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z FUS w związku z par.4 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Apelujący wniósł o zmianę wyroku i oddalenie odwołania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Swoje uprawnienie do emerytury C. F. wywiódł z przepisu art. 184 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zgodnie z którym ubezpieczonym urodzonym po 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli: 1.okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2. okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. Zgodnie z treścią przepisu art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS ubezpieczonym urodzonym przed 1 stycznia 1949 roku będącym pracownikami zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnych charakterze przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1 (dla mężczyzn 65 lat). Natomiast wiek emerytalny, rodzaje prac lub stanowiska oraz warunki na podstawie, których osobom wymienionym w art. 32 ust. 2 i 3 ww. ustawy przysługuje prawo do emerytury ustala się na podstawie "przepisów dotychczasowych", tj. rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Rozporządzenie w § 1 ust. 2 stanowi, że właściwi ministrowie, kierownicy urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych ustalają w podległych i nadzorowanych zakładach pracy stanowiska pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazach A i B. Pozwany uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że praca którą ostatecznie Sąd I instancji przypisał odwołującemu umiejscowiona została w dziale VIII Wykazu A, stanowiącego załącznik do rozporządzenia RM z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach.

Dział ten dotyczy prac wykonywanych w transporcie lub łączności. Odwołujący będąc zatrudnionym w (...)w Ł. nie wykonywał pracy w sektorze transportowym, którego dział ten dotyczy. Co więcej, jak ustalił Sąd, praca odwołującego polegała na kierowaniu ciągnikiem rolniczym z maszynami rolniczymi na rzecz rolników. Powód zdaniem skarżącego nie wykonywał prac polegających na transporcie, a wykonywał prace typowo rolnicze na polu. Jeśliby wolą autora rozporządzenia z 7 lutego 1983 roku było zakwalifikowanie prac wykonywanych na stanowisku kierowcy ciągnika do prac wykonywanych w szczególnych warunkach w odniesieniu do wszystkich sektorów gospodarki, prace te zostałyby ujęte w dziale XIV wykazu A - zatytułowanym prace różne.

Tymczasem zostały one umiejscowione jedynie w dziale dotyczącym transportu i łączności. W dalszej kolejności pozwany powołał dwie sprawy o analogicznych stanach faktycznych i wskazał, że zostały one rozstrzygnięte zgodnie z prezentowanym przez niego powyżej stanowiskiem. Również Sąd Najwyższy m.in. w wyroku z 1 czerwca 2010 roku w sprawie II UK 21/10 uznał, iż nie można swobodnie czy wręcz dowolnie, z naruszeniem postanowień rozporządzenia z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego [...] wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały one przypisane w tym akcie prawnym.

Sąd Apelacyjny nie podzielił powyższej argumentacji. Pozwany nie zakwestionował ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego, tj. tego, że odwołujący stale i w pełnym wymiarze czasu był kierowcą ciągnika, ale ocenę prawną dokonaną przez Sąd. Zdaniem skarżącego sporny okres pracy powoda nie może być uznany za pracę w szczególnych warunkach bowiem C. F. nie był zatrudniony w sektorze transportowym. W ocenie Sądu II instancji interpretacja pojęcia „transportu” przyjęta przez organ rentowy jest bardzo ścisła i sprowadzając je do przypadków przewożenia (przemieszczania) ładunków z jednego miejsca na drugie po drogach, nasuwa wnioski nie do zaakceptowania.

W szczególności, takie rozumienie pojęcia transportu jest nie do pogodzenia z wyraźnym zaliczeniem w rozporządzeniu do prac w warunkach szkodliwych pracy wykonywanej przez kierowców kombajnów. Słuszność powyższego potwierdza treść zarządzenia nr 16 Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej 31 marca 1988 roku w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Sąd II instancji zaznacza przy tym, że zarządzenie to nie stanowi podstawy prawnej rozstrzygnięcia ma jednak, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego, walor dowodowy w sprawie.

W wyroku z 22 kwietnia 2011 roku, w sprawie I UK. 351/10 Sąd Najwyższy wskazał, że upoważnienie wynikające z § 2 ust. 2 rozporządzenia nie stwarzało podstawy prawnej do wydawania aktów wykraczających poza regulację rozporządzenia, lecz obejmowało tylko ustalenie przez właściwych ministrów, kierowników urzędów centralnych oraz centralnych związków spółdzielczych (w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych) w podległych i nadzorowanych zakładach pracy stanowisk pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach.

Taki wykaz resortowy ułatwia identyfikację określonego stanowiska pracy jako stanowiska pracy w szczególnych warunkach - w szczególności, jeśli w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia nie wymienia się konkretnych stanowisk, lecz operuje się pojęciem ogólnym. Innymi słowy, zarządzenia resortowe mogą mieć znaczenie jedynie w sferze dowodowej. Z faktu, że właściwy minister, kierownik urzędu centralnego, czy centralny związek spółdzielczy, w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych, ustalił w podległych i nadzorowanych zakładach pracy, że dane stanowisko pracy jest stanowiskiem pracy w szczególnych warunkach, może płynąć domniemanie faktyczne, że praca na tym stanowisku w istocie wykonywana była w takich warunkach i odwrotnie, brak konkretnego stanowiska pracy w takim wykazie może - w kontekście całokształtu ustaleń faktycznych - stanowić negatywną przesłankę dowodową (tak w wyroku Sądu Najwyższego z 16 listopada 2010 roku, w sprawie I Uk. 124/10) Wymienione powyżej zarządzenie, wydane zostało na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnych charakterze i w § 1 stanowi, że ustala się wykazy stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach:

1) uprawniające do niższego wieku emerytalnego oraz do wzrostu emerytury lub renty inwalidzkiej - stanowiące załącznik Nr 1 do zarządzenia, 2) uprawniające do wzrostu emerytury - stanowiące załącznik Nr 2 do zarządzenia. Zgodnie z § 2 zarządzenia, prace, o których mowa w § 1 uznaje się za wykonywane w szczególnych warunkach, jeżeli pracownik wykonuje je stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na tym stanowisku. Załącznik Nr 1 to: wykaz stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach, uprawniające do niższego wieku emerytalnego oraz do wzrostu emerytury lub renty inwalidzkiej, wymienione w wykazie A stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku.

Na wykaz składa się wykaz A i B. Istotnym dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest określenie wykazu B. Otóż, wymieniono w nim „stanowiska pracy występujące w zakładach rolnictwa leśnictwa, branży przemysłowych leśnictwa i przemysłu rolno-spożywczego, równoważne pracom wykonywanym w szczególnych warunkach - w Działach: I Górnictwa II Energetyki, III Hutnictwa i Przemysłu Metalowego, IV Chemii, V Budownictwa i Produkcji Materiałów Budowlanych, VII Przemysłu Lekkiego, VIII Transportu i Łączności, IX Gospodarki Komunalnej, XI Przemysłu Poligraficznego, XII Służby Zdrowia i Opieki Społecznej, XIV Prac Różnych.

W szczególności, wykaz odsyła do Działu VIII – w transporcie i łączności, poz.

3. Takie określenie wykazu B, wyraźnie wskazuje, iż praca na stanowisku kierowcy ciągnika wykonywana przez C. F. w sektorze rolnym, jest równoważna pracy wykonywanej na stanowisku kierowcy ciągnika w transporcie i łączności. Prawidłowo zatem Sąd I instancji przyjął, że pracę odwołującego należało uznać za pracę w szczególnych warunkach na podstawie przepisów ustawy emerytalnej w zw. z rozporządzeniem RM z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach, wykazem A, dział VIII poz.

3. Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne i rozważania prawne, Sąd Apelacyjny w Poznaniu, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uznał, że złożona przez organ rentowy apelacja jest bezzasadna oraz na podstawie art. 385 k.p.c., orzekł o jej oddaleniu. SSA Katarzyna Wołoszczak SSA Wiesława Stachowiak SSA Dorota Goss-Kokot