Court dismisses appeal and quashes first-instance conviction due to expiration of criminal liability period.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court quashed the first-instance conviction and ordered the dismissal of proceedings against the defendant. The defendant appealed the sentence for tree felling, arguing against the court's findings, but failed to specify valid grounds under the relevant procedural code. The court determined that the two-year limitation period for criminal liability had expired before the proceedings were initiated, rendering the case inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 45 § 1 kw; Art. 5 § 1 pkt 4 kpw: When the limitation period for criminal liability expires before proceedings commence, the court must dismiss the case and the state bears the costs.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ka 572/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 października 2015 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Mariola Krajewska - Sińczuk Protokolant: st. skr. sąd. Marzena Głuchowska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2015 r. sprawy Z. Ś. obwinionego o wykroczenie z art. 120 §1 kw na skutek apelacji, wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II W 41/14 zaskarżony wyrok uchyla i na podstawie art. 5§1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45§1 kw postępowanie w sprawie Z. Ś. umarza wobec przedawnienia karalności wykroczenia; stwierdza, że koszty procesu w sprawie ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt II Ka 572/15
UZASADNIENIE
Z. Ś. został obwiniony o to, że w dniu 17 sierpnia 2013 r. w m. W. gm. Ż. pow. (...) woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z W. W. z działki leśnej stanowiącej własność K. Ł. dokonał wyrębu w celu przywłaszczenia 1 sztuki drzewa sosnowego o wartości 285,85 PLN na szkodę K. Ł., tj. o wykroczenie z art. 120 § 1 kw Sąd Rejonowy w Garwolinie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II W 41/14:
1. obwinionego Z. Ś. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za ten czyn na podstawie art. 120 § 1 kw w zw. z art. 20 § 1 kw i art. 21 § 1 kw wymierzył obwinionemu karę 1 /jednego/ miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieopłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 /czterdziestu/ godzin w stosunku miesięcznym;
2. na podstawie art. 120 § 3 kw orzekł od obwinionego nawiązkę w wysokości podwójnej wartości wyrąbanego drzewa, tj. w kwocie 571,70 zł /pięciuset siedemdziesięciu jeden złotych siedemdziesięciu groszy/ na rzecz pokrzywdzonego K. Ł.;
3. zwolnił obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania, którymi obciążył Skarb Państwa. Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wniósł obwiniony Z. Ś., polemizując z ustaleniami poczynionymi przez Sąd Rejonowy w Garwolinie oraz wyrażając swoje głębokie niezadowolenie z treści zapadłego orzeczenia. Jednocześnie wskazać należy, iż zaskarżając wyrok Sądu I instancji, Z. Ś. nie wskazał właściwie konkretnych zarzutów apelacyjnych określonych w art. 438 kpk, mających zastosowanie do postępowania w sprawach o wykroczenia na podstawie art. 109 § 2 kpw. Podnosząc powyższe, obwiniony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od zarzucanego mu czynu. Na rozprawie odwoławczej obwiniony również wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obwinionego okazała się o tyle zasadna, o ile doprowadziła do umorzenia postępowania w sprawie Z. Ś. wobec przedawnienia karalności wykroczenia. Wskazać należy, iż w dacie wydania wyroku przez Sąd I instancji oraz w dacie wniesienia przez obwinionego środka odwoławczego od tego wyroku, tj. w dniu 20 lipca 2015 r. (data prezentaty Biura Podawczego Sądu Okręgowego w Siedlcach) karalność wykroczenia jeszcze nie nastąpiła. Wobec faktu, iż do popełnienia czynu przypisanego Z. Ś. doszło w dniu 17 sierpnia 2013 r., zaś postępowanie w stosunku do jego osoby wszczęto w dniu 27 grudnia 2013 r. (k. 45), przyjąć należało, że karalność przypisanego mu wykroczenia ustała z końcem dnia 17 sierpnia 2015 r., albowiem z upływem tegoż dnia upłynęło 2 lata od popełnienia tego czynu (art. 45 § 1 kw).
W tym stanie rzeczy, w związku z okolicznością, iż doszło do zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia orzekania (art. 5 § 1 pkt 4 kpw), stanowiącej zarazem bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 104 § 1 pkt 7 kpw, Sąd Okręgowy umorzył postępowanie w sprawie, zaś na podstawie art. 118 § 2 kpw stwierdził, że koszty procesu w tejże sprawie ponosi Skarb Państwa. Powyższe sprawiło, że bezprzedmiotowym stało się poddanie analizie argumentacji wysuniętej przez apelującego. Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.