Court dismisses appeal and quashes conviction due to expiration of prosecution statute of limitations for the offense.
Legislator summary
AI generatedThe District Court quashed the lower court's conviction and dismissed the prosecution against the defendant due to the expiration of the statute of limitations. The defendant was originally found guilty of maliciously disturbing others by throwing fireworks and stones, but the prosecution was initiated in November 2013 for acts occurring in September 2013. The appellate court ruled that the two-year limitation period expired on September 15, 2015, rendering the criminal liability extinguished and the proceedings inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 45 § 1 k.w.; Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.: The expiration of the prosecution statute of limitations constitutes a mandatory ground for dismissing criminal proceedings, thereby quashing any prior conviction.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygnatura akt II Ka 481/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 października 2015r. Sąd Okręgowy w Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSO Teresa Zawiślak Protokolant st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 października 2015 roku sprawy H. R. obwinionego o wykroczenie z art. 107 kw z powodu, apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 1 lipca 2015r. sygn. akt II W 523/13 zaskarżony wyrok uchyla i sprawę obwinionego H. R. na podstawie art. 45§1 kw i art. 5§1 pkt 4 kpw umarza wobec przedawnienia karalności wykroczenia; stwierdza, że wydatki postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt II Ka 481/15
UZASADNIENIE
H. R. został obwiniony o to, że w okresie od wiosny 2013 r. w miejscowości J. gm. W. złośliwie niepokoił I. i R. F. w ten sposób, że rzucał pod okno ich domu i w ich kierunku petardy oraz rzucał kamieniami w ich kierunku i na podwórko, to jest o czyn z art. 107 k.w. Wyrokiem z dnia 1 lipca 2015 r., sygn. akt II W 523/13, Sąd Rejonowy w Węgrowie: I. obwinionego H. R. w granicach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w okresie od bliżej nieustalonego dnia końca marca 2013 r. do dnia 15 września 2013 r. w miejscowości J. gm.
W. w celu dokuczenia I. F. i R. F. złośliwie ich niepokoił w ten sposób, że rzucał petardami na ich posesję i w ich kierunku, tj. dokonania czynu wyczerpującego dyspozycję art. 107 k.w. i za czyn ten na podstawie art. 107 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300 złotych; II. na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 130 złotych tytułem kosztów postępowania. Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wywiódł obrońca obwinionego H. R., zaskarżając go w całości i zarzucając mu wynikający z naruszenia swobodnej oceny dowodów w postaci zeznań pokrzywdzonych oraz świadków Ż.
F. i D. T. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania wyroku wyrażający się nieprawidłowym przyjęciem, że obwiniony złośliwie niepokoił I. i R. F. w sytuacji, kiedy brak ku takiemu ustaleniu wiarygodnych dowodów. W następstwie tak sformułowanego zarzutu odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu. W toku rozprawy odwoławczej oskarżyciel posiłkowy R. F. wniósł o utrzymanie wyroku w mocy. Obwiniony H. R. i jego obrońca, a także oskarżycielka posiłkowa I.
F. nie stawili się pomimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy apelacyjnej.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja okazała się o tyle zasadna, że doprowadziła do uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania w sprawie H. R. wobec przedawnienia karalności wykroczenia. Wobec faktu, iż do popełnienia czynu przypisanego H. R. doszło w okresie od bliżej nieustalonego dnia końca marca 2013 r. do dnia 15 września 2013 r., zaś postępowanie w stosunku do jego osoby wszczęto w dniu 12 listopada 2013 r. (k. 10), przyjąć należało, że karalność przypisanego mu wykroczenia ustała z końcem dnia 15 września 2015 r., albowiem z upływem tegoż dnia upłynęło 2 lata od popełnienia tego czynu (art. 45 § 1 k.w.).
W tym stanie rzeczy, w związku z okolicznością, iż doszło do zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia orzekania (art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.), stanowiącej zarazem bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w., Sąd Okręgowy umorzył postępowanie w sprawie, zaś na podstawie art. 118 § 2 k.p.w. stwierdził, że koszty procesu w tejże sprawie ponosi Skarb Państwa. Powyższe sprawiło, że bezprzedmiotowym stało się poddanie analizie argumentacji wysuniętej przez apelującego Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.