Legislator Case Law & Legislation
II Ka 437/15 AI generated

Appeal dismissed; second-instance court upheld first-instance sentence and compensation for assault victim.

Case Number II Ka 437/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the victim's appeal against the first-instance judgment regarding a joint assault and property damage. The defendant, M. J., was found guilty of causing serious bodily injury and property damage, receiving an eight-month suspended sentence and a fine. The appellate court rejected the victim's request for a heavier penalty, citing the defendant's significant mental health limitations and the disproportionate nature of the fine relative to the victim's injuries caused by a co-defendant.

Legislator headnote

AI generated

Art. 439 k.p.k.; Art. 440 k.p.k.: The appellate court dismissed the appeal as obviously groundless when the first-instance judgment correctly applied the law, considered mitigating circumstances such as the defendant's mental state, and determined that the imposed sentence and compensation were appropriate and not excessive.

Keywords

AI generated
joint criminal enterprise serious bodily injury property damage mitigating circumstances victim's appeal suspended sentence compensation fine

Cited Legislation

AI generated
Art. 439 k.p.k.
Art. 440 k.p.k.
Art. 29 ust. 1 Prawo o adwokaturze
Na podstawie art. 29 ust.
§ 14 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jedn.
Art. 624 § 1 k.p.k.
Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 kpk i art.
Art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych
624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.
Art. 437 § 1 k.p.k.
Z tych też względów, na podstawie art. 437 § 1 kpk, Sąd Okręgowy w Siedlcach orzekł jak w wyroku.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Ka 437/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 listopada 2015 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Krystyna Święcicka Protokolant: stażysta Renata Olędzka przy udziale Prokuratora Luby Fiłoc po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy M. J. oskarżonego o przestępstwo z art. 158§1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 11 maja 2015 r. sygn. akt II K 1091/13 utrzymuje wyrok w mocy; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. T. W. w G. kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku vat) za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym; zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za II instancję stwierdzając, że wydatki ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt II Ka 437/15

UZASADNIENIE

M. J., Z. W. i M. P. zostali oskarżeni o to, że: I. w dniu 22 lipca 2013 roku w miejscowości R. woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciu D. K. w ten sposób, ze uderzali kijem w głowę, uderzali pięściami, kopali nogami po całym ciele, powodując u D. K. obrażenia ciała w postaci: rany tłuczonej głowy w okolicy czołowej, co spowodowało u w/w rozstrój zdrowia na okres poniżej siedmiu dnia, czym narazili w/w na obrażenia określone w art. 157 § 1 kk i art. 156 § 1 kk do zgonu włącznie, tj. o czyn z art. 158 § 1 kk A, nadto Z.

W. został oskarżony o to, że: w miejscu i czasie jak w punkcie I umyślnie dokonał uszkodzenia mienia w postaci samochodu osobowego m-ki T. (...) nr rej. (...) w ten sposób, że uderzał kijem w elementy nadwozia powodując wgniecenia powierzchni tylnej słupka, zarysowania powłoki lakierniczej tylnego prawnego nadkola oraz zarysowania powłoki lakierniczej przednich prawych drzwi, czynem tym spowodował straty o wartości 2331,06 złotych na szkodę R. J., tj. o czyn z art. 288 § 1 kk W toku postępowania sądowego sprawę M. P. i Z. W. wyłączono do odrębnego rozpoznania.

Sąd Rejonowy w Garwolinie wyrokiem z dnia 11 maja 2015 r., sygn. akt II K 1091/13: I. oskarżonego M. J. uznał za winnego tego, że w dniu 22 lipca 2013 roku w miejscowości R. w woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami wziął udział w pobiciu D. K. zadając mu uderzenia: kijem w głowę, pięściami oraz kopiąc go nogami po całym ciele spowodował u D. K. obrażenia ciała w postaci: rany tłuczonej głowy w okolicy czołowej, powodując u w/w rozstrój zdrowia na okres poniżej siedmiu dni, czym naraził go na obrażenia ciała określone w art. 157 § 1 kk i 156 § 1 kk do zgonu włącznie przy czym w chwili czynu miał on ograniczoną w stopniu znacznym zdolność rozpoznania jego znaczenia i zdolność pokierowania swoim postępowaniem tj. czynu z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 kk i za czyn ten na podstawie art. 158 § 1 kk w zw. z art. 58 § 3 kk w zw. z art. 34 § 1 i § 2 kk i art. 35 § 1 kk wymierzył oskarżonemu karę 8 /ośmiu/ miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 /dwudziestu/ godzin w stosunku miesięcznym;

II. na podstawie art. art. 46 § 2 kk orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego D. K. nawiązkę w kwocie 1.500 (tysiąca pięciuset) złotych; III. zasądził ze Skarbu Państwa na rzec Kancelarii Adwokackiej adw. T. W. kwotę 885,60 (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych sześćdziesiąt gr.) tytułem obrony sprawowanej z urzędu w tym doliczył stawkę VAT w wielkości 23 % w kwocie 165,60 zł (sto sześćdziesiąt pięć złotych sześćdziesiąt gr); IV. zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa.

Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wniósł oskarżyciel posiłkowy D. K., zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego M. J.. Orzeczeniu temu zarzucił: I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia poprzez dowolne uznanie, że oskarżony miał w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu ograniczoną poczytalność na podstawie opinii biegłego, która to opinia została sporządzona ponad dwa lata po zdarzeniu i biegły nie mógł znać stanu psychicznego oskarżonego w dniu zdarzenia;

II. Błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez uznanie, że oskarżony miał ograniczoną poczytalność w chwili darzenia i nie mógł pokierować swoim postępowaniem; III. Rażącą niewspółmierność kary, wyrażającą się w wymierzeniu rażąco niskiej kary tj. 8 miesięcy ograniczenia wolności za zarzucany oskarżonemu czyn, którego to oskarżonego rola w przestępstwie, popełnionym we współdziałaniu z innymi osobami, była pierwszorzędna, który to oskarżony był karany i wobec którego orzeczenie w/w kary jest rażąco niskie.

Nadto, w dalszej części uzasadnienia wniesionego przez siebie środka zaskarżenia, oskarżyciel posiłkowy podniósł także zarzut obrazy art. 424 kpk, jaki w jego ocenie polegać miał na nielogicznym i niewystarczającym uargumentowaniu rozstrzygnięć zaskarżonego wyroku przez Sąd I instancji w jego uzasadnieniu. Z uzasadnienia wniesionej apelacji wynika także, iż podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, oskarżyciel posiłkowy odnosił się do art. 7 kpk – zasady swobodnej oceny dowodów. Podnosząc powyższe zarzuty, oskarżyciel posiłkowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze odmiennie co do istoty sprawy i wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat, jak również o orzeczenie wobec oskarżonego obowiązku uiszczenia nawiązki na rzecz D.

K. w kwocie 3.000 zł. Ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy w Siedlcach zważył, co następuje:

Apelacja oskarżyciela posiłkowego nie jest zasadna i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć należy, iż wbrew twierdzeniom oskarżyciela posiłkowego, Sąd I instancji w sposób prawidłowy poczynił ustalenia w zakresie poczytalności oskarżonego. Rozstrzygnięcie w tej kwestii opierało się bowiem na wyczerpującym materiale dowodowym, który został ujawniony w toku przewodu sądowego, a następnie poddany analizie zgodnie z art. 7 kpk. Sąd I instancji oceniając opinię sądowo-psychiatryczną dotyczącą oskarżonego słusznie wskazał przy tym, iż jest ona fachowa i wydana na podstawie posiadanej przez biegłych wiedzy medycznej, zawiera również szczegółowe odniesienie się do powodów ustaleń w niej poczynionych.

Zasługiwała zatem na obdarzenie jej przymiotem wiarygodności. Wyciągnięte na jej podstawie wnioski pozwoliły poczynić właściwe ustalenia faktyczne, które z kolei posłużyły dokonaniu trafnej subsumpcji zachowania oskarżonego pod właściwe przepisy prawa karnego, które wyraża art. 158 § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 kk. Dowód z opinii biegłego lub biegłych jest wymagany wówczas, gdy konieczne jest stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, a ich stwierdzenie opiera się na ustaleniach wymagających wiadomości specjalnych.

Żadnych wątpliwości, tak w judykaturze, jak i w orzecznictwie nie podlega to, iż stwierdzenie stanu niepoczytalności lub poczytalności ograniczonej takich specjalistycznych wiadomości wymaga. Opinię o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego szczegółowo reguluje art. 202 kpk. Wprawdzie kodeks postępowania karnego nie określa wprost, kiedy i w jakim przypadku powołanie biegłych lekarzy psychiatrów jest obligatoryjne, oczywistym jest jednak, że konieczne staje się to wówczas, gdy istnieją uzasadnione wątpliwości co do poczytalności oskarżonego.

Jak wskazuje Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 czerwca 1986 r., sygn. III KR 154/86 takie wątpliwości mogą zaś istnieć np. gdy ustalono zasadnie, że oskarżony przebył chorobę psychiczną, doznał urazu mózgu albo przebył chorobę mogącą prowadzić z reguły do zmian w jego psychice lub też wówczas, gdy jego postępowanie i zachowanie odbiega in minus od rozwoju umysłowego, postępowania i zachowania się ludzi normalnych pod względem psychicznym. Zasadą bowiem jest normalny stan zdrowia psychicznego ludzi - od tej zasady zaś mogą występować wyjątki, z tego też względu badanie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego powinno mieć miejsce wówczas, gdy konkretne okoliczności ustalone w sprawie wskazują, iż u oskarżonego mogą występować zaburzenia psychiczne (OSNPG 1987/4/50, LEX nr 17768).

Sytuacja opisana w w/w orzeczeniu Sądu Najwyższego miała miejsce również w niniejszej sprawie, gdzie Sąd I instancji w toku postępowania sądowego powziął informacje o wcześniejszym leczeniu psychiatrycznym oskarżonego oraz o jego chorobach i schorzeniach neurologicznych w postaci guza mózgu oraz padaczki. Powołanie biegłych celem wydania opinii o stanie zdrowia psychicznego wobec stwierdzenia uzasadnionych wątpliwości co do jego poczytalności stało się zatem koniecznością. Apelujący nie ma racji, o ile podnosi, iż opinia sądowo-psychiatryczna dotycząca oskarżonego została sporządzona ponad 2 lata po zdarzeniu i biegli nie mogli znać stanu zdrowia psychicznego oskarżonego w dniu zdarzenia.

Jak wynika z analizy akt niniejszej sprawy, czyn zarzucany oskarżonemu miał miejsce w dniu 22 lipca 2013 r., akt oskarżenia wpłynął do Sądu I instancji w dniu 26 września 2013 r., dowód z opinii biegłych psychiatrów został dopuszczony na rozprawie głównej w dniu 08 stycznia 2014 r., zaś badanie oskarżonego nastąpiło w dniu 31 stycznia 2014 r. Nie sposób się zgodzić także z osobliwym twierdzeniem oskarżyciela posiłkowego, iż w zakresie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego nie został przeprowadzony żaden dowód, a ustalenie w tym zakresie opiera się jedynie na gołosłownych twierdzeniach oskarżonego.

Podkreślić przy tym należy, iż apelacja oskarżyciela posiłkowego stanowi w istocie polemikę z czysto fachowymi opiniami specjalistów, pomija przy tym całkowicie analizę logiczną opinii sądowo-psychiatrycznej, której wnioski skarżący kwestionuje. Lakoniczne stwierdzenia oskarżyciela posiłkowego wskazują, iż poprzestaje on na samodzielnym wdawaniu się w spekulacje myślowe natury ściśle fachowej i to w dziedzinie, w której z natury rzeczy sądowi i stronom brakuje wiadomości specjalistycznych, w sposób nieuprawniony stara się także wywieźć, że wnioski sformułowane przez biegłych są błędne (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 04 lipca 2013 r., sygn.

II AKa 214/13, LEX nr 1388785). Wskazać przy tym należy, iż biegli psychiatrzy w sporządzonej przez siebie opinii nie poprzestali na arbitralnym stwierdzeniu o możliwości przeprowadzenia badania i ich wyniku, lecz wskazali na szereg kryteriów, które doprowadziły ich do zajęcia takiego stanowiska (k. 92-94v). Opinia ta jest wynikiem zapoznania się biegłych z okolicznościami sprawy, połączoną z analizą akt niniejszego postępowania i analizą zgromadzonej dokumentacji medycznej dot. oskarżonego, skorelowaną z bezpośrednim badaniem M.

J.. Jako pełna, jasna, fachowa, wyczerpująca, niezwykle szczegółowa, sporządzona przez doświadczonych lekarzy posiadających wieloletnie doświadczenie w dziedzinie psychiatrii słusznie uznana została przez Sąd I instancji za wiarygodną. Inaczej niż chce tego skarżący, brak jest podstaw, by kwestionować jej prawidłowość, a zatem i jej wnioski końcowe. Wspomniana opinia została ujawniona bez odczytywania na rozprawie głównej w dniu 11 maja 2015 r. Oskarżyciel posiłkowy, który posiadał przecież dostęp do akt sprawy, a nawet obecny był na w/w terminie rozprawy Sądu I instancji wraz ze swoim pełnomocnikiem, nie podjął żadnych działań zmierzających do wskazania ewentualnych niejasności, sprzeczności lub niepełności tegoż dowodu.

Również w złożonej apelacji skarżący nie wskazał w zasadzie na żadne wady opinii sądowo-psychiatrycznej związane z brakiem kwalifikacji biegłych, czy też uchybieniem związanym z jej sporządzeniem, a dotyczące np. braku odpowiedzi na zadane pytania, użycia niezrozumiałej lub nielogicznej argumentacji lub ewentualne sprzeczności pomiędzy wnioskami a przeprowadzonymi badaniami. Uzasadnienie środka odwoławczego opierało się jedynie na osobistych obserwacjach osoby oskarżonego przez oskarżyciela posiłkowego i powoływaniu się na obserwacje nieustalonych „znajomych”.

Jedynie na tej podstawie, oskarżyciel posiłkowy sam wyciągnął wnioski, które próbuje przeforsować, nie legitymując się żadną wiedzą specjalistyczną w zakresie psychiatrii, neurologii, czy psychologii. Z przekonaniem o zasadności wniosków skarżącego w zakresie samodzielnego ustalenia przez niego stanu poczytalności oskarżonego wobec wszelkich powyższych okoliczności nie sposób się jednak zgodzić, a jego zarzuty pod adresem opinii biegłych psychiatrów, jak również pod adresem art. 7 kpk – zasady swobodnej oceny dowodów, jaki miałby polegać na dowolnym uznaniu i ustaleniu przez Sąd I instancji stanu poczytalności oskarżonego na podstawie w/w opinii, uznane zostały przez Sąd Odwoławczy za bezzasadne.

Skarżący nie wykazał tym samym, dlaczego Sąd I instancji, który oparł swoje rozstrzygniecie właśnie na w/w opinii sądowo-psychiatrycznej, błędnie ustalił stan faktyczny. Zarzut ten nie może w istocie sprowadzać się do polemiki z ustaleniami Sądu, wyrażonymi w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, lecz winien zmierzać do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się Sąd I instancji w ocenie materiału dowodowego. Jak wskazuje Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 lipca 2015 r., sygn.

II AKa 171/15 jeżeli Sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych (Legalis Numer 1337292). Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest zatem kolejnym, chybionym. Wątpliwości Sądu Okręgowego nie budzi również uzasadnienie zaskarżonego wyroku, które zostało sporządzone z zachowaniem wymogów art. 424 kpk i na tyle szczegółowo, że pozwoliło na kontrolę odwoławczą prawidłowości skarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu tym bowiem w sposób wyczerpujący wskazano dlaczego wyjaśnienia oskarżonego zasługują na danie im wiary, wskazano zeznania świadków, którym Sąd dał wiarę w całości oraz zeznania świadków, których zeznaniom odmówiono waloru wiarygodności, jednocześnie szczegółowo i wyczerpująco to argumentując.

Dodać przy tym należy, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku w zakresie obdarzenia wiarygodnością opinii sądowo-psychiatrycznej jest w ocenie Sądu Odwoławczego wyjątkowo precyzyjne, szczegółowe, skrupulatne i przekonywające. Przechodząc do zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonej kary, zaznaczyć należy, iż ze szczegółowej analizy materiału dowodowego oraz przedstawionych w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym motywów zaskarżonego wyroku wynika, iż kara 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, nie nosi cech rażącej niewspółmierności, a tylko w takiej sytuacji jej wymiar mógłby zostać ad quem skorygowany.

Rażąca niewspółmierność kary zachodzi bowiem wtedy, gdy suma zastosowanych kar zarówno zasadniczych, jak i dodatkowych wymierzonych za przypisane oskarżonemu przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia społecznego niebezpieczeństwa tego czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie społecznego oddziaływania z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10.07.1974 r., V KRN 60/74, OSNKW 1974, z. 11, poz. 213).

W ocenie Sądu Odwoławczego, oceniając wymiar kary dokonany przez Sąd I instancji, przez pryzmat wymogów płynących z art. 53 kk, z sytuacją rażącej niewspółmierności kary w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia. Jak słusznie podniósł Sąd I instancji, zgodnie z dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 § 1 kk i art. 53 § 2 kk, należy mieć na względzie również to, aby dolegliwość kary nie przekraczała stopnia winy, a także, aby odpowiadała stopniowi społecznej szkodliwości popełnionego czynu. Przestępstwo z art. 158 § 1 kk zagrożone jest karą pozbawienia wolności do lat 3, a oskarżony zarzucany mu czyn popełnił w warunkach art. 31 § 2 kk – w chwili czynu miał on w znacznym stopniu ograniczoną zdolność rozpoznania jego znaczenia i zdolność pokierowania swoim postępowaniem.

Naturalną konsekwencją stwierdzenia działania przez sprawcę w warunkach ograniczonej poczytalności stanowi zmiana stopnia winy sprawcy i uzyskanie przez Sąd możliwości nadzwyczajnego złagodzenia kary. Ograniczona poczytalność sprawcy bezsprzecznie oznacza bowiem zaistnienie okoliczności łagodzącej, jakiej Sąd orzekający w sprawie nie może pominąć rozważając wymiar kary. Wyrokując w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy zasadnie uznał zatem, iż w realiach niniejszej sprawy, karą adekwatną do przypisanego oskarżonemu czynu będzie kara 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 dwudziestu godzin w stosunku miesięcznym.

Odpowiada ona prawno-karnej ocenie czynu oskarżonego oraz osobistym cechom sprawcy działającego w warunkach art. 31 § 2 kk. Wbrew twierdzeniom oskarżyciela posiłkowego, kara ta uwzględnia także fakt uprzedniej karalności oskarżonego, który tak podkreśla skarżący w złożonej przez siebie apelacji. Jak wynika z karty karnej M. J., został on skazany za kradzież leśną (jaką uznano za wypadek mniejszej wagi - art. 278 § 3 kk) wyrokiem Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. II K 1136/10 na karę grzywny w wymiarze 60 stawek dziennych po 20 zł każda stawka oraz środek karny w postaci nawiązki na rzecz Nadleśnictwa.

Kara grzywny została przez niego wykonana w dniu 31 marca 2011 r. Zgodnie z dyspozycją art. 107 § 6 kk zatarcie skazania w tej sprawie nie nastąpiło z uwagi na niewykonanie przez M. J. środka karnego – nawiązki na rzecz Nadleśnictwa. Z całą stanowczością podkreślić należy, iż przy ocenie okoliczności obciążającej oskarżonego jaką jest dotychczasowa karalność, nie należy tracić z pola widzenia kiedy, za jaki czyn i na jaką karę był on skazany. Rozważyć należy także działanie w warunkach recydywy, charakter naruszanych dóbr oraz skuteczność stosowanych dotychczas kar i środków karnych, jak również weryfikację pozytywnej prognozy kryminologicznej.

Reasumując, w realiach niniejszej sprawy, fakt uprzedniej karalności oskarżonego, w ocenie Sądu II instancji został prawidłowo zważony i uwzględniony. Z uwagi na wszelkie powyższe okoliczności, Sąd Rejonowy słusznie uznał, że konieczną i jednocześnie wystarczającą dla osiągnięcia swoich celów w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej oraz uwzględniającą możliwości i perspektywy wychowawczego i motywacyjnego oddziaływania będzie kara 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne.

Wymiar w/w pracy określony na 20 godzin w stosunku miesięcznym uwzględnia zarówno stan zdrowia oskarżonego, konieczność jednoczesnego utrzymania rodziny, poszukiwania stałej pracy dostosowanej do jego schorzeń i sprawowania opieki nad małoletnimi dziećmi, mieszkającymi wspólnie z oskarżonym. Rażąco niewspółmierny w realiach niniejszej sprawy nie jest także środek karny w postaci nawiązki w wysokości 1.500 zł jaki winien uiścić na mocy zaskarżonego wyroku oskarżony na rzecz oskarżyciela posiłkowego. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, kwota ta uwzględnia, iż obrażenia jakich doznał oskarżyciel posiłkowy były wynikiem zachowania przede wszystkim Z.

W.. Jest ona wystarczająca celem wyrównania krzywdy moralnej i fizycznej jakiej doznał D. K., także w ocenie Sądu Okręgowego. Jej wysokość została ustalona m.in. w oparciu o zgodne stanowisko stron przedstawione na rozprawie głównej Sądu I instancji w dniu 11 maja 2015 r. (protokół rozprawy k. 116-18v). Nadto, uwzględnia trudną sytuację majątkową oskarżonego, jego stan zdrowia i związane z nim ograniczone możliwości zarobkowe. Wskazywanie przez oskarżyciela posiłkowego, na okoliczność wykonywania przez oskarżonego prac dorywczych celem utrzymania siebie i małoletnich dzieci, wobec wszelkich w/w okoliczności także nie mogło przynieść oczekiwanego przez skarżącego rezultatu.

Reasumując, Sąd Okręgowy nie znalazł argumentów przemawiających za obostrzeniem wobec M. J. zarówno orzeczonej kary, jak i środka karnego w postaci nawiązki, jaką winien uiścić on na rzecz oskarżyciela posiłkowego, a co za tym idzie skorygowaniem zaskarżonego wyroku w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe rozważania, wobec oczywistej bezzasadności zarzutów podniesionych w apelacji oskarżyciela posiłkowego oraz niestwierdzenia uchybień określonych w art. 439 kpk i 440 kpk, podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy uznając wywiedzioną apelację za oczywiście bezzasadną.

Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 635 z późn. zm.) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. T. W. w G. kwotę 516,60 (w tym 69,60 zł podatku VAT) za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym (§ 14 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jedn.

Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 83r. z późń. zm.) zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za II instancję ustalając, iż wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. Z tych też względów, na podstawie art. 437 § 1 kpk, Sąd Okręgowy w Siedlcach orzekł jak w wyroku.