Court allows appeal against default judgment, ruling plaintiff had standing via assignment of credit card debt.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court modified the first-instance default judgment to order the defendant to pay the plaintiff's claimed amount plus interest and procedural costs. The plaintiff argued the lower court erred in denying standing due to missing documentation regarding the legal succession of the creditor's rights. The court found the plaintiff's standing valid because the debt was properly assigned through a transfer agreement, allowing the creditor's rights to pass to the plaintiff.
Legislator headnote
AI generatedArt. 509 § 1 i 2 k.c.; Art. 69 ust. 1 Prawo bankowe; A creditor may transfer a claim to a third party without the debtor's consent, and such transfer grants the assignee the right to claim principal, interest, and ancillary obligations.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ca 642/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 października 2015 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Arkadiusz Lisiecki po rozpoznaniu w dniu 16 października 2015 roku w Piotrkowie Trybunalskim w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na sprawy z powództwa (...) z siedzibą w W. przeciwko K. R. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 23 lutego 2015 roku sygn. akt I C 1317/14 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądza od pozwanej K. R. na rzecz powoda (...) z siedzibą w W. kwotę 2768,18 zł (dwa tysiące siedemset sześćdziesiąt osiem złotych 18/100)wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 27 czerwca 2014roku do dnia zapłaty oraz kwotę 652 złote (sześćset pięćdziesiąt dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postepowania;
2. zasądza od pozwanej K. R. na rzecz powoda (...)z siedzibą w W. kwotę 400 zł (czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Sygn. akt II Ca 642/15
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem zaocznym Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. oddalił powództwo o zapłatę 2 768,18 zł wraz z kosztami procesu. W ocenie Sądu I instancji roszczenie określone w pozwie nie zostało udowodnione przez powoda, stosownie do reguł określonych w art. 6 kpc , zaś Sąd Rejonowy czuł się zwolniony z obowiązku dowodzenia z urzędu. W apelacji powód zarzucił naruszenie: - art. 339§2 kpc poprzez nie przyjęcie przez Sąd za prawdziwe twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie, mimo iż podane przez powoda twierdzenia nie budzą wątpliwości o kwalifikowanym charakterze, czyli wątpliwości uzasadnionych, podczas gdy przedmiotowe twierdzenia znajdują logiczne i prawdopodobne poparcie w przytoczonych dowodach w postaci umowy o kartę kredytową z dnia 27.02.2008r. oraz umowy cesji wierzytelności z dnia 23 grudnia 2013r.; - 233 §1 kpc w zw. z art. 227 kpc polegająca na dowolnej, sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy, ocenie materiału dowodowego przejawiającej się w uznaniu, ze powód nie posiadał legitymacji czynnej procesowej do występowania w sprawie , gdyż nie dołączył dokumentacji wskazującej następstwo prawne pomiędzy (...) Spółką Akcyjną Oddział w W. a (...) S.A podczas gdy cedent (...) S.A stał się następca prawnym pierwotnego wierzyciela pozwanej K.
R. w wyniku przeniesienia na (...) S.A całego majątku (...) S.A , na którego na podstawie art.42 ust.1 Prawo bankowe przeszły uprawnienia (...)Spółką Akcyjną Oddział w W., a tym samym (...) S.A był uprawniony do zbycia na rzecz powoda wierzytelności wynikającej z zawarcia przez pozwana K. R. umowy o kartę kredytową z dnia 27 .02.2008r. co przesądza o legitymacji czynnej powoda do występowania w postepowaniu przeciwko pozwanej. Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty 2 768,18 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 27.06.2014r. do dnia zapłaty oraz domagał się zasądzenia kosztów za I i II instancję.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest uzasadniona a podniesione w niej zarzuty naruszenia przepisu art. 339 § 2 kpc i 233 § 1 kpc okazały się trafne. Zasadą jest, że w przypadku zaistnienia przewidzianych w art. 339 § 1 kpc przesłanek do wydania wyroku zaocznego Sąd – zgodnie z § 2 art. 339 kpc. – przyjmuje w takim wypadku za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą. W powołanym wyżej przepisie nie ma mowy o dowodach, lecz o twierdzeniach powoda o okolicznościach faktycznych.
Nie sposób też nie zauważyć, że zgodnie z powołanym wyżej przepisem Sąd ma prawo nie uznać za prawdziwe twierdzeń powoda, o których tu mowa, ale wyjątkowo – tj. w sytuacji, gdy budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa i w takim przypadku trudno odmówić powodowi możliwości wykazania dowodami swych twierdzeń, czemu posłużyć mogły przywołane w apelacji przepisy procesowe. W świetle załączonych do pozwu dokumentów, w tym umowy o kartę kredytową poprzednika powoda z pozwaną oraz umowy przelewu wierzytelności, roszczenie powoda określone w pozwie zasługiwało na uwzględnienie.
Biorąc pod uwagę także okoliczność, że zakwestionowana przez Sąd Rejonowy legitymacja czynna powoda została dodatkowo wykazana za pomocą załączonych do apelacji dokumentów, apelacja powoda zasługiwała w całości na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości także, że przysługująca poprzedniemu wierzycielowi wobec pozwanej wierzytelność jako prawo majątkowe, mogła być w drodze cesji przeniesiona na powoda. Zgodnie z brzmieniem art. 509 § 1 i 2 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania; wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
W świetle powołanego wyżej stanu prawnego prawidłowość dokonania umowy przelewu, obejmującego istniejącą i zindywidualizowaną wierzytelność w stosunku do pozwanej K. R. nie budzi wątpliwości. Na skutek zawarcia umowy cesji powód uzyskał legitymację procesową czynną do wystąpienia przeciwko pozwanej z roszczeniem dochodzonym niniejszym pozwem. Przechodząc do oceny merytorycznej żądania pozwu wskazać należy, iż należność wskazana w pozwie jest zasadna zarówno w zakresie żądania głównego, jak i odsetek i należności ubocznych.
W dniu 27 lutego 2008r. pozwana zawarła z poprzednikiem prawnym powoda umowę o kartę kredytową i na tej podstawie bank wydał pozwanej kartę płatniczą typu kredytowego pozwalającej pozwanej na korzystanie ze środków pozostawionych do dyspozycji posiadacza, w ramach odnawialnego limitu kredytowego na warunkach określonych w umowie i regulaminie. Według art. 69 ust.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997roku Prawo bankowe przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie , zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
Roszczenie powoda o zapłatę należności wynikających z zawartej umowy o kartę kredytową zasługiwało oparcie w powyższym przepisie. Podstawę żądania odsetek stanowił zaś przepis art. 481 §1 kc. Podkreślić należy także, że w niniejszej sprawie pozwana pomimo, prawidłowego doręczenia jej zaskarżonego wyroku zaocznego, postanowienia sądu w przedmiocie odrzucenia apelacji powoda, odpisu zażalenia a także pomimo doręczenia jej odpisu apelacji nie zakwestionowała powództwa ani co do zasady ani co do wysokości. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności, powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.
Wobec powyższego, Sąd Okręgowy na podstawie 386§1 kpc w zw. z art. 397 §1 i 2 orzekł, jak w sentencji. O kosztach postepowania odwoławczego postanowił na zasadzie określonej w art. 98 §1 kpc w zw. z § 6 pkt 3 w zw. z §12 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2013, 490 t.j.).