Legislator Case Law & Legislation
III AUa 1560/11 AI generated

Court partially allows appeal, suspending pension due to continued employment at same employer during claim period.

Case Number III AUa 1560/11
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appellate court partially reversed the lower court's decision, suspending the pension for March and April 2008 while dismissing the rest of the claim. The applicant had continued working for the same employer after resigning in January 2008 but failed to disclose this to the social insurance office when applying for retirement in March. The court ruled that the applicant only became aware of the suspension requirement after receiving official decisions in April, making the suspension valid only for the period prior to that knowledge.

Legislator headnote

AI generated

Art. 103 ust. 2a ustawy o emeryturach i rentach z FUS; Art. 138 ustawy o emeryturach i rentach z FUS: The right to a pension is suspended if the insured continues employment with the same employer, but the suspension only takes effect from the moment the insured acquires knowledge of the circumstances and consequences.

Keywords

AI generated
pension suspension continued employment same employer knowledge requirement social insurance law retirement claim administrative error

Cited Legislation

AI generated
Art. 103 ust. 2a ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS
Zgodnie więc z art. 103 ust. 2a ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (obowiązującym do dnia 7.01.2009 r.) jego prawo do emerytury ulegało zawieszeniu bez względu na wysokość przychodu uzyskiwanego przez wnioskodawcę z tytułu tego zatrudnienia.
Art. 138 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS
o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 138 ust.
Art. 385 k.p.c.
386 § 1 kpc i art. 385 kpc jak na wstępie
Art. 386 § 1 k.p.c.
Z tych przyczyn zaskarżony wyrok częściowo zmienił, orzekając na mocy art. 386 § 1 kpc i art.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III AUa 1560/11

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2012 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu Wydział III Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Barbara Ciuraszkiewicz Sędziowie: SSA Danuta Owsiana (spr.) SSA Danuta Rychlik-Dobrowolska Protokolant: Magdalena Krucka po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2012 r. we Wrocławiu sprawy z wniosku H. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. o zwrot nienależnie pobranego świadczenia na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 12 sierpnia 2011 r. sygn. akt VIII U 1147/11 I. zmienia zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję o tyle, że zwalnia wnioskodawcę H. P. od obowiązku zwrotu świadczenia emerytalnego za okres od 1 marca 2008 r. do 30 kwietnia 2008 r. wraz z należnymi od tej części odsetkami, a dalej idące odwołanie oddala, II. apelację w pozostałej części oddala.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2011 r., sygn. VIII U 1147/11 Sąd Okręgowy we Wrocławiu Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił decyzję strony pozwanej – ZUS Oddział we W. z dnia 20 kwietnia 2011 r. w ten sposób, że zwolnił wnioskodawcę H. P. od zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w kwocie 25.571,31 zł. Sąd Okręgowy ustalił co następuje: H. P., urodzony 11 stycznia 1943 r., osiągnął wiek emerytalny 65 lat w dniu 11 stycznia 2008 r. Wnioskodawca w okresie od 15 lipca 1996 r. do 31 stycznia 2008 r. zatrudniony był w Przedsiębiorstwie (...)sp. z o.o.

Zarząd tej firmy wyraził zgodę na rozwiązanie umowy o pracę na zasadzie porozumienia stron z dniem 31.01.2008 r. – w związku z zamiarem przejścia na emeryturę – i wystawił wnioskodawcy świadectwo pracy w dniu 31.01.2008 r. Wnioskodawca ponownie nawiązał stosunek pracy z w/w przedsiębiorstwem poczynając od 5 lutego 2008 r., gdzie jest zatrudniony do nadal. W dniu 3 marca 2008 r. wnioskodawca złożył do ZUS wniosek o przyznanie prawa do emerytury. Do powyższego wniosku H. P. dołączył oświadczenie emeryta – rencisty, w którym zaznaczył pkt 1, oznaczający osiąganie przychodu z tytułu pracy wykonywanej w ramach pracy oraz pracy na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy na świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowy o dzieło, jeśli taką umowę zawarto z pracodawcą, z którym emeryt, rencista pozostaje w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy.

Decyzją z dnia 4 kwietnia 2008 r. ZUS przyznał H. P. prawo do emerytury począwszy od 01 marca 2008 r., tj. od miesiąca, w którym został zgłoszony wniosek o emeryturę. Wnioskodawca w dniu 2 marca 2009 r., 17 lutego i 1 marca 2011 r. przedkładał do ZUS pisma zakładu pracy o osiąganym przez niego przychodzie odpowiednio w 2008 r., 2009 jak i 2010 r. w celu przeliczenia emerytury. Decyzją z dnia 20 kwietnia 2011 r. ZUS zobowiązał H. P. do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń za okres od 1.03.2008 r. do 31.12.2008 r. w kwocie 23.550,40 zł.

Nadpłata powstała w związku z tym, że nie rozwiązano umowy o pracę, która została zawarta z pracodawcą przed dniem ustalenia prawa do emerytury. Odwołanie wnioskodawcy od tej decyzji, w którym kwestionował on zasadność uznania świadczenia za niezależne, ocenił Sąd Okręgowy za słuszne. W motywach wyroku Sąd ten przytoczył brzmienie przepisów art. 84 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS – definiujące świadczenie nienależne i ustanawiające obowiązek ich zwrotu.

Następnie wskazał, iż przepis art. 103 ust. 2a ustawy o emeryturach i rentach z FUS przewiduje, że prawo do emerytury ulega zawieszeniu bez względu na wysokość przychodu uzyskiwanego przez emeryta z tytułu zatrudnienia kontynuowanego bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na rzecz którego wykonywał je bezpośrednio przed nabyciem prawa do emerytury, ustalonym w decyzji organu rentowego. W ocenie Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie nie została wyczerpana hipoteza tego przepisu, a tym samym wypłacone wnioskodawcy świadczenie nie może zostać uznane za nienależnie pobrane.

W świetle cytowanego przepisu nie ma przeszkód, zdaniem Sądu, by rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło przed złożeniem wniosku o emeryturę lub po jego złożeniu ale przed wydaniem decyzji o przyznaniu emerytury. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie skoro wnioskodawca rozwiązał stosunek pracy z dniem 31.01.2008 r., a bez znaczenia jest fakt, że ponownie podjął zatrudnienie u tego samego pracodawcy z dniem 5 lutego 2008 r. albowiem omawiany przepis nie przewiduje zakazu ponownego podjęcia zatrudnienia. Nadto Sąd Okręgowy uznał, iż wnioskodawca, składając wniosek o emeryturę, powiadomił zakład emerytalny o fakcie pozostawania w zatrudnieniu i corocznie przedkładał zaświadczenia o osiąganych dochodach, na podstawie których ZUS przeliczał wnioskodawcy świadczenie.

Dlatego też ostatecznie Sąd Okręgowy uznał, iż wnioskodawca nie pobrał nienależnego świadczenia i orzekł jak na wstępie. Apelację od opisanego wyroku wniosła strona pozwana, zarzucając mu:

1) sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, z którego wynika, że H. P. we wniosku o emeryturę z dnia 3.03.2008 r. nie wskazał, że pozostaje w zatrudnieniu od 5.02.2008 r. i po przyznaniu emerytury od 1.03.2008 r. nie rozwiązał stosunku pracy, pomimo prawidłowego pouczenia o wpływie niespełnienia tego warunku na zawieszenie prawa do świadczenia;

2) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów art. 138 w związku z art. 103 ust. 2a ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w brzmieniu obowiązującym w okresie, za który organ rentowy domaga się zwrotu nienależnie pobranej emerytury (Dz.U. z 2004 r. nr 39 poz. 353 ze zm.) przez zwolnienie wnioskodawcy od zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w kwocie 25.571,31 zł, pomimo iż w decyzji z 4.04.2008 r. o przyznaniu prawa do emerytury od 1.03.2008 r. organ rentowy zamieścił pouczenie o zależności wypłaty emerytury od rozwiązania stosunku pracy jaki istniał bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury. Z powyższych przyczyn apelująca domagała się zmiany zaskarżonego orzeczenia przez oddalenie odwołania wnioskodawcy.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Zarzutom apelacyjnym nie można odmówić słuszności. Stan sprawy wynikający z akt rentowych wnioskodawcy wskazuje, że wnioskodawca zgłosił wniosek o przyznanie mu prawa do emerytury w dniu 3 marca 2008 r. Do wniosku dołączył świadectwo pracy, zgodnie z którym stosunek pracy został rozwiązany z dniem 31 stycznia 2008r ., a w pkt V ppkt 9 oświadczenia cyt. „rozwiązanie stosunku pracy nastąpi” podał „ tak (...)”. W dacie zgłoszenia wniosku o emeryturę wnioskodawca nie informował organu rentowego o pozostawaniu z tym samym pracodawcą w stosunku pracy nawiązanym ponownie od dnia 5 lutego 2008 r., a w kwestionariuszu tyczącym okresów składkowych i nieskładkowych tego zatrudnienia w ogóle nie wykazał, pomimo, iż bezpośrednio poprzedzało ono datę złożenia wniosku.

Być może takie działanie wnioskodawcy wynikało z przeświadczenia, że rozwiązanie stosunku pracy w dacie 31 stycznia 2008 r. było spełnieniem wymogu uruchomienia wypłaty świadczenia emerytalnego, którego przyznania spodziewał się jednakże w świetle obowiązujących przepisów poglądu tego nie można podzielić. Miarodajnym dla oceny sytuacji prawnej wnioskodawcy był moment zgłoszenia przez niego wniosku o świadczenie emerytalne i jego przyznania decyzją organu rentowego. Zarówno w dniu zgłoszenia wniosku ( 03.03.2008 r.) jak i w dniu nabycia prawa do emerytury ustalonym w decyzji organu rentowego ( 1.03.2008 r.) wnioskodawca pozostawał w stosunku pracy z pracodawcą, na rzecz którego wykonywał prace bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury, ustalonym w decyzji organu rentowego.

Zgodnie więc z art. 103 ust. 2a ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (obowiązującym do dnia 7.01.2009 r.) jego prawo do emerytury ulegało zawieszeniu bez względu na wysokość przychodu uzyskiwanego przez wnioskodawcę z tytułu tego zatrudnienia. Należy podkreślić, że oświadczenia ubezpieczonego we wniosku przewidziane w pkt V ppkt 9 i w pkt V ppkt 8 nie są tożsame albowiem pierwsze z wymienionych służy właśnie stwierdzeniu przesłanek z art. 103 ust. 2a FUS, a drugie przesłanek z art. 104 – 106 FUS. Błędny jest więc pogląd Sądu I instancji, że oświadczenie wnioskodawcy tyczące zamiaru osiągania przychodów, które nie powodują zawieszenia lub zmniejszenia świadczenia był jednocześnie informacją o pozostawaniu przez wnioskodawcę w stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą.

Nie wskazuje ich także pierwsze zaświadczenie od pracodawcy z dnia 24.02.2009 r., które datuje ponowne zatrudnienie wnioskodawcy od kwietnia 2008 r., a więc niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy (vide k. 97 a.r.). Za usunięcie wszelkich wątpliwości tyczących przesłanek zawieszenia wypłaty emerytury wnioskodawcy ze względu na kontynuację zatrudnienia u dotychczasowego pracodawcy należy ostatecznie uznać doręczone wnioskodawcy decyzje organu rentowego o przyznaniu świadczenia z dnia 4 kwietnia 2008 r., a w szczególności zawarte w niej pouczenia – pkt VII ppkt 3 ( k. 80 a.r.), a także kolejną o przeliczeniu z dnia 23 kwietnia 2008 r. ( k. 93 – 96 a.r.).

Zatem niewątpliwie co najmniej od miesiąca maja 2008 r. wnioskodawca uzyskał wiedzę o okolicznościach i skutkach pobierania świadczenia nienależnego w rozumieniu art. 138 w zw. z art. 103 ust. 2a ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS. Oceniając zatem sumę okoliczności niniejszej sprawy, Sąd Apelacyjny doszedł do przekonania, iż za słuszne można uznać odwołanie wnioskodawcy jedynie za miesiące marzec i kwiecień 2008 r., a jego dalej idące odwołanie jest bezzasadne. Z tych przyczyn zaskarżony wyrok częściowo zmienił, orzekając na mocy art. 386 § 1 kpc i art. 385 kpc jak na wstępie