Legislator Case Law & Legislation
II AKz 399/15 AI generated

Appeal court dismissed request for new combined sentence due to res judicata and prior final judgment.

Case Number II AKz 399/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court upheld the lower court's decision to dismiss the proceedings for issuing a new combined sentence. The defendant argued for a new sentence because a previous one allegedly omitted a specific term, claiming he was misled into not appealing. The court found that a final combined sentence had already been issued covering all relevant domestic convictions before July 1, 2015, triggering the principle of res judicata under Article 17 § 1(7) of the Criminal Procedure Code. Consequently, the court ruled that no new proceedings could be initiated as the matter was already legally concluded.

Legislator headnote

AI generated

Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.; Art. 575 § 1 k.p.k.; Art. 92a k.k.; When a final combined sentence has been issued covering all relevant convictions, the principle of res judicata bars the initiation of new proceedings for a combined sentence unless a new conviction arises after the date of the previous combined sentence.

Keywords

AI generated
res judicata combined sentence Criminal Procedure Code final judgment procedural bar

Cited Legislation

AI generated
Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
Wobec powyższego zaistniała negatywna przesłanka procesowa i postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego należało umorzyć na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Z kolei zgodnie z art.
Art. 575 § 1 k.p.k.
Art. 92a k.k.
Z kolei zgodnie z art. 92a k.k. obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r.
Art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - kodeks karny
Zgodnie z treścią art. 19 ust.
§ 14 pkt 5 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie
O kosztach obrony udzielonej z urzędu w przedmiotowym postępowaniu Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie § 14 pkt 5 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.
art. 437 § 1 k.p.k
akt III K 105/15 w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k
Wobec powyższego zaistniała negatywna przesłanka procesowa i postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego należało umorzyć na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
art. 575 § 1 k.p.k

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKz 399/15 POSTANOWIENIE Dnia 4 listopada 2015 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodnicząca: SSA Bogumiła Metecka-Draus Protokolant: st. sekr. sądowy Anita Jagielska przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Christophera Świerka po rozpoznaniu w sprawie M. D. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 30 września 2015 roku, sygn. akt III K 105/15 w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia:

1. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy;

2. przyznać od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. F. 147,60 (stu czterdziestu siedmiu złotych sześćdziesięciu groszy) – w tym podatek VAT - tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu przez obrońcę z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

M. D. złożył wniosek o wydanie kolejnego wyroku łącznego i zastosowanie zasady absorpcji (k.1,4) wskazując, iż sąd wydając poprzedni wyrok łączny, nie objął nim kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie III K 95/13. Uzupełniając wniosek dodał, że „nie złożył zażalenia” na poprzedni wyrok łączny, ponieważ został wprowadzony w błąd przez adwokata i dlatego obecnie domaga się wydania nowego wyroku łącznego. Postanowieniem z dnia 30 września 2015 r., Sąd Okręgowy w Szczecinie umorzył postępowanie odnośnie wniosku skazanego. Uzasadniając powyższe wskazał, iż na podstawie informacji z (...) M. D. był skazany w Polsce wyrokami:

1. Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2008r., sygn. akt IV K 1833/07;

2. Sądu Rejonowego Szczecin Centrum w Szczecinie z dnia 5 lipca 2010r., sygn. akt IV K 635/10;

3. Sądu Rejonowego Szczecin Centrum w Szczecinie z dnia 26 września 2011r., sygn. akt IV K 757/11;

4. Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 31 lipca 2013r., sygn. akt III K 95/13;

5. Sądu Rejonowego Szczecin Centrum w Szczecinie z dnia 25 października 2013r., sygn. akt IV K 890/12;

6. Wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 29 lipca 2014r., sygn. akt III K 103/14 wymierzono karę łączną w sprawach prawomocnie zakończonych wyrokami Sądu Rejonowego Szczecin Centrum w Szczecinie o sygn. akt IV K 757/11 i IV K 890/12 , zaś umorzono postępowanie w sprawach o sygn. akt IV K 1833/07, IV K 635/10 i III K 95/13. Jak wynika z powyższego Sąd Okręgowy w Szczecinie orzekając dnia 29 lipca 2014 r. w przedmiocie wyroku łącznego uwzględnił wszystkie skazania M. D. w Polsce. Z kolei z informacji nadesłanej przez (...)nie wynika, aby po dacie wyroku łącznego zapadł w jego sprawie kolejny wyrok.

Wobec powyższego zaistniała negatywna przesłanka procesowa i postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego należało umorzyć na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Z kolei zgodnie z art. 92a k.k. obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r. wyrokiem łącznym nie obejmuje się orzeczeń skazujących wydanych w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej. Sąd zastosował przepisy obowiązujące do dnia 1 lipca 2015r., bowiem zgodnie z art.19 ust.1 przepisów przejściowych, obecnie obowiązujących przepisów w zakresie kary łącznej nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r., chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie tej ustawy, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany, który wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił obrazę prawa materialnego poprzez błąd subsumcji wyrażającej się w braku zastosowania do sytuacji procesowej skazanego zasady wyrażonej w art. 4 § 1 kk. Tak podnosząc, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Szczecinie.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie obrońcy skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż słuszne jest stanowisko sądu meriti, iż w przypadku skazanego nie mają zastosowania nowe przepisy dotyczące łączenia kary przy wydawaniu wyroku łącznego. Zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r., o zmianie ustawy - kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015.396), który to jest przepisem intertemporalnym i wskazuje, kiedy stosujemy nowe przepisy rozdziału IX kodeksu karnego, a kiedy stare.

I tak nowych przepisów kodeksu karnego z rozdziału IX nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem 1 lipca 2015 r., chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po 1 lipca 2015 r. Wobec skazanego nie było żadnego prawomocnego skazania po dniu 1 lipca 2015 r. Wszystkie skazania nastąpiły przed dniem 1 lipca 2015 r., zatem w sytuacji skazanego zastosowanie mają stare przepisy rozdziału IX kodeksu karnego zatytułowanego ,,Zbieg przestępstw oraz łączenie kar i środków karnych”.

Przechodząc dalej wskazać należy, iż wyrokowi łącznemu bezspornie przysługuje cecha prawomocności. Traci on moc tylko wtedy, gdy ujawni się potrzeba wydania kolejnego wyroku łącznego, a więc gdy ujawni się skazanie, które podlega połączeniu z karami już objętymi wyrokiem łącznym - z chwilą wydania nowego wyroku łącznego (art. 575 § 1 k.p.k.), albo w razie uchylenia lub zmiany jednego z wyroków, z których kary wyrokiem łącznym zostały objęte. W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z żadną z opisanych wyżej sytuacji.

Jednocześnie, jak trafnie wskazał sąd rozstrzygający, po dacie wydania wyroku łącznego z dnia 29 lipca 2014 r., nie zapadł żaden nowy wyrok, również żaden z wyroków nie utracił mocy lub nie uległ zmianie, a tylko w takim wypadku wydany wobec skazanego ostatnio wyrok łączny mógłby utracić moc. Jednocześnie podkreślić należy, iż wyroki wymienione w punkcie 1, 3, 6 karty karnej skazanego (k. 11-13) w tym wyrok w sprawie III K 95/13 wskazywany przez M. D. we wniosku, nie objęte dotychczas wyrokiem łącznym, nie nadają się do połącznia, co ustalił już z urzędu Sąd Okręgowy w trakcie procedowania w sprawie III K 103/14 i co zaskutkowało także wówczas umorzeniem postępowania w tym zakresie.

Obecnie zaś nic w powyższej kwestii się nie zmieniło. W tej więc sytuacji prawidłowo Sąd I instancji uznał, iż w sprawie wystąpiła negatywna przesłanka procesowa, a to powaga rzeczy osądzonej. Zgodnie bowiem z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone. Przesłanka ta ma zastosowanie także w przypadku postępowania o wydanie wyroku łącznego, gdy przedmiotem wcześniejszej oceny sądu orzekającego w kwestii wydania wyroku łącznego były skazania objęte wszystkimi tymi samymi wyrokami, które mają być przedmiotem obecnego postępowania.

Mając na uwadze przedstawioną argumentację Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. O kosztach obrony udzielonej z urzędu w przedmiotowym postępowaniu Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie § 14 pkt 5 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U 02.163.1348 z późn. zm.).