Legislator Case Law & Legislation
II AKz 387/15 AI generated

Appeal court dismissed request for new combined sentence due to res judicata on prior final judgment.

Case Number II AKz 387/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court upheld the lower court's decision to dismiss proceedings for issuing a new combined sentence. The defendant argued for a new judgment citing procedural errors and delays, but the court found no new circumstances justifying a second ruling. The decision relied on the principle of res judicata, which prohibits re-litigating matters already finally decided in a prior combined sentence judgment.

Legislator headnote

AI generated

Art. 437 § 1 k.p.k.; Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.: The principle of res judicata applies to combined sentence proceedings, prohibiting a new judgment when all relevant convictions were already covered by a prior final combined sentence and no new circumstances exist.

Keywords

AI generated
res judicata combined sentence procedural dismissal final judgment prohibition of double adjudication appellate review legal certainty

Cited Legislation

AI generated
Art. 437 § 1 k.p.k.
akt III K 87/15 w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia:
Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
Należy wyjaśnić, że wynikająca z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. przesłanka powagi rzeczy osądzonej odnosi się także do orzeczeń wydanych w kwestii wyroku łącznego i ma ona charakter bezwzględny.
art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym orzekł w punkcie następnym na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze (Dz.
§ 14 pkt 5 i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r.
z § 14 pkt 5 i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.
art. 437 § 1 k.p.k
akt III K 87/15 w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k
Należy wyjaśnić, że wynikająca z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKz 387/15 POSTANOWIENIE Dnia 4 listopada 2015 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodnicząca: SSA Bogumiła Metecka – Draus Protokolant st. sekr. sądowy Anita Jagielska przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Christophera Świerka po rozpoznaniu w sprawie P. I. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 25 września 2015 roku, sygn. akt III K 87/15 w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia:

1. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy;

2. przyznać od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. C. z Kancelarii Adwokackiej w S. kwotę 147,60 (stu czterdziestu siedmiu złotych sześćdziesięciu groszy) – w tym podatek VAT - tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu przez obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25.09.2015 roku, sygn. akt: III K 87/15, Sąd Okręgowy w Szczecinie umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego obejmującego kary wymierzone P. I. (pkt 1 ), przyznał od Skarbu Państwa na rzecz na rzecz adw. M. C. kwotę 147,60 zł, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu (pkt 2) i zwolnił skazanego z obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych (pkt 3 orzeczenia). W uzasadnieniu Sąd I Instancji podniósł, że P. I. karany był dziesięciokrotnie i wszystkie wyroki uprawomocniły się przed dniem 1 lipca 2015 r. (ostatni 5 grudnia 2012 r.), wobec czego zastosowanie w sprawie mają nadal przepisy dotychczasowe, tj. sprzed nowelizacji.

Nadto, w dniu 4 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie wydał wyrok łączny o sygn. III K 294/12, który obejmował wszystkie dotychczasowe skazania P. I.. Od tamtej pory sytuacja skazanego nie zmieniła się, gdyż nie zapadł wobec niego żaden nowy wyrok. Z uwagi zatem na wcześniejsze orzeczenie wobec niego wyroku łącznego obejmującego wszystkie skazania jednostkowe postępowanie w sprawie należało umorzyć. Powyższe postanowienie zaskarżył skazany i zarzucił, że Sąd Okręgowy nie dokonał wszechstronnego rozpoznania sprawy i okoliczności rażącego naruszenia prawa w sprawie o sygn.

III K 289/07, przewlekłości postępowania w sprawie o sygn. III K 239/10 oraz wydania nieprawidłowego wyroku łącznego z dnia 4.04.2013r., sygn. III K 294/12. Tak argumentując żalący wniósł o „rozwiązanie wyroków łącznych i wydanie nowego wyroku łącznego”. W piśmie procesowym z dnia 15.10.2015r., skazany poprosił o wyjaśnienie, czy w toku postępowania rozpoznawczego był reprezentowany przez obrońcę oraz z jakich przyczyn obrońca nie skontaktował się z nim w celu poczynienia ustaleń i złożenia zażalenia.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W ocenie Sądu Apelacyjnego, prawidłowo Sąd Okręgowy przyjął, że w stosunku do P. I. brak jest obecnie podstaw do wydania wyroku łącznego i nowego połączenia kar z uwagi na powagę rzeczy osądzonej w związku z wydanym uprzednio wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 4.04.2013 r., sygn. III K 294/12. Należy bowiem stwierdzić, że toczyło się i zostało już prawomocnie zakończone postępowanie w sprawie wniosku skazanego w przedmiocie wydania wyroku łącznego i połączenia kar wymierzonych przed tym postępowaniem, i nie pojawiły się żadne nowe okoliczności.

Ponownie orzekanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego – mimo powtórzenia tego żądanie w zażaleniu, jest niedopuszczalne, gdyż prowadziłoby do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu. Należy wyjaśnić, że wynikająca z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. przesłanka powagi rzeczy osądzonej odnosi się także do orzeczeń wydanych w kwestii wyroku łącznego i ma ona charakter bezwzględny. Zachodzi wówczas, gdy wszystkie, będące przedmiotem obecnego postępowania skazania, były przedmiotem wcześniejszego prawomocnie zakończonego postępowania (tożsamość podmiotowo-przedmiotowa) oznaczając tym samym zakaz dwukrotnego orzekania w tej samej kwestii.

Właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nie pojawią się w sprawie nowe okoliczności, które w zasadzie mogą sprowadzać się wyłącznie do nowych wyroków skazujących, a takich w przypadku skazanego obecnie nie ma ujawnionych w karcie karnej, a również skazany powołał się na nowe wyroki z karami mogącymi podlegać połączeniu. Sąd Apelacyjny wskazuje, iż w tym stanie faktycznym nie ma obecnie przesłanek umożliwiających wydanie kolejnego wyroku łącznego i połączenie kar wskazanych przez skazanego.

W postępowaniu o wydanie wyroku łącznego nie dokonuje się ocen postępowań sądowych, czy trafności zapadłych wyroków, ewentualnie kar wymierzonych w innych sprawach, a zatem i w tym zakresie zarzut środka odwoławczego nie mógł być uwzględniony. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji prawidłowo rozstrzygnął po wszczęciu postępowania, iż z uwagi na stwierdzoną powagę rzeczy osądzonej, należało je umorzyć. Odnośnie dodatkowo złożonego pisma z dnia 15.10.2015r. należy wyjaśnić, że obrońca zapoznał się z aktami sprawy i stawił się na posiedzenie z dnia 25.09.2015r., na którym reprezentował interesy skazanego popierając jego wniosek.

Skazany nie był przy tym pozbawiony uprawnienia do wywiedzenia środka odwoławczego osobiście, z którego to zresztą prawa skorzystał. Złożone przez P. I. zażalenie spowodowało wszczęcie postępowania odwoławczego i dokonanie ponownej oceny prawnej sprawy z wniosku skazanego. Kwestia kontaktu skazanego z obrońcą po wydaniu postanowienia nie miała wpływu na trafność orzeczenia Sądu I Instancji. Należy dodać, że skazany był reprezentowany przez obrońcę również na posiedzeniu odwoławczym. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny uznając zaskarżone rozstrzygnięcie za prawidłowe, a wywiedzione zażalenie za niezasadne, orzekł jak w punkcie 1 postanowienia.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym orzekł w punkcie następnym na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2015r. poz. 615) w zw. z § 14 pkt 5 i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 461, ze zm.). Tak argumentując Sąd Apelacyjny postanowił jak na wstępie.