Legislator Case Law & Legislation
II AKz 347/15 AI generated

Appeal dismissed because temporary arrest was revoked before the appeal could be examined, leaving no subject matter for review.

Case Number II AKz 347/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the defense's appeal regarding a temporary arrest order without issuing a reasoned decision. The lower court had issued an order to detain the defendant, but this measure was subsequently revoked before the appeal could be formally examined. Consequently, the court determined that the appeal lacked a subject matter for review and was therefore inadmissible.

Legislator headnote

AI generated

Art. 430 § 1 k.p.k.; Art. 98 § 2 k.p.k.: If a coercive measure is revoked before the appeal is examined, the appeal loses its subject matter and must be dismissed without consideration.

Keywords

AI generated
temporary arrest subject matter of appeal inadmissible appeal coercive measure revocation procedural dismissal

Cited Legislation

AI generated
Art. 430 § 1 k.p.k.
akt III K 235/13 o zastosowaniu tymczasowego aresztowania na okres dwóch miesięcy od dnia zatrzymania na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a 1.pozostawić zażalenie obrońcy bez rozpoznania;
Art. 98 § 2 k.p.k.
na zasadzie art. 98 § 2 kpk odroczyć sporządzenie uzasadnienia na okres 7 dni.
art. 258§3 k.k
oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 258§3 k.k.
art. 430 § 1 k.p.k
akt III K 235/13 o zastosowaniu tymczasowego aresztowania na okres dwóch miesięcy od dnia zatrzymania na podstawie art. 430 § 1 k.p.k.
art. 18 § 1 k.k
art. 286 § 1 k.k
art. 294 § 1 k.k
art.21§2 k.k
art. 12 k.k
art. 65 § 1 k.k
z art. 65 § 1 k.k., z art.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKz 347/15 POSTANOWIENIE Dnia 13 października 2015 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Tomasz Szymański Protokolant: st. sekr. sądowy Monika Palonek przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Apelacyjnej Małgorzaty Ciężkowskiej - Gabryś po rozpoznaniu w sprawie A. T. oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 258§3 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez obrońcy adw. A. P. na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 9 września 2015 roku, sygn. akt III K 235/13 o zastosowaniu tymczasowego aresztowania na okres dwóch miesięcy od dnia zatrzymania na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a 1.pozostawić zażalenie obrońcy bez rozpoznania;

2. na zasadzie art. 98 § 2 kpk odroczyć sporządzenie uzasadnienia na okres 7 dni. Sygn. akt II AKz 347/15

UZASADNIENIE

A. T. stoi min. pod zarzutem popełnia przestępstwa z art. 258 § 3 k.k. tj. wspólnie z innymi założenia i kierowania zorganizowaną grupą przestępczą, której celem było popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów oraz przestępstw karno-skarbowych związanych z obrotem paliwem, zmianą przeznaczenia wyrobów akcyzowych poprzez usuwanie z oleju opałowego barwnika i znacznika akcyzowego przy użyciu ziemi bielącej i stężonego kwasu siarkowego, następnie jego sprzedaży jako pełnowartościowego oleju napędowego i narażenia Skarbu Państwa na uszczuplenie podatku akcyzowego wielkiej wartości, przy wykorzystaniu struktury firm założonych i zarejestrowanych przez ustalonych członków grupy na potrzeby przestępczych przedsięwzięć przy użyciu podrobionych i poświadczających nieprawdę i nierzetelnych faktur VAT, dokumentów wz i innych dokumentów oraz doprowadzeniu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wprowadzenie w błąd ostatecznych, detalicznych odbiorców oleju napędowego co do jego przeznaczenia, składu, jakości i ceny sprzedawanego paliwa oraz pod zarzutem popełnienia szeregu innych przestępstw, a to z art. z art. 18 § 1 k.k. zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art.21§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 54 § 1 k.k.s., art. 73a § 1 k.k.s., art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art.7 § 1 k.k.s. w zw. z art.6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 1 k.k.s. i w zw. z art. 21 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt. 1, 2 i 5 k.k.s. i w zw. z art. 38 § 2 pkt.1 k.k.s., z art. 299 § 5 i§ 6 k.k. w zw. z art. 299 § 1 k.k., art.18 § 1 k.k. w zw. z art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. Postanowieniem z dnia 9 września 2015 roku, sygn.

III K 235/13 Sąd Okręgowy na zasadzie art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 1 pkt. 2 k.p.k. zastosował wobec oskarżonego A. T. s. A., ur. (...) w K. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 2 miesięcy od dnia zatrzymania. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że niewątpliwie w sposób nieusprawiedliwiony oskarżony A. T. nie zgłosił się na badania psychiatryczne w dniu 08 września 2015 roku, a postawę oskarżonego należy ocenić jako utrudnianie postępowania. Na postanowienie o zastosowaniu środka zapobiegawczego obrońca oskarżonego wniósł zażalenie zaskarżając je w całości.

W zażaleniu zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania: - art. 249 § 1 k.p.k. i art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez nieusprawiedliwione przyjęcie, iż konieczne jest zastosowanie izolacyjnego środka zapobiegawczego z tej przyczyny, że oskarżony nie stawiając się na badania lekarskie w dniu 8 września 2015 roku utrudnił postępowanie w sprawie i może je utrudniać także w przyszłości; - art. 257 § 1 k.p.k. poprzez naruszenie zasady minimalizacji środków zapobiegawczych; - art. 258 § 4 k.p.k. poprzez naruszenie zasady adekwatności środków zapobiegawczych;

2. błędne ustalenia faktyczne leżące u podstaw decyzji a polegające na przyjęciu, iż oskarżony nie stawił się w wyznaczonym terminie na badania sądowo-psychiatryczne bez usprawiedliwienia albowiem – wbrew swoim twierdzeniom – nie uczestniczył tego dnia w rozprawie przed Sądem Okręgowym w Poznaniu, jak.k.olwiek dowody przeprowadzone przez Sąd w tym zakresie nie pozwalają na dokonanie takich ustaleń. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W dniu 18 września 2015 roku Sąd Okręgowy w Krakowie z urzędu na zasadzie art. 253 § 1 k.p.k. w zw. z art. 257 § 1 k.p.k. uchylił wobec oskarżonego A.

T. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania zastosowany postanowieniem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 09 września 2015 roku, sygn. III K 235/13. W uzasadnieniu Sąd Okręgowy wskazał, że w dniu 17 września 2015 roku oskarżony A. T. zgłosił się na badania psychiatryczne, co zostało potwierdzone zaświadczeniem biegłego psychiatry W. B., zatem stosowanie izolacyjnego środka zapobiegawczego, zastosowanego z powodu utrudniania postępowania sądowego poprzez zaniechanie stawiennictwa na badania, stało się zbędne.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie stoi na stanowisku, że pomimo uchylenia stosowania tymczasowego aresztowania przed rozpoznaniem środka odwoławczego od postanowienia o jego zastosowaniu, przedmiot zaskarżenia nie przestaje istnieć, a tworzy go zaskarżone postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, w zakresie w którym ten izolacyjny środek zapobiegawczy został faktycznie zastosowany. Wówczas przedmiotem rozpoznania jest legalność i zasadność stosowania wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania. Mając na uwadze funkcję, jaką pełni kontrola orzeczeń w postępowaniu karnym, a jest nią kontrola trafności zaskarżonego orzeczenia, tak pod względem faktycznym, jak i prawnym, Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie stoi na stanowisku, że uchylenie tymczasowego aresztowania, nie stanowi podstawy do pozostawienia bez rozpoznania w całości zażalenia złożonego na postanowienie, a tylko w zakresie, w jakim dotyczy ono okresu, w którym środek ten nie był wobec oskarżonego stosowany.

W takim bowiem wypadku przedmiotem kontroli odwoławczej jest zasadność i legalność zastosowanego (ewentualnie przedłużonego) tymczasowego aresztowania w okresie, w którym środek ten był stosowany (odmiennie Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 lutego 2007 roku, I KZP 37/06, OSNKW 2007/3/22, również odmiennie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 30 grudnia 2009 roku, II AKz 538/09, KZS 2010/2/39 a także Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 5 stycznia 2012 roku, II AKz 1/12, LEX nr 1108800). W przypadku zaś, gdy po wydaniu postanowieniu o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, środek ten nigdy nie był wobec oskarżonego stosowany i został następnie uchylony jeszcze przed rozpoznaniem środka odwoławczego od postanowienia o jego zastosowaniu, samo zaskarżone postanowienie nie tworzy przedmiotu kontroli odwoławczej.

Przyjąć należy, że w takich sytuacjach procesowych przedmiot zaskarżenia przestaje istnieć a złożony środek odwoławczy należy rozstawić w całości bez rozpoznania. Nawiązując w tym miejscu do wynikającego z orzecznictwa sądowego stanowiska (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2007 roku, I KZP 37/06, OSNKW 2007/3/22, postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 5 stycznia 2012 roku, II AKz 1/12, LEX nr 1108800), że przedmiotem kontroli odwoławczej jest zasadność i legalność zastosowanego (ewentualnie przedłużonego) tymczasowego aresztowania, wskazać należy, że przedmiotem zaskarżenia nie jest samo postanowienie o przedłużeniu stosowania tymczasowego aresztowania jako takie a stosowanie tegoż środka zapobiegawczego.

Podkreślić przy tym należy, że rozpoznając środek zaskarżenia nie wolno tracić z pola widzenia wniosków zawartych w petitum zażalenia, z których wynika pierwotny cel tego środka odwoławczego, jakim jest uchylenie stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego a także nie wolno zapominać o celu, jakiemu służyć ma w takiej sytuacji postępowanie odwoławcze. Nie budzi wątpliwości Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie, że w realiach takiego postępowania niemożliwe staje się wyrzeczenie zgodne z wnioskami zawartymi w zażaleniu z tego tylko względu, że uchylony został środek zapobiegawczy, który został zastosowany zaskarżonym postanowieniem.

Bezprzedmiotowe staje się więc zarówno orzeczenie o uchyleniu zaskarżonego postanowienia jak i orzeczenie o jego zmianie. Akceptując powyższy pogląd, że względem postanowień, które są wydawane, gdy izolacyjny środek zapobiegawczy jest nadal stosowany, zmianie ulega treść wyrzeczenia, zastrzec należy, że w niniejszej sprawie odpadł nadto przedmiot postępowania odwoławczego a więc konieczność poddania weryfikacji pod kątem legalności i zasadności przesłanek stosowania tymczasowego aresztowania i to zarówno tych, których dotyczą podniesione w zażaleniu zarzuty, jak i tych, które winny zostać zweryfikowane z urzędu.

Mając na uwadze okoliczność, że oskarżony w wyniku wydania zaskarżonego postanowienia nie został ani zatrzymany ani tymczasowo aresztowany, przyjąć należało, że brak jest przedmiotu zaskarżenia. Skoro zatem przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia, to złożony wcześniej i przyjęty środek odwoławczy należy uznać za niedopuszczalny, co zgodnie z regulacją art. 430 § 1 k.p.k. prowadzi do pozostawienia go bez rozpoznania przez sąd odwoławczy. Mając na uwadze całość powyższych rozważań, orzeczono jak na wstępie.