Court dismisses appeal for retrial due to procedural delay exceeding statutory time limits under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe court rejected the plaintiff's request to reopen the proceedings, ruling that the appeal was filed after the statutory three-month deadline expired. Although the plaintiff argued that a Constitutional Court ruling invalidated the original judgment, the court found no grounds to extend the filing period. Consequently, the court dismissed the claim and ordered the plaintiff to bear the process costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 401 § 1 k.p.c.; Art. 407 § 2 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A request for retrial filed after the expiration of the prescribed time limit is inadmissible and must be rejected.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt: I C 2985/12 POSTANOWIENIE Dnia 11 lutego 2014 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSO w SR Iwona Kizerwetter-Kramarz Protokolant: Joanna Bobińska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2014 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa G. V. Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. przeciwko I. M. ze skargi pozwanej I. M. o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt I Nc 2351/10 Sądu Rejonowego dla Warszawy–Śródmieścia w Warszawie w sprawie z powództwa G. V. Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. o zapłatę postanawia:
1. odrzucić skargę;
2. zasądzić od pozwanego (...) Sp. z o.o. w W. na rzecz powoda Ł. B. kwotę 3.617,- zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 3.600,- zł. (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt: I C 2895/12
UZASADNIENIE
W dniu 28 grudnia 2012 roku I. M. złożyła skargę o wznowienie postępowania w sprawie I Nc 2351/10 tutejszego Sądu. Jako okoliczności uzasadniające skargę skarżąca wskazała orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 marca 2011 r. (sygn. akt P 7/09), że „ art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r. Nr 72 (…)) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 26 czerwca 2009 r. o zmianie ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 131, poz. 1075), w związku z art. 244 § 1 i art. 252 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.
U. Nr 43, poz. 296, ze zm.), w części, w jakiej nadaje moc prawną dokumentu urzędowego księgom rachunkowym i wyciągom z ksiąg rachunkowych banku w odniesieniu do praw i obowiązków wynikających z czynności bankowych w postępowaniu cywilnym prowadzonym wobec konsumenta, jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 76 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 20 Konstytucji”. Zgodnie z treścią przepisu art. 401 1 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania również w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie.
Stosownie zaś do treści art. 407 § 2 k.p.c. w sytuacji określonej w art. 401 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie, o którym mowa w art. 401 1 , nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu, a w wypadku wydania go na posiedzeniu jawnym - od dnia ogłoszenia tego postanowienia.
Nadto jak wynika z art. 408 k.p.c. po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się wyroku nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem wypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Termin wskazany w treści przepisuart. 408 k.p.c., określający dopuszczalność żądania wznowienia postępowania, jest termin prekluzyjnym, a zatem nie podlegającym przywróceniu. Skarżąca, jako podstawę wznowienia postępowania wskazała fakt, że orzeczenie w sprawie I Nc 2351/10 zostało oparte na przedłożonym przez powoda wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu inwestycyjnego.
Jednocześnie powołane zostało orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 marca 2011 r. w sprawie o sygn. P 7/09 stwierdzającym o niezgodności z Konstytucją art. 95 ust. 1 ustawy prawo bankowe (sentencja tego orzeczenia ukazała się w Dzienniku ustaw w dniu 5 kwietnia 2011 r.) Wskazać jednak należy, że pod uwagę brany może być także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia z dnia 11 lipca 2011 r., sygn. akt P 1/10 (sentencja tego orzeczenia ukazała się w Dzienniku ustaw w dniu 25 lipca 2011 r.), w którym Trybunał orzekł, że „ art. 194 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (Dz.
U. Nr 146, poz. 1546, z 2005 r. (…)) w części, w jakiej nadaje moc prawną dokumentu urzędowego księgom rachunkowym i wyciągom z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego w postępowaniu cywilnym prowadzonym wobec konsumenta, jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 76 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 20 Konstytucji ”. Bez względu jednak na fakt, który z ww. wyroków miałby stanowić podstawę wznowienia postępowania w sprawie I Nc 2351/10, uznać należy, że skarga została złożona po ustawowym terminie zakreślonym przez art. 407 § 2 k.p.c. Zgodnie z brzmieniem art. 190 ust. 3 Konstytucji RP orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego.
Termin ten nie może przekroczyć osiemnastu miesięcy, gdy chodzi o ustawę, a gdy chodzi o inny akt normatywny - dwunastu miesięcy. W przypadku orzeczeń, które wiążą się z nakładami finansowymi nie przewidzianymi w ustawie budżetowej, Trybunał Konstytucyjny określa termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego po zapoznaniu się z opinią Rady Ministrów. Oba ww. wyroki weszły w życie z dniem ich ogłoszenia w Dzienniku Ustaw. A zatem odpowiedni w dniach 5 kwietnia 2011 r. i 25 lipca 2011 r. Zatem w zależności od przyjętego orzeczenia, 3 – miesięczny termin na wniesienia skargi o wznowienie postępowania minął odpowiednio w dniu 5 lipca 2011 r. i 25 października 2011 r.
Skarga złożona została zaś w dniu 28 grudnia 2012 r. a zatem z przekroczeniem 3-miesięcznego terminu zakreślonego przez przepisy kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z treścią przepisu art. 410 § 1 k.p.c. Sąd odrzuca skargę o wznowienie postępowania wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przy czym skarga podlega odrzuceniu nie tylko wtedy, gdy powołana w niej podstawa wznowienia została sformułowana w sposób nieodpowiadający ustawie, ale także wówczas, gdy wskazane w niej okoliczności wprawdzie dadzą się podciągnąć pod przewidzianą w ustawie podstawę wznowienia, to jednak w rzeczywistości podstawa ta nie występuje ( confer wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r., III CSK 56/07).
Reasumując, w ocenie Sądu, skarga I. M. została wniesiona po terminie, co skutkowało jej odrzucenie. Ponadto brak było podstaw do uznania, że zaistniały podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Wskazać bowiem należy, że skoro skarga wniesiona została 28 grudnia 2012 r. zaś pismo zawierające argumentację skarżącej odnoszącą się do braku winy w uchybieniu terminu zostało złożone w dniu 22 stycznia 2013 r. to wniosek taki nie mógł zostać uznany za uzasadniony. W myśl art. 169 § 1 k.p.c. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu w którym czynność miała być wykonana w ciągu tygodnia od daty ustania przyczyny uchybienia terminu.
Pozwana wskazuje, że o tym, że o podstawie wznowienia dowiedziała się na kilka dni przed wniesienia skargi o wznowienia. A zatem wniosek ten był spóźniony i nie mógł uzasadniać przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wobec niespełnienia przez skarżącą formalnych wymogów skargi o wznowienie postępowania, Sąd na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. w związku z art. 407 § 2 k.p.c. orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i w związku z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.
U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Po stronie powodowej koszty procesu odpowiadały sumie honorarium radcy prawnego w wysokości 3.600 złotych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa – 17 zł (łącznie 3.617 zł). W pkt 2 postanowienia wymienionymi kosztami obciążono skarżącą, jako stronę przegrywającą spór. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji. ZARZĄDZENIE (...)