Plaintiff's claim dismissed due to lack of standing and failure to prove debt transfer conditions. Plaintiff failed to prove standing or debt transfer conditions. Court dismissed claim for lack of standing and proof. Plaintiff failed to prove standing or debt transfer conditions.

Sygn. akt I C 2850/13 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 października 2014 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie, I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Joanna Dalba Protokolant: Izabela Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa e. (...) w W. przeciwko K. O. o zapłatę oddala powództwo Sygn. akt: I C 2850/13

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 06 września 2013 r. powód e.z siedzibą w W.domagał się zasądzenia na swoją rzecz od pozwanego K. O.kwoty 1.243,79 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Pozwany nie zajął stanowiska procesowego w sprawie, w sytuacji, w której zawiadomienie o terminie rozprawy zostało mu prawidłowo doręczone w dniu 10 lipca 2014 r. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 04 października 2012 r. została zawarta umowa sprzedaży wierzytelności między (...)sp. z o.o. z siedzibą w W.(cedentem)a (...) S.A.z siedzibą we W.(cesjonariuszem), na podstawie której zamiarem cedenta było przeniesienie na cesjonariusza wierzytelności przysługujących cedentowi wobec osób fizycznych, których szczegółowy wykaz miał stanowić załącznik nr 1 do umowy.

Warunkiem skuteczności umowy była zapłata przez cesjonariusza pełnej kwoty stanowiącej równowartość zbywanych wierzytelności (k. 23-24). W dniu 28 czerwca 2013 r. została zawarta umowa sprzedaży wierzytelności między (...) S.A.z siedzibą we W.(cedentem) a e. (cesjonariuszem) na podstawie, której zamiarem cedenta było przeniesienie na cesjonariusza wierzytelności przysługujących cedentowi wobec osób fizycznych, których szczegółowy wykaz miał stanowić załącznik nr 1 do umowy (k. 21-22). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o ww. dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, których autentyczność nie budziła wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony procesu.

Sąd zważył, co następuje. Powództwo podlegało oddaleniu. W pierwszej kolejności należało wskazać, że powód w żaden sposób nie wykazał w sprawie legitymacji czynnej do wytoczenia powództwa przeciwko pozwanemu, tzn. że przysługiwało mu roszczenie o zapłatę względem pozwanego (art. 509 § 1 k.c.). Po pierwsze, do umowy nie dołączono załączników do umowy cesji wierzytelności precyzujących, jakie roszczenia i przeciwko jakim osobom zostały nabyte przez powoda. Powód nie wykazał zatem (art. 6 k.c.), że jest obecnie wierzycielem pozwanego, a zatem, że był uprawniony do wytoczenia powództwa przeciwko niemu.

Warto podkreślić, że dokument stanowiący wyciąg z załącznika (k.

13) odnosił się jedynie do wtórnej umowy zbycia wierzytelności, tj. między (...) S.A. a powodem, nie zaś między cedentem pierwotnym a cesjonariuszem (...) S.A. Nie wiadomo było zatem, czy wierzytelność P4 sp. z o.o. wobec pozwanego została skutecznie nabyta przez pierwotnego cesjonariusza. Po drugie, z przepisu § 3 ust. 3 pierwotnej umowy przelewu wierzytelności wynikało, że skutek rozporządzający przelewu wierzytelności następował z dniem całkowitej zapłaty ceny sprzedaży wierzytelności. Ziszczenia się tego warunku powód również nie wykazał w niniejszej sprawie.

Sąd zważył, że powinnością każdego powoda, a w szczególności takiego, który zawodowo trudni się działalnością danego rodzaju (art. 355 § 2 k.c.) jest udowodnienie zasady dochodzonego roszczenia i jego wysokości już we wstępnej fazie postępowania. Sprawa niniejsza została wszczęta po dniu 03 maja 2012r. tj. po wejściu w życie ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 233, poz. 1381). Oznaczało to, zgodnie z brzmieniem przepisu art. 9 ust. 1 tej ustawy, że w niniejszej sprawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu ustalonym tą ustawą.

Przepis art. 207 § 6 k.p.c. stanowi, że sąd pomija spóźnione twierdzenia i dowody chyba, że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich w pozwie, odpowiedzi na pozew lub dalszym piśmie przygotowawczym bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy albo, że występują inne wyjątkowe okoliczności.W ocenie Sądu oczywistym było, że powód był zobowiązany w niniejszej sprawie do udowodnienia nie tylko zasady odpowiedzialności pozwanego, lecz również wykazania wysokości szkody (art. 6 k.c.).

Profesjonalny pełnomocnik, formułując pozew, ponad wszelką wątpliwość wiedział albo wiedzieć powinien, że wszelkie okoliczności faktyczne i prawne wykazujące zasadę dochodzonego roszczenia, jak również jego wysokość powinny zatem bezwzględnie znaleźć się już w pozwie, czego dowodem m. in. brzmienie przepisu art. 207 § 6 k.p.c. Na marginesie można dodać, że powód nie przedłożył nadto w sprawie dowodów doręczenia pozwanemu wezwania do dobrowolnego spełnienia świadczenia, które mogłoby wskazywać na wolę polubownego załatwienia sporu.

Ponieważ okoliczności faktyczne przytoczone w pozwie przez powoda budziły uzasadnione wątpliwości (art. 339 § 2 k.p.c.), Sąd wydał wyrok zaoczny oddalający powództwo w całości. Z przytoczonych wyżej względów Sąd orzekł jak w sentencji. ZARZĄDZENIE (...) Dnia 29.10.2014 r.