Legislator Case Law & Legislation
VI Ka 288/13 AI generated

Criminal appeal dismissed; court quashed first-instance verdict for missing mandatory license return order under Art. 43 § 3 k.k.

Case Number VI Ka 288/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court quashed the first-instance verdict and remanded the case for retrial due to a procedural error. The lower court imposed a driving ban but failed to order the return of the driver's license, an obligation mandated by Article 43 § 3 of the Criminal Code. Although the prosecutor appealed requesting this mandatory order, the court found the omission constituted a violation of substantive law requiring the case to be sent back for proper adjudication.

Legislator headnote

AI generated

Art. 43 § 3 k.k.; Art. 335 § 1 k.p.k.; Art. 343 § 7 k.p.k.; When a court imposes a driving ban under Art. 42 § 2 k.k., it must concurrently order the return of the driving license pursuant to Art. 43 § 3 k.k.; failure to include this mandatory element in the appeal request or the judgment constitutes a violation of substantive law requiring the case to be remanded for retrial.

Keywords

AI generated
driving ban license return Criminal Code procedural error remand for retrial mandatory order appellate court

Cited Legislation

AI generated
Art. 43 § 3 k.k.
art. 43 § 3 k.k. polegającą na braku orzeczenia przez Sąd I instancji obowiązku zwrotu przez oskarżoną dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów mechanicznych w postaci prawa jazdy.
Art. 335 § 1 k.p.k.
Sąd Rejonowy w Lęborku zaskarżonym wyrokiem - zgodnie zresztą z dołączonym do aktu oskarżenia wnioskiem prokuratora, o którym mowa art. 335 § 1 k.p.k. – uznał I.
Art. 343 § 7 k.p.k.
z art. 343 § 7 k.p.k., a w konsekwencji również obrazy art.
Art. 42 § 2 k.k.
wymierzył oskarżonej grzywnę w rozmiarze 100 stawek dziennych, przy przyjęciu, że jedna stawka jest równoważna 30zł, - na mocy art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonej środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, - na mocy art.
Art. 178a § 1 k.k.
oskarżonej o czyn z art. 178a § 1 k.k. z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Lęborku z dnia 18 kwietnia 2013 roku w sprawie II K 118/13 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę I.
art. 42 § 2 k.k
wymierzył oskarżonej grzywnę w rozmiarze 100 stawek dziennych, przy przyjęciu, że jedna stawka jest równoważna 30zł, - na mocy art. 42 § 2 k.k.
art. 49 § 2 k.k
orzekł wobec oskarżonej środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, - na mocy art. 49 § 2 k.k.
art. 43 § 3 k.k
Nie zobowiązał natomiast oskarżonej do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów, do czego obligowała go treść art. 43 § 3 k.k., albowiem nie było to przedmiotem uzgodnień pomiędzy oskarżonym, a prokuratorem (k.17, 27).
art. 335 § 1 k.p.k
Sąd Rejonowy w Lęborku zaskarżonym wyrokiem - zgodnie zresztą z dołączonym do aktu oskarżenia wnioskiem prokuratora, o którym mowa art. 335 § 1 k.p.k.
art. 343 § 7 k.p.k
z art. 343 § 7 k.p.k., a w konsekwencji również obrazy art.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VI Ka 288/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 czerwca 2013 roku Sąd Okręgowy w Słupsku VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Witold Żyluk Sędziowie: SO Andrzej Cyganek SO Witold Galewski Protokolant Katarzyna Gill przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej Sylwii Knapik po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 roku sprawy I. L. oskarżonej o czyn z art. 178a § 1 k.k. z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Lęborku z dnia 18 kwietnia 2013 roku w sprawie II K 118/13 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę I. L. przekazuje Sądowi Rejonowemu w Lęborku do ponownego rozpoznania. Sygn. akt VI 288/13

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Lęborku z dnia 18.04.2013r., sygn. akt II K 118/13 I. L. została uznana za winną tego, że: - w dniu 20 stycznia 2013r. na trasie R. – R. gm. C. D., prowadzała w ruchu lądowym samochód osobowy marki F. (...) o nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości – 1,12 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu (tj. 2,33 promila alkoholu we krwi), tj. popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k. i za to na mocy art. 178 a § 1 k.k. wymierzył oskarżonej grzywnę w rozmiarze 100 stawek dziennych, przy przyjęciu, że jedna stawka jest równoważna 30zł, - na mocy art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonej środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, - na mocy art. 49 § 2 k.k. orzekł od oskarżonej świadczenie pieniężne w wysokości 500 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w W., - zasadził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Lęborku – 436,50 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Apelację od powyższego wyroku złożył prokurator. Zaskarżył go w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonej. Zarzucił mu: - obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 43 § 3 k.k. polegającą na braku orzeczenia przez Sąd I instancji obowiązku zwrotu przez oskarżoną dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów mechanicznych w postaci prawa jazdy. Podnosząc powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez nałożenie obowiązku zwrotu przez oskarżoną dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów mechanicznych w postaci prawa jazdy nr (...) (blankiet serii (...)) wydanego w dniu 18 czerwca 2008r. przez Starostę (...), a także o utrzymanie w pozostałym zakresie wyroku w mocy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja wywiedziona przez prokuratora - wobec trafności zarzutu w niej podniesionego - zasługuje na uwzględnienie choć wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku wobec naruszenia prawa materialnego nie mógł być uwzględniony w sytuacji, gdy wyrok podlegał uchyleniu. Sąd Rejonowy w Lęborku zaskarżonym wyrokiem - zgodnie zresztą z dołączonym do aktu oskarżenia wnioskiem prokuratora, o którym mowa art. 335 § 1 k.p.k. – uznał I. L. za winną popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k. i skazał ją na karę grzywny. Wyrokiem tym orzekł również względem oskarżonej na podstawie art. 42 § 2 k.k. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat, oraz świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 49 § 2 k.k..

Nie zobowiązał natomiast oskarżonej do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów, do czego obligowała go treść art. 43 § 3 k.k., albowiem nie było to przedmiotem uzgodnień pomiędzy oskarżonym, a prokuratorem (k.17, 27). Tymczasem Sąd Rejonowy orzekając zakaz prowadzenia pojazdów, obowiązany był orzec zwrot dokumentu uprawniającego do prowadzenia, do czego obligowała go treść art. 43 § 3 k.k.. Zgodnie z treścią tego przepisu orzekając zakaz określony w art. 42, sąd nakłada obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu.

Powyższe oznacza, że złożony przez prokuratora wniosek, o którym mowa w art. 335 § 1 k.p.k., nie zawierał wszystkich wymaganych przepisami prawa karnego materialnego, a mających charakter obligatoryjny, elementów. W omawianej sprawie okoliczność ta, umknęła zarówno prokuratorowi, który wystąpił do Sądu z wnioskiem, o którym mowa w art. 335 § 1 k.p.k., jak i rozpoznającemu go Sądowi. Tymczasem prawidłowo procedujący Sąd Rejonowy winien był nie uwzględnić wniosku złożonego przez prokuratora i skierować sprawę do rozpoznania na zasadach ogólnych (art. 343 § 7 k.p.k.), bądź też doprowadzić do takiej zmiany tego wniosku, aby był on zgodny z obowiązującymi przepisami prawa karnego materialnego.

Postępując w sposób odmienny, Sąd ten dopuścił się obrazy art. 335 § 1 k.p.k. w zw. z art. 343 § 7 k.p.k., a w konsekwencji również obrazy art. 43 § 3 k.k. wobec braku nałożenia na oskarżoną obowiązku zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Mając na względzie wagę powyższego uchybienia, Sąd Okręgowy zmuszony był uchylić zaskarżony wyrok i sprawę przekazać Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd ten przy ponownym rozpoznaniu sprawy stosownie do treści art. 343 § 7 k.p.k. rozpozna ją na zasadach ogólnych, bądź też spowoduje usunięcie wad wniosku i rozstrzygnie w trybie art. 335 § 1 k.p.k..