Legislator Case Law & Legislation
VI Ka 555/15 AI generated

Court quashes sentence for drunk driving due to missing driving ban and sentencing inconsistencies.

Case Number VI Ka 555/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court quashed the first-instance judgment and remanded the case for retrial. The defendant was convicted of driving a motorbike while intoxicated, but the prosecutor successfully appealed citing violations of the Criminal Code and procedural rules. The court found the lower court erred by omitting a mandatory driving ban and by creating contradictions between the sentencing reasoning and the final verdict regarding both the prison term and court costs.

Legislator headnote

AI generated

Art. 42 § 2 kk; Art. 424 § 2 kpk: A judgment violating mandatory sentencing provisions or containing internal contradictions between the reasoning and the operative part must be quashed and remanded for retrial.

Keywords

AI generated
drunk driving mandatory driving ban sentencing inconsistency procedural error quashing of judgment remand for retrial Criminal Code

Cited Legislation

AI generated
Art. 42 § 2 kk
art. 42 § 2 kk, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy oskarżony kierował pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym, znajdując się w stanie nietrzeźwości, a zatem orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym było obligatoryjne;
Art. 424 § 2 kpk
art. 424 § 2 kpk, polegającą na niezgodności pomiędzy dyspozytywną częścią orzeczenia, tj.
Art. 178a § 4 kk
oskarżonego z art. 178a§4 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 14 kwietnia 2015 r.
Art. 627 kpk
Na mocy art. 627 kpk i art.
Ustawa z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt VI Ka 555/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 września 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Grzegorz Kiepura (spr.) Sędziowie SSO Arkadiusz Łata SSO Agata Gawron-Sambura Protokolant Marzena Mocek przy udziale Elżbiety Ziębińskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 4 września 2015 r. sprawy R. R. ur. (...) w miejscowości R., syna C. i Z. oskarżonego z art. 178a§4 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygnatura akt II K 130/15 na mocy art. 437 kpk, art. 438 kpk uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Tarnowskich Górach do ponownego rozpoznania. VI Ka 555/15

UZASADNIENIE

R. R. został uznany za winnego tego, że w dniu 15.12.2014 r. w M. na ul. (...), kierował motorowerem marki J., o nr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, 0,49 mg/l alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu, a czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 9.12.2009 r., sygn. akt IX K 1647/09, za przestępstwo prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, tj. przestępstwa z art. 178 a § 4 kk i za to na mocy art. 178 a § 4 kk skazany został na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Na mocy art. 627 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, na które składają się opłata w wysokości 120 zł i wydatki w kwocie 70 zł. Apelację od tego wyroku wywiódł prokurator, który zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonego, zarzucając mu:

1. obrazę prawa materialnego, tj. art. 42 § 2 kk, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy oskarżony kierował pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym, znajdując się w stanie nietrzeźwości, a zatem orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym było obligatoryjne;

2. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 424 § 2 kpk, polegającą na niezgodności pomiędzy dyspozytywną częścią orzeczenia, tj. orzeczenie kary 5 miesięcy pozbawienia wolności, a uzasadnieniem wyroku, w treści którego sąd wskazuje, iż oskarżony został skazany za przypisany mu czyn na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

3. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 424 § 2 kpk, polegającą na niezgodności pomiędzy dyspozytywną częścią orzeczenia, tj. zasądzenie od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, na które składają się kwota 120 zł tytułem opłaty i 70 zł tytułem wydatków, a uzasadnieniem wyroku, w treści którego sąd wskazuje, iż zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa. W oparciu o podniesione zarzuty prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Apelacja okazała się zasadna. Zgodnie z art. 42 § 2 kk (w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania) sąd orzeka zakaz prowadzenia pojazdów wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, 174 lub 177. Skoro zatem sąd rejonowy uznał oskarżonego za winnego popełnienia występku z art. 178 a § 4 kk, to nieorzeczenie wobec sprawcy środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych nastąpiło z obrazą art. 42 § 2 kk tj. przepisu prawa materialnego.

Sąd pierwszej instancji naruszył też przepis art. 424 § 2 kpk, zgodnie z którym w uzasadnieniu wyroku należy przytoczyć okoliczności, które sąd miał na względzie przy wymiarze kary, a zwłaszcza przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary, środków zabezpieczających oraz przy innych rozstrzygnięciach zawartych w wyroku. Uzasadniając wymiar kary sąd stwierdził, że „kara 6 miesięcy pozbawienia wolności jest w pełni adekwatna zarówno do stopnia zawinienia, jak i społecznej szkodliwości popełnionego czynu” (str. 2 ), tymczasem z sentencji wyroku wynika, iż wymierzono oskarżonemu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.

Umotywowanie w uzasadnieniu wyroku wyższej kary pozbawienia wolności, niż została wymierzona w jego części dyspozytywnej nasuwa istotną wątpliwość, czy powyższe uchybienie nastąpiło w fazie wyrokowania, czy w czasie sporządzania wyroku na piśmie, a w konsekwencji prowadzi do sprzeczności pomiędzy częścią dyspozytywną wyroku a jego uzasadnieniem co do wysokości orzeczonej kary. Podobny błąd sąd popełnił stwierdzając w uzasadnieniu, iż zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa, podczas gdy z treści wyroku wynika, iż zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, na które składa się kwota 120 zł tytułem opłaty i kwota 70 zł tytułem wydatków.

Ujawnione uchybienia procesowe mogły mieć wpływ na treść orzeczenia i uniemożliwiły kontrolę odwoławczą, w efekcie czego zaskarżony wyrok należało uchylić i przekazać sprawę sądowi rejonowemu do ponownego rozpoznania. Z tych względów orzeczono jak w wyroku.