Legislator Case Law & Legislation
II Ka 122/15 AI generated

Court dismisses appeal and quashes proceedings due to double jeopardy after a final conviction on the same act.

Case Number II Ka 122/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal quashed the lower court's conviction and dismissed the criminal proceedings against the defendant. The defendant was previously convicted for driving under the influence and failing to wear a helmet, but a separate final judgment had already addressed the same incident under a different charge. The court ruled that since the same act had been finally adjudicated, the principle of ne bis in idem required the dismissal of the ongoing proceedings.

Legislator headnote

AI generated

Art. 9 § 1 kw; Art. 104 § 1 pkt 6 kpw; If the same act has been finally adjudicated as a single offense under the principle of the most severe penalty, subsequent proceedings for the same act must be dismissed to prevent double jeopardy.

Keywords

AI generated
double jeopardy ne bis in idem same act final judgment dismissal of proceedings driving under influence elimination of offenses

Cited Legislation

AI generated
Art. 9 § 1 kw
o wykroczenie z art. 97 kw w zw.
Art. 104 § 1 pkt 6 kpw
5 § 1 pkt 8 kpw, a której wystąpienie na etapie postępowania odwoławczego z mocy art. 104 § 1 pkt 6 kpw, implikuje konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia.
Art. 5 § 1 pkt 8 kpw
jest bezprzedmiotowa ze względu na zaistnienie okoliczności opisanej w art. 5 § 1 pkt 8 kpw, a której wystąpienie na etapie postępowania odwoławczego z mocy art.
Art. 437 § 2 kpk
i art. 437 § 2 kpk w zw.
Art. 109 § 2 k.p.w.
z art. 109 § 2 k.p.w. uchyla zaskarżony wyrok umarza postępowanie w sprawie o wykroczenie przeciwko O.
art. 5 § 1 pkt 8 k.p
na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w.
art. 109 § 2 k.p
Wydając orzeczenie reformatoryjne Sąd Odwoławczy działał w oparciu o przepisy art. 437§1 i 2 kpk i art. 456 kpk w zw. z art. 109§2 kpw. Natomiast rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania zapadło po myśli art. 118§2 kpw.

Cited Case Law

AI generated
II Ka 285/14
Wyrok ten został jednak zmieniony przez Sąd Odwoławczy – Sąd Okręgowy w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 3.10.2014r., w sprawie II Ka 285/14, w ten sposób, że O.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Ka 122/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 sierpnia 2015r. Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Robert Pelewicz Protokolant: st. sekr. sąd. Marta Tutro w sprawie O. F. obwinionego o wykroczenie z art. 86 § 2 kw na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 12 czerwca 2014 roku w sprawie sygn. akt II W 2076/13 I. na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w. i art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. uchyla zaskarżony wyrok umarza postępowanie w sprawie o wykroczenie przeciwko O. F., a kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II Ka 122/15

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 11 sierpnia 2015 r. O. F. został obwiniony o to, że :

1) w dniu 02.07.2013 r. około godz. 19.50 w R. na ul. (...) na drodze publicznej kierując motorowerem marki C. o nr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, w wyniku błędnej techniki jazdy oraz niezachowania szczególnej ostrożności zjechał na przeciwległy pas ruchu i zderzył się z jadącym z przeciwnego kierunku ruchu samochodem maki F. (...) o nr rej. (...) w wyniku czego uszkodzeniu uległy oba pojazdy. Czynem swoim spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o wykroczenie z art. 86 § 2 kw;

2) w dniu 02.07.2013 r. około godz. 19.50 w R. na ul. (...) na drodze publicznej kierując motorowerem marki C. o nr rej. (...) nie korzystał z hełmu ochronnego pomimo takiego obowiązku, tj. o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 40 ust. l PoRD. Wyrokiem z dnia 12.06.2014r., w sprawie II W 2076/13, Sąd Rejonowy w Rzeszowie: - uznał obwinionego O. F. za winnego tego, że w dniu 02.07.2013r. około 19.50 w R. na ul. (...) na drodze publicznej kierując motorowerem marki C. o nr rej. (...) znajdując się w stanie po użyciu alkoholu nie zachowując należytej ostrożności, zjechał na przeciwny pas ruchu i zderzył się z jadącym z przeciwnego kierunku ruchu samochodem maki F. (...) o nr rej. (...) w wyniku czego uszkodzeniu uległy oba pojazdy, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz popełnienia wykroczenia opisanego wyżej w pkt. 2 stanowiących wykroczenia z art. 86 § 2 kw i art. 97 kw i za to na podstawie art. 86 § 2 kw w zw. z art. 9 § 2 kw wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie 400 zł; - na zasadzie art. 118 § l kpow w zw. z § l Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.

U. nr 118 poz. 1269) i art. 3 ust. l i art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. tj. 1983 nr 49 poz. 223 z późn. zm.) zasądził od obwinionego w całości koszty postępowania w kwocie 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków oraz w kwocie 40 zł tytułem opłaty. Powyższy wyrok zaskarżył osobistą apelacją obwiniony O. F., zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezzasadnym przyjęciu, że w dniu 02.07.2013r. obwiniony w stanie nietrzeźwości kierował swoim motorowerem i nie korzystał w tym czasie z hełmu ochronnego, a ponadto w wyniku błędnej techniki jazdy i niezachowania szczególnej ostrożności spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu lądowym.

Formułując powyższy zarzut obwiniony odesłał do argumentacji zawartej w apelacji od wyroku II K 1017/13 Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 6.03.2014r., mocą którego obwiniony został uznany także za winnego popełnienia przestępstwa kwalifikowanego z art. 178a§1 kk. W konkluzji apelacji, obwiniony wniósł o uniewinnienie go lub uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu stwierdził, co następuje: Apelacja obwinionego O. F. jest bezprzedmiotowa ze względu na zaistnienie okoliczności opisanej w art. 5 § 1 pkt 8 kpw, a której wystąpienie na etapie postępowania odwoławczego z mocy art. 104 § 1 pkt 6 kpw, implikuje konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia.

O. F. zaskarżonym wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 12.06.2014r. w sprawie II W 2076/13 został ukarany za popełnienie wykroczeń kwalifikowanych z art. 86 § 2 kw i z art. 97 kw w zw. z art. 40 ust. 1 PoRD, a popełnionych przez niego w ramach jednego czynu w dniu 2.07.2013r. około godz. 19:50 w R. na ul. (...). Równolegle do postępowania w sprawie o wymienione wykroczenia, zgodnie z treścią art. 10 kw, toczyło się wobec O. F. postępowanie w sprawie karnej o popełnienie przestępstwa kwalifikowanego z art. 178a§1 kk. W sprawie karnej zarejestrowanej pod sygn.

II K 1017/13 w dniu 6.03.2014r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie wydał wyrok skazujący. Wyrok ten został jednak zmieniony przez Sąd Odwoławczy – Sąd Okręgowy w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 3.10.2014r., w sprawie II Ka 285/14, w ten sposób, że O. F. został uznany „za winnego tego, że w dniu 02.07.2013 r. około godziny 19:30 w R. na ulicy (...) znajdując się w stanie po użyciu alkoholu prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki C. o numerze rejestracyjnym (...) czym wypełnił znamiona wykroczenia z art. 87 § 1 kw”. Od momentu uprawomocnienia się tego orzeczenia dekompozycji uległy realizowane do tej pory odnośnie inkryminowanego zachowania O.

F. przesłanki z art. 10§1 kw, a zastosowanie znalazł art. 9§1 kw, zgodnie z treścią którego, jeżeli czyn wyczerpuje znamiona wykroczeń określonych w dwóch lub więcej przepisach ustawy, stosuje się przepis przewidujący najsurowszą karę (zob. A. Marek: Prawo wykroczeń, Warszawa 2001, s. 67; M. Bojarski, W. Radecki: Kodeks wykroczeń. Komentarz, Warszawa 1998, s. 37; J. Wojciechowski: Kodeks wykroczeń. Komentarz. Orzecznictwo, Warszawa 1999, s. 18). Kodeks wykroczeń w art. 9 § 1 wyraża - choć nie tak bezpośrednio, jak art. 11 § 1 kk - zasadę że „ten sam czyn stanowić może tylko jedno wykroczenie”, statuując jednocześnie tzw. eliminacyjny zbieg przepisów ustawy, zgodnie z którym w razie wyczerpania jednym czynem znamion wykroczeń określonych w dwóch lub więcej przepisach ustawy następuje redukcja naruszonych przepisów do tego z nich, który przewiduje najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów.

Jeżeli zatem dojdzie do złamania tej zasady i w różnych postępowaniach sprawca zostanie obwiniony za chociażby jedno z tych wykroczeń, a następnie prawomocnie ukarany zamiast za jeden czyn wyczerpujący znamiona wykroczeń zawartych w dwóch lub więcej przepisach ustawy, w rozumieniu art. 9 § 1 kw, to przywrócenie stanu zgodnego z prawem implikuje na mocy art. 104 § 1 pkt 6 kpw w zw. art. 5 § 1 pkt 8 kpw konieczność umorzenia postępowań toczących się w innych sprawach, także na etapie postępowania odwoławczego. W realiach rozpoznawanej sprawy, postępowanie co do tego samego czynu obwinionego, w rozumieniu art. 9 § 1 kw, zostało prawomocnie zakończone wyrokiem sądowym z dnia 2.10.2014 r. (art. 5 § 1 pkt 8 kpw), co oznacza, że wystąpiła okoliczność stanowiąca w swojej istocie bezwzględną przyczynę odwoławczą, w rozumieniu art. 104 § 1 pkt 6 kpw, a ponieważ została dostrzeżona dopiero na etapie postępowania odwoławczego, to Sąd Odwoławczy zobligowany był do uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania (art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw).

Wydając orzeczenie reformatoryjne Sąd Odwoławczy działał w oparciu o przepisy art. 437§1 i 2 kpk i art. 456 kpk w zw. z art. 109§2 kpw. Natomiast rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania zapadło po myśli art. 118§2 kpw.