Court acquits defendant in healthcare tender fraud case, ruling provided info was not false.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal overturned the lower court's conviction and acquitted the defendant of the offense. The defendant argued that providing information about a future phone recorder installation did not constitute false data under the relevant healthcare funding law. The court agreed, determining that the statements were logically consistent and did not contradict reality, thus failing to meet the legal definition of a false declaration.
Legislator headnote
AI generatedArt. 193 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej; Art. 436 k.p.k.; Art. 109 § 2 k.p.w.; Art. 437 § 1 i 2 k.p.k.; Art. 118 § 2 k.p.w.: Providing information about a future capability to install equipment does not constitute false data if the statement indicates immediate readiness to do so.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt XVII Ka 694/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 września 2015 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu XVII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Justyna Andrzejczak Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu w dniu 14 września 2015r sprawy K. W. obwinionego o czyn z art. 193 pkt 7 Ustawy z dnia 27.08.2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu, z dnia 6.05.2015r. wydanego w sprawie sygn. akt VI W 180/15 1. zmienia zaskarżony wyrok i uniewinnia obwinionego od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia;
2. kosztami postępowania w obu instancjach obciąża Skarb Państwa. SSO Justyna Andrzejczak
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 6 maja 2015 roku w sprawie VI W 180/15 Sąd Rejonowy Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu uznał obwinionego za winnego zarzucanego mu wykroczenia z art. 193 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczenia opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (k. 58). Apelację od wyroku Sądu Rejonowego wniosła obrońca obwinionego (k. 69 – 73).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy obwinionego okazała się uzasadniona i konieczna, a jej uwzględnienie wymagało od Sądu Okręgowego uniewinnienia obwinionego od zarzucanego mu wykroczenia. W niniejszej sprawie argumentacja przytoczona przez skarżącą opierała się na kwestionowaniu wypełnienia przez obwinionego znamion zarzucanego mu wykroczenia poprzez podanie nieprawdziwych informacji i danych. Skarżąca wskazywała także, że czyn zarzucany obwinionemu nie był szkodliwy społecznie, a nadto, iż nie można mu przypisać działania z winy umyślnej.
W tym miejscu zaznaczyć należy, że Sąd Okręgowy dokonał również z urzędu kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku w świetle bezwzględnych przesłanek odwoławczych przewidzianych przepisem art. 104 § 1 k.p.w., jednak żadne z nich w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły. Z tego względu nie było potrzeby ingerencji w zaskarżone orzeczenia z urzędu. W pierwszej kolejności odnieść się więc należało do zarzutu niewypełnienia przez obwinionego znamion zarzucanego mu wykroczenia. Stan faktyczny w niniejszej sprawie był zasadniczo niekwestionowany przez strony postępowania.
Sąd Rejonowy właściwie przeprowadził także postępowanie dowodowe, jednakże wyciągnął z niego błędne wnioski. Znamieniem wykroczenia przewidzianego przepisem art. 193 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczenia opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych [dalej: u.ś.o.z.]. jest podanie w ofercie nieprawdziwych informacji i danych. Jednym z wymagań określonych w przetargu, w którym uczestniczył obwiniony było posiadanie przez oferenta rejestratora rozmów telefonicznych lub systemu rejestrującego rozmowy telefoniczne, z zapewnieniem archiwizacji nagrań – pytanie 7.3.2 ankiety stanowiącej część VIII formularza ofertowego POZ.
Obwiniony składając przedmiotową ofertę w przetargu odpowiedział w formularzu ankiety twierdząco na wskazane pytanie. Jednocześnie obwiniony dołączył do złożonej oferty oświadczenie z dnia 10 lutego 2014 roku, z którego wynikało, że dokonał ustaleń ze swoim kontrahentem P. w zakresie natychmiastowej gotowości założenie takiego rejestratora w przychodni spółki (...) Sp. z o.o. (k. 20). Zgodnie ze słownikiem języka polskiego (PWN) „nieprawdziwy” to niezgodny z rzeczywistością. Tymczasem nie sposób uznać, aby obwiniony w złożonej przez siebie ofercie podał nieprawdziwe, tj. niezgodne z rzeczywistością informacje i dane.
Obwiniony wskazał wprawdzie w formularzu, że posiada przedmiotowe urządzenie, jednakże do oferty tej dołączył jednocześnie oświadczenie, o którym mowa była powyżej, z którego wynikało, iż urządzenia takiego nie posiadał, lecz w każdej chwili może być ono zamontowane w jego przychodni. Mając na uwadze zasady logiki oba te oświadczenia się uzupełniały, a oceniane razem nie stanowiły informacji czy danych nieprawdziwych, świadczących o posiadaniu rejestratora rozmów telefonicznych. Dokumenty przedłożone przez obwinionego mogły co najwyżej spowodować wątpliwości w Komisji przeprowadzającej konkurs ofert, która winna w takim przypadku wezwać obwinionego do złożenia ewentualnych wyjaśnień w tym zakresie, czego jednak zaniechano, od razu odrzucając jego ofertę (k. 8 – 9).
W okolicznościach niniejszej sprawy nie można w żadnym razie zasadnie przyjmować, że przedłożone przez obwinionego informacje i dane były nieprawdziwe. Z tego względu wobec faktu, iż Sąd odwoławczy jednoznacznie stwierdził, że obwiniony nie wypełnił znamion zarzucanego mu wykroczenia, koniecznym było dokonanie zmiany zaskarżonego wyroku i jego uniewinnienie. Obwinionemu nie można bowiem przypisać przedłożenia nieprawdziwych informacji i danych w konkursie ofertowym, będącym przedmiotem niniejszego postępowania. Sąd Okręgowy w tym miejscu wskazuje, że w myśl dyrektyw zawartych w przepisie art. 436 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. ograniczył rozpoznanie apelacji obrońcy obwinionego do zarzutu niezbędnego do wydania orzeczenia i uniewinnienia obwinionego, albowiem było to wystarczające.
Rozpoznanie pozostałych zarzutów było bezprzedmiotowe. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze wszystkie poczynione powyżej rozważania, Sąd Okręgowy na podstawie przepisów art. 437 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił obwinionego od zarzucanego mu czynu. Zważywszy na treść wyroku na podstawie przepisu art. 118 § 2 k.p.w. Sąd odwoławczy kosztami procesu za obie instancje obciążył Skarb Państwa. Justyna Andrzejczak